ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไผ่ Black Asper หรือ ไผ่ดำอินโดนีเซีย

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Dendrocalamus asper cv. ‘Hitam’ (Black Asper or Betung Hitam)

 

ประวัติ

ไผ่ Black Asper หรือ ไผ่ดำอินโดนีเซีย มีต้นกำเนิดมาจากประเทศอินโดนีเซีย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• มีลักษณะทรงพุ่มโปร่ง ลำต้นตั้งตรงมี สูงตั้งแต่ 10 เมตรขึ้นไป มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 12-18 เซนติเมตร ลำต้นมีสีเขียว มีนวลแป้งสีขาวปกคลุม ลำปล้องปล้องเรียบสม่ำเสมอ กิ่งแขนงมีน้อยมาก เริ่มแตกกิ่งมากตั้งแต่ 2 เมตร ขึ้นไป กิ่งแขนงส่วนมากเป็นกิ่งเดี่ยว
• ใบมีขนาดเล็ก สีเขียว ไม่หนาแน่น

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงตั้งแต่ 10 เมตรขึ้นไป

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

พอต้นไผ่โตเต็มที่พุ่มใบก็จะแผ่ออกไปชนกันทั่ว 

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ปลูกในช่วงแรก ต้องดูแลรดน้ำให้เพียงพอ เมื่อต้นเจริญเติบโตให้ลดน้ำได้

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้น ใช้เป็นไม้ค้ำยัน ไม้ก่อสร้าง
• ลำต้น ใช้เป็นไม้ใช้สอยต่างๆ เช่น สร้างเรือนชั่วคราว สร้างกระท่อม ทำรั้วบ้าน เป็นต้น

 

การเก็บเกี่ยว

• ไผ่ Black Asper จะเริ่มเก็บหน่อเมื่อปลูกได้ประมาณ 3 ปี มีช่วงการเก็บหน่อระหว่างเดือนพฤษภาคม-ตุลาคม ช่วงที่หน่อออกมากในช่วงกรกฎาคม-สิงหาคม ตัดหน่อวันเว้นวันหรือ 4-5 วัน/ครั้ง โดยจะตัดในช่วงเช้ามืดเพื่อส่งจำหน่ายตลาดสดให้ทัน จำนวนหน่อ/กอประมาณ 20-40 หน่อ ขึ้นอยู่กับขนาดกอ และการจัดการ

 

การขยายพันธุ์

• การตอนกิ่ง
• การปักชำ
• การแยกเหง้า

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไผ่พรมรอก หรือ ไผ่หยาง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Bambusa Farinasia

 

ประวัติ

       ถือกำเนิดและถูกค้นพบในประเทศไทยแถวอำะภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร ทางภาคใต้ของประเทศไทย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ลำอ่อนแตกมาจากตาของเหง้าใต้ดินเพียงบางตา ตรงส่วนของปลายเหง้าที่เจริญออกเป็นหน่อใหญ่ เหง้ามีระยะยาว แตกออกเป็นลำใหญ่ในปีต่อไปเรื่อยๆ เหง้าและลำจึงไม่อยู่ร่วมกัน มีทั่วทุกภาคแต่ในภาคใต้จะมีน้อยมาก  ลำต้นสีเขียวแก่ไม่หนาม จะแตกใบสูงจากพื้นดินประมาณ 6-7 เมตร ปล้องขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 7-10 ซม. ลำปล้องยาวประมาณ 30-70 ซม. ความหนาของเนื้อไผ่ประมาณ 1-2 ซม.ลำต้นสูงประมาณ 10-25 เมตร มีแขนงแทงใต้ดินออกหน่อ ระยะห่างระหว่างลำต้นประมาณ 30 ซม.

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 10-25 เมตร 

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ลักษณะการเติบโตของไผ่ชนิดนี้จะขึ้นเป็นพุ่มใหญ่ ลำไผ่ต้นเดี่ยว(ไม่เป็นกอ)

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• เป็นพืชที่ทนแล้งได้ดี สามารถงดให้น้ำในช่วงฤดูฝน หรือ รดเพียงสัปดาห์ละ 1-2 ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• หน่อใช้ปรุงอาหารได้
• ใช้ประโยชน์ในงานก่อสร้างเป็นไม่ค้ำยัน ทำเสาโรงเรือน ทำเฟอร์นิเจอร์ 
• ลำใช้ในการก่อสร้าง ทำฟาก เสาโป๊ะ เฟอร์นิเจอร์ และ เครื่องจักสานที่ไม่ต้องการความประณีต

 

การเก็บเกี่ยว

• เมื่อไผ่เจริญเติบโตเป็นกอเต็มที่แล้วก็จะแตกหน่อใหม่ทุกปี

 

การขยายพันธุ์

• การปักชำลำ
• การแยกเหง้า

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ผักเหลียงใบใหญ่

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Gnetum gnemon var. tenerum

 

ประวัติ

        ผักเหลียงเป็นพันธุ์ไม้ป่า มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียบริเวณคาบสมุทรมาลายู พบแพร่กระจายทั้งในประเทศไทย มาเลเซีย และหมู่เกาะบอร์เนียว เติบโตได้ดีในภูมิอากาศร้อนชื้น พบแพร่กระจายบนพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 50-200 เมตร โดยประเทศไทยพบแพร่กระจายทั่วไปบริเวณเชิงเขา และที่ราบในภาคใต้ บริเวณจังหวัดชุมพร สุราษฎร์ธานี ระนอง พังงา และกระบี่

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ผักเหลียง เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นทรงพุ่มเตี้ยๆ ลำต้นมีขนาด 10-30 มิลลิเมตร สูงประมาณ 2-3 เมตร ลำต้น และกิ่งมีลักษณะเป็นข้อๆ ลำต้นแตกกิ่งแขนงมาก และแตกไหลออกด้านข้าง จนแลดูเป็นทรงพุ่มหนาทึบ เปลือกลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนมีสีเขียวเข้ม แต่ละกิ่งไม่มีการสลัดทิ้งกิ่ง ลำต้นเป็นไม้เนื้ออ่อน กิ่งเปราะหักง่าย
• ใบ ผักเหลียง เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ มีลักษณะใบคล้ายใบยางพารา ใบแตกออกที่ปลายกิ่งแขนง แตกออกเป็นใบเดี่ยวตรงข้ามกันเป็นคู่ๆ ใบมีลักษณะรี มีก้านใบยาวประมาณ 1 – 2 เซนติเมตร โคนใบสอบ ปลายใบเรียวแหลม ขนาดใบกว้างประมาณ 7 – 15 เซนติเมตร ยาวประมาณ 10 – 20 เซนติเมตร แผ่นใบมีสีเขียวเข้ม แผ่นใบบาง แต่เหนียว ใบอ่อนมีสีแดงอมส้ม มีรสหวานมัน
• ลำต้น ผักเหลียง เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นทรงพุ่มเตี้ยๆ ลำต้นมีขนาด 10-30 มิลลิเมตร สูงประมาณ 2-3 เมตร ลำต้น และกิ่งมีลักษณะเป็นข้อๆ ลำต้นแตกกิ่งแขนงมาก และแตกไหลออกด้านข้าง จนแลดูเป็นทรงพุ่มหนาทึบ เปลือกลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนมีสีเขียวเข้ม แต่ละกิ่งไม่มีการสลัดทิ้งกิ่ง ลำต้นเป็นไม้เนื้ออ่อน กิ่งเปราะหักง่าย
• ใบ ผักเหลียง เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ มีลักษณะใบคล้ายใบยางพารา ใบแตกออกที่ปลายกิ่งแขนง แตกออกเป็นใบเดี่ยวตรงข้ามกันเป็นคู่ๆ ใบมีลักษณะรี มีก้านใบยาวประมาณ 1 – 2 เซนติเมตร โคนใบสอบ ปลายใบเรียวแหลม ขนาดใบกว้างประมาณ 4 – 10 เซนติเมตร ยาวประมาณ 10 – 20 เซนติเมตร แผ่นใบมีสีเขียวเข้ม แผ่นใบบาง แต่เหนียว ใบอ่อนมีสีแดงอมส้ม มีรสหวานมัน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 5 – 10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2 – 3 เมตร

   

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 50 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้นเหลียงเป็นพืชที่ทนต่อทุกสภาพอากาศ ไม่ชอบแดดจัดเป็นเวลานาน หลังการปลูกจะต้องให้ต้นเหลียงได้รับน้ำพอเพียง ถ้าฝนตกทิ้งช่วงเป็นเวลานาน ก็ให้น้ำเพิ่ม 2-3 วัน ต่อครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนที่มีความชื้น

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ยอดผักเหลียง กรอบเมื่อรับประทานสด นุ่มเมื่อปรุงสุก มีรสชาติอร่อย หวานมัน นิยมรับประทานสดหรือใช้ประกอบเป็นอาหาร เช่น แกงเลียง ผัดใส่ไข่ แกงจืด แกงกะทิ และแกงไตปลา เป็นต้น
• ผักเหลียง ใช้เคี้ยวหรือรับประทานสดแก้หิว แก้ท้องว่าง ช่วยบำรุงร่างกาย เพิ่มกำลังวังชา แก้อาการขาดน้ำ โดยเฉพาะเวลาเดินทางไกลหรือเดินป่า
• เมล็ดใช้คั่วรับประทานเป็นของขบเคี้ยวคล้ายถั่ว ส่วนประเทศมาเลเซีย และอินโดนีเซีย นิยมใช้เนื้อเมล็ดมาบด ก่อนรีดเป็นแผ่น และทอดใช้ทำข้าวเกรียบ
• ผักเหลียงในบางครัวเรือนใช้ปลูกในกระถางเพื่อประดับในบ้านเรือน เพราะลำต้นแตกออกเป็นทรงพุ่ม มีใบเขียวสดตลอดทั้งปี
• ทุกส่วนของผักเหลียงประยุกต์ใช้เป็นยาสมุนไพร อาทิ ช่วยบำรุงร่างกาย บำรุงสายตา และแก้โรคซางในเด็ก เป็นต้น
• ยางจากลำต้นใช้ทาลอกฝ้า ช่วยให้หน้าขาวใส
• ผลเหลียงสุกมีรสหวานสามารถรับประทานได้ และเป็นแหล่งอาหารสำคัญของสัตว์ป่า
• ผักเหลียงช่วยในการอนุรักษ์ดิน และน้ำ ป้องกันการกัดเซาะหน้าดิน ช่วยชะลอการไหลซึมของน้ำ ช่วยให้หน้าดินชุ่มชื้นนาน ช่วยป้องกันไฟป่า ช่วยบำรุงดิน ป้องกันหน้าดินแข็ง เอื้อต่อการเติบโต และให้ผลผลิตของพืชหลักในแปลง
• ช่วยเพิ่มรายได้ อาทิ การปลูกเหลียงแซมในสวนยาง สวนปาล์ม นอกจากจะได้รายได้จากสวนยางหรือปาล์มแล้ว ยอดผักเหลียงยังช่วยสร้างรายได้งามในแต่ละปี

 

การขยายพันธุ์

• การชำราก การตอนกิ่ง การปักชำ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ผักเหลียง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Gnetum gnemon var. tenerum

 

ประวัติ

        ผักเหลียงเป็นพันธุ์ไม้ป่า มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียบริเวณคาบสมุทรมาลายู พบแพร่กระจายทั้งในประเทศไทย มาเลเซีย และหมู่เกาะบอร์เนียว เติบโตได้ดีในภูมิอากาศร้อนชื้น พบแพร่กระจายบนพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 50-200 เมตร โดยประเทศไทยพบแพร่กระจายทั่วไปบริเวณเชิงเขา และที่ราบในภาคใต้ บริเวณจังหวัดชุมพร สุราษฎร์ธานี ระนอง พังงา และกระบี่

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ผักเหลียง เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นทรงพุ่มเตี้ยๆ ลำต้นมีขนาด 10-30 มิลลิเมตร สูงประมาณ 2-3 เมตร ลำต้น และกิ่งมีลักษณะเป็นข้อๆ ลำต้นแตกกิ่งแขนงมาก และแตกไหลออกด้านข้าง จนแลดูเป็นทรงพุ่มหนาทึบ เปลือกลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนมีสีเขียวเข้ม แต่ละกิ่งไม่มีการสลัดทิ้งกิ่ง ลำต้นเป็นไม้เนื้ออ่อน กิ่งเปราะหักง่าย
• ใบ ผักเหลียง เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ มีลักษณะใบคล้ายใบยางพารา ใบแตกออกที่ปลายกิ่งแขนง แตกออกเป็นใบเดี่ยวตรงข้ามกันเป็นคู่ๆ ใบมีลักษณะรี มีก้านใบยาวประมาณ 1 – 2 เซนติเมตร โคนใบสอบ ปลายใบเรียวแหลม ขนาดใบกว้างประมาณ 4 – 10 เซนติเมตร ยาวประมาณ 10 – 20 เซนติเมตร แผ่นใบมีสีเขียวเข้ม แผ่นใบบาง แต่เหนียว ใบอ่อนมีสีแดงอมส้ม มีรสหวานมัน
• ลำต้น ผักเหลียง เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก มีลักษณะเป็นทรงพุ่มเตี้ยๆ ลำต้นมีขนาด 10-30 มิลลิเมตร สูงประมาณ 2-3 เมตร ลำต้น และกิ่งมีลักษณะเป็นข้อๆ ลำต้นแตกกิ่งแขนงมาก และแตกไหลออกด้านข้าง จนแลดูเป็นทรงพุ่มหนาทึบ เปลือกลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนมีสีเขียวเข้ม แต่ละกิ่งไม่มีการสลัดทิ้งกิ่ง ลำต้นเป็นไม้เนื้ออ่อน กิ่งเปราะหักง่าย
• ใบ ผักเหลียง เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ มีลักษณะใบคล้ายใบยางพารา ใบแตกออกที่ปลายกิ่งแขนง แตกออกเป็นใบเดี่ยวตรงข้ามกันเป็นคู่ๆ ใบมีลักษณะรี มีก้านใบยาวประมาณ 1 – 2 เซนติเมตร โคนใบสอบ ปลายใบเรียวแหลม ขนาดใบกว้างประมาณ 4 – 10 เซนติเมตร ยาวประมาณ 10 – 20 เซนติเมตร แผ่นใบมีสีเขียวเข้ม แผ่นใบบาง แต่เหนียว ใบอ่อนมีสีแดงอมส้ม มีรสหวานมัน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• มีลักษณะเป็นทรงพุ่มเตี้ยๆ ลำต้นมีขนาด 10-30 มิลลิเมตร สูงประมาณ 2-3 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2 – 3 เมตร

   

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 50 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้นเหลียงเป็นพืชที่ทนต่อทุกสภาพอากาศ ไม่ชอบแดดจัดเป็นเวลานาน หลังการปลูกจะต้องให้ต้นเหลียงได้รับน้ำพอเพียง ถ้าฝนตกทิ้งช่วงเป็นเวลานาน ก็ให้น้ำเพิ่ม 2-3 วัน ต่อครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนที่มีความชื้น

 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ยอดผักเหลียง กรอบเมื่อรับประทานสด นุ่มเมื่อปรุงสุก มีรสชาติอร่อย หวานมัน นิยมรับประทานสดหรือใช้ประกอบเป็นอาหาร เช่น แกงเลียง ผัดใส่ไข่ แกงจืด แกงกะทิ และแกงไตปลา เป็นต้น
• ผักเหลียง ใช้เคี้ยวหรือรับประทานสดแก้หิว แก้ท้องว่าง ช่วยบำรุงร่างกาย เพิ่มกำลังวังชา แก้อาการขาดน้ำ โดยเฉพาะเวลาเดินทางไกลหรือเดินป่า
• เมล็ดใช้คั่วรับประทานเป็นของขบเคี้ยวคล้ายถั่ว ส่วนประเทศมาเลเซีย และอินโดนีเซีย นิยมใช้เนื้อเมล็ดมาบด ก่อนรีดเป็นแผ่น และทอดใช้ทำข้าวเกรียบ
• ผักเหลียงในบางครัวเรือนใช้ปลูกในกระถางเพื่อประดับในบ้านเรือน เพราะลำต้นแตกออกเป็นทรงพุ่ม มีใบเขียวสดตลอดทั้งปี
• ทุกส่วนของผักเหลียงประยุกต์ใช้เป็นยาสมุนไพร อาทิ ช่วยบำรุงร่างกาย บำรุงสายตา และแก้โรคซางในเด็ก เป็นต้น
• ยางจากลำต้นใช้ทาลอกฝ้า ช่วยให้หน้าขาวใส
• ผลเหลียงสุกมีรสหวานสามารถรับประทานได้ และเป็นแหล่งอาหารสำคัญของสัตว์ป่า
• ผักเหลียงช่วยในการอนุรักษ์ดิน และน้ำ ป้องกันการกัดเซาะหน้าดิน ช่วยชะลอการไหลซึมของน้ำ ช่วยให้หน้าดินชุ่มชื้นนาน ช่วยป้องกันไฟป่า ช่วยบำรุงดิน ป้องกันหน้าดินแข็ง เอื้อต่อการเติบโต และให้ผลผลิตของพืชหลักในแปลง
• ช่วยเพิ่มรายได้ อาทิ การปลูกเหลียงแซมในสวนยาง สวนปาล์ม นอกจากจะได้รายได้จากสวนยางหรือปาล์มแล้ว ยอดผักเหลียงยังช่วยสร้างรายได้งามในแต่ละปี

 

การขยายพันธุ์

• การชำราก การตอนกิ่ง การปักชำ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไผ่นางฟ้า

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

dendrocalamus ninor amoenus

 

ประวัติ

• มีถิ่นกำเนิดมาจากกว่างซี  ปนะเทศจีนตอนใต้ 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น เส้นผ่านศูนย์กลาง 3.25 นิ้ว 
• ใบ ใบใหญ่สีเขียวเข้มเป็นมันเงา

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงได้ถึง 10  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    4-6 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสงแดด 80-95%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมาก

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนที่มีความชื้นพอสมควร

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้นสามารถนำไปใช้ประโยชน์ ทำเฟอร์นิเจอร์เครื่องจักสาน
• หน่อสามารถนำมาเป็นวัตถุดิบในการทำอาหารได้

 

การขยายพันธุ์

• ปักชำ
• แยกเหง้า
• ฝังลำ
• ตอนกิ่ง

 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

สละพันธุ์สุมาลี

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

ZALACCA EDULIS REINW.

 

ประวัติ

        “สละพันธุ์สุมาลี” เป็นสายพันธุ์ใหม่ ที่จัดเป็นสุดยอดเหนือสละสายพันธุ์ใดๆที่นิยมปลูกแพร่หลายในปัจจุบัน เนื่องจากเป็นพันธุ์ที่ติดผลง่าย รสชาติของเนื้อ ผลยังหวานสนิท ไม่มีรสเปรี้ยวเจือปนเหมือนสละสายพันธุ์อื่นเลย  จึงทำให้  “สละพันธุ์สุมาลี”  ขายดิบขายดี ผู้ปลูกเก็บผลขายไม่พอที่จะรองรับความต้องการของภาค ตลาด ปัจจุบันเพิ่งพบว่ามีผู้นำเอาต้น “สละพันธุ์สุมาลี” ไปวางขายที่ตลาดนัดไม้ดอกไม้ประดับ สวนจตุจักร ทุกวันพุธ-พฤหัสฯ เมื่อไม่นานมานี้ เลยรีบแนะนำในคอลัมน์อีกตามระเบียบ

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ดอก ออกเป็นช่อระหว่างซอกโคนก้านใบ  2-3  ช่อ ช่อดอกขนาดใหญ่และยาว ห้อยลง แต่ละช่อประกอบด้วยดอกย่อยจำนวนมาก 
• “ผล” รูปป้อมสั้น เปลือกนอกมีหนามสั้นกระจายทั้งผล  ผลสุกเป็นสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลอมเหลืองดูคล้าย กับสีของผลสละเนินวง เนื้อในเยอะและหนา สีเหลืองอมน้ำตาล ฉ่ำน้ำ รสหวานสนิท ไม่มีรสเปรี้ยวเจือปนตามที่กล่าวข้างต้น นิยมรับประทานกันอย่างกว้างขวางในปัจจุบัน เพราะมีรสหวานอร่อยนั่นเอง 1 ผล มี 1 เมล็ด ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดและแยกหน่อ มีต้นขาย ที่ตลาดนัดไม้ดอกไม้ประดับ สวนจตุจักร ทุกวันพุธ-พฤหัสฯ บริเวณโครงการ 5 ปากทางออกประตู 3 ราคาสอบถามกันเอง เจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนโปร่ง มีแร่ธาตุอาหารสมบูรณ์ ปลูกห่างกัน 5 เมตรต่อต้น เวลาติดผลดกให้เด็ดผลทิ้ง เหลือเพียงพวงละ 8-9 ผล จะทำให้ผลมีขนาดใหญ่รสหวานเต็มที่ ใช้เวลาปลูก 9 เดือน จะติดผลชุดแรกครับ.

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 1 – 3 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•   ทรงพุ่มขนาดเล็ก

 

ความต้องการแสง 

• ต้องมีร่มเงาแสง 50%

 

ความต้องการน้ำ  

• ให้น้ำอย่างสม่ำเสมอประมาณ 100-118 ลิตร/กอ/วัน สำหรับระยะปลูก 6*6 เมตร

 

ชอบดินประเภท

• ควรเก็บตัวอย่างดินและใบสละไปวิเคราะห์ทางเคมีเพื่อประเมินความต้องการธาตุอาหารของสละสำหรับใช้เป็นแนวทางการใส่ปุ๋ยอย่างถูกต้อง

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลนำมารับประทานสุก และแปรรูป

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

เลม่อนอัสสัม หรือ มะนาวฮาวาย

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Citrus limon (L.) Osbeck

 

ประวัติ

        มะนาวเลม่อนชนิดนี้ มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมจากรัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา ถูกนำเข้ามาปลูกและขยายพันธุ์ในประเทศไทยนานหลายปีแล้ว สามารถเจริญเติบโตมีดอกและติดผลดกเหมือนกับปลูกในถิ่นกำเนิดเดิมทุกอย่าง ขนาดของผลใหญ่ เนื้อในเป็นสีเหลืองฉ่ำน้ำ รสเปรี้ยวแต่ไม่จัดจ้านเหมือนกับน้ำมะนาวไทย น้ำและเปลือกผลมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว ที่สำคัญ “มะนาวเลม่อนฮาวาย” ยังไม่มีเมล็ดอีกด้วย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น จะมีรูปร่างเป็นทรงกลม ลักษณะของเนื้อไม้จะแข็งปนเหนียว ผิวเรียบ ส่วนกิ่งในบางสายพันธุ์จะมีหนามแหลม หรือบางสายพันธุ์ก็มีแต่น้อย หรืออาจจะไม่มีเลยก็มี และกิ่งเมื่อยังอ่อนจะมีสีเขียว หากแก่จะมีสีน้ำตาล
• ใบ เป็นประเภทใบเดี่ยว รูปใบเป็นทรงรี ผิวใบจะออกหนาๆ เกลี้ยงเป็นมัน ใบจะมีกลิ่นหอม เนื่องจากมีต่อมน้ำมัน และใบเป็นสีเขียว ซึ่งด้านบนจะมีสีเขียวเข้มกว่าด้านใต้ของใบ
• ดอก การออกดอกจะออกแบบเดี่ยวๆ และเป็นกระจุก ส่วนกลีบของดอกเป็นสีขาว เกสรมีสีเหลือง โดยดอกจะมีกลิ่นหอมแรง บางสายพันธุ์จะมีดอกตูมเป็นสีม่วงอมแดง แต่เวลาบานก็จะเป็นสีขาวนวล ขาวอมเขียวอ่อน ๆ
• ผล รูปทรงกลมออกรี ส่วนปลายของผลมีติ่งแหลม ขั้วหัวจะเป็นจุก เปลือกของผลจะมีผิวหนามีรอบขรุขระเกลี้ยงมัน ขณะที่เป็นผลอ่อนจะมีสีเขียว เมื่อสุกจะเป็นสีเหลืองจัด เนื้อข้างในของผลจะฉ่ำๆ บวกมีเมล็ดอยู่มาก และผลจะมีรสเปรี้ยวนุ่ม ไม่เปรี้ยวแหลมเหมือนมะนาวไทย

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 3 – 5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2 – 4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ชอบแสงแดดจ้าตลอดทั้งวัน เพราะเป็นพืชผลที่ชอบอากาศค่อนข้างจะร้อน หรือสามารถอยู่ในพื้นที่ ที่มีแสงครึ่งวันเช้า-บ่าย

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรจะรดน้ำเป็นประจำเช้าและเย็น แต่ไม่ควรจะรดมากจนเกินไป และเลมอนไม่ชอบให้มีน้ำขัง

 

ชอบดินประเภท

• จะเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนปนทราย แล้วดินควรระบายน้ำได้ดี หรือดินที่ไม่ค่อยสมบูรณ์ โดยค่า ph ที่เหมาะสมกับการปลูกคือ ph6 เราอาจจะใช้เป็นส่วนผสม ดิน: อินทรีย์วัตถุ: กาบมะพร้าวหีือเศษเปลือกไม้ ในอัตราส่วน 1: 1: 1

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เลมอน ยังมีสรรพคุณอีกมาก อาทิเช่น ช่วยต่อต้านสารอนุมูลอิสระ เสริมสร้างภูมิคุ้มกันโรค ช่วยป้องกันและรักษาโรคเลือดออกตามไรฟัน ช่วยรักษาโรคความดันโลหิตสูง ช่วยบำรุงตับและกระตุ้นให้ตับผลิตน้ำดี ช่วยทำความสะอาดลำไส้ ช่วยฆ่าเชื้อแบคทีเรีย เป็นต้น
• ยิ่งไปกว่านั้น เลมอน ก็ยังช่วยในเรื่องความสวยความงามอีกด้วย เช่น ช่วยทำให้ผิวชุ่มชื่นกระจ่างใส ช่วยลดรอยคล้ำบริเวณข้อศอกและหัวเข่า ช่วยรักษาบวกแก้ปัญหาสิวหัวดำบนใบหน้า ช่วยทำความสะอาดผิว ช่วยทำให้ฟันขาว ช่วยทำให้ริมฝีปากนุ่มและอมชมพู ช่วยทำให้เล็บแข็งแรง ช่วยทำให้ผมเงางาม.
• ทำอาหาร และ ขนม
• เลมอน เป็นพืชผลที่อุดมไปด้วยวิตามินและแร่ธาตุ ซึ่งจำพวกวิตามินก็ได้แก่ วิตามินเอ วิตามินซี วิตามินบี1 วิตามินบี2 วิตามินบี3 วิตามินบี5 วิตามินบี6 วิตามินบี9 ส่วนแร่ธาตุก็จะมี แคลเซียม ฟอสฟอรัส โปรตีน เหล็ก แมกนีเซียม คาร์โบไฮเดรต โพแทสเซียม โซเดียม น้ำตาล ไขมัน และเส้นใย
• นั้นทำให้คนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะคนฝั่งยุโรป อเมริกา นิยมใช้เลมอนมาประกอบอาหาร และ ทำขนม จนกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ยกตัวอย่าง อาหารและขนม พร้อม เครื่องดื่มที่น่าสนใจ

 

การขยายพันธุ์

• การทาบกิ่งแบบ T-Bud การตอนกิ่ง การปักชำ 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 หวาย (Rattan)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Calamus caesius Blume

 

ประวัติ

พบการนำหวายมาเพาะปลูกครั้งแรกในช่วงก่อนปี 2521 ที่อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส และในปี 2522 กรมป่าไม้ได้ทดลองปลูกหวาย จำนวน 100 ไร่ ที่จังหวัดระนอง สุราษธานี และชุมพร และมีการปลูกเพิ่มมากขึ้นในจังหวัดใกล้เคียง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้นหวายมีลักษณะกลม แต่บางชนิดมีรูปทรงสามเหลี่ยม ขนาดลำต้นเล็กจนถึงใหญ่ ขนาดตั้งแต่ 15 มิลลิเมตร จนถึง 10 เซนติเมตร ถูกห่อหุ้มด้วยกาบใบหรือกาบหุ้มลำ ลำต้นสูงได้มากกว่า 2 เมตร บริเวณโคนต้นใหญ่ และเรียวเล็กลงเรื่อยๆจนถึงปลาย ลำต้นเป็นปล้อง มีข้อ ต้นอ่อนมีสีขาวครีม ใช้นำประกอบอาหาร มีรสฝาด และขมเล็กน้อย เมื่อแก่จะเปลี่ยนเป็นสีเขียว และมีเส้นใยเหนียวแข็ง บางชนิดมีมือเกาะ แทงออกบริเวณส่วนข้อของลำต้น ส่วนยอดอ่อนนิยมนำมาปรุงเป็นอาหารได้เช่นกัน
• ใบหวายประกอบด้วย 3 ส่วน คือ กาบใบ (leaf sheath) ก้านใบ (rachis) และใบ (leaflet)
• หวายออกดอกเป็นช่อเหมือนพืชในตะกูลปาล์มทุกชนิด ช่อดอกมีลักษณะเป็นพวงสีขาว ช่อดอกที่แทงออกใหม่จะมีปลีหุ้ม เมื่อดอกแก่ปลีจะคลี่ออก มองเห็นลูกหวายเป็นตุ่มสีขาวนวลภายใน ภายในช่อดอกอาจมีทั้งดอกเพศผู้ และดอกเพศเมีย แต่หวายส่วนมากจะมีดอกเพศผู้ และเพศเมียอยู่คนละต้นกัน ลักษณะดอกของหวายมี 2 แบบ คือ Hapaxanthic ออกดอกเป็นช่อบริเวณยอดลำหวาย และ Pleonanthic ออกดอกเป็นช่อบริเวณข้อของลำต้น ทั้งนี้ ดอกในช่อจะสุกไม่พร้อมกัน
• ผลหวายมีลักษณะเป็นเกล็ดเรียงซ้อนกันในทิศปลายผลมาฐานผล แต่ผลหวายบางชนิดจะมีลักษณะเกร็ดแบบหนามคล้ายผลระกำ สีของเปลือกผลมีหลายสีตามชนิดหวาย ผลอ่อนจะมีสีเขียวอ่อน และเขียวเข้มเมื่อแก่ และเมื่อสุกจะเปลี้ยนเป็นได้หลายสี เช่น สีเหลือง สีแดง และสีขาว แตกต่างกันตามสายพันธุ์ เมื่อสุกจัดจะมีสีคล้ำดำ ขนาดผลมีตั้งแต่เท่าเมล็ดข้าวโพดจนถึงเท่าลูกพุดทราหรือเท่าหัวแม่มือ และเปลือกผลเมื่อสุกสามารถรับประทานได้ เนื้อมีรสหวาน ส่วนด้านในเป็นเมล็ด อาจมีเมล็ดเดียวหรือบางพันธุ์มีได้ 2-3 เมล็ด/ผล ลักษณะเมล็ดค่อนข้างกลม  และแบนรี

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 2-6 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    ทรงพุ่มกว้าง 6-10 เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• แสงแดดธรรมชาติ

 

ความต้องการน้ำ  

• น้ำเป็นปัจจัยที่สำคัญมากต่อการเจริญเติบโตของหวายดง หากมีการสูบน้ำขึ้นมารดแปลงหวายได้ในช่วงฤดูแล้งจะทำให้ผลผลิตหน่อหวายมีออก มาอย่างต่อเนื่องตลอดปี

 

ชอบดินประเภท

• ใช้ดินทั่วไปผสมกะบปุ๋ย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้นนำมาจักสานเป็นเฟอร์นิเจอร์ เช่น โต๊ะ ม้านั่ง เตียงนอน เป็นต้น มักใช้หวายขนาดใหญ่ เช่น หวายโป่ง หวายกำพวน หวายข้อดำ หวายตะค้าทอง เป็นต้น
• ใช้จักสานเป็นเครื่องเรือน เครื่องใช้ เช่น ถาด ตะกร้า หมวก เป็นต้น มักใช้หวายขนาดเล็กที่เหนียว และโค้งงอได้ดี เช่น หวายกาหลง หวายหอม หวายดง หวายขี้บาง หวายพุน เป็นต้น
• ใช้จักสานเป็นวัสดุก่อสร้าง เช่น ฝ้า ผนัง หน้าต่าง เป็นต้น มักใช้หวายขนาดใหญ่
• ลำต้นแก่จักหรือกรีดเป็นเส้น แล้วตากแห้ง นำมาใช้ทำเป็นเชือกคล้องช้าง คล้องโค หรือทำเป็นเชือกรัดของ
• ยอดอ่อน ดอกอ่อน หน่ออ่อน นำมาปรุงอาหารได้หลายเมนู อาทิ แกงอ่อม แกงหวาย แกงจืด รวมถึงลวกเป็นผักจิ้มน้ำพริก เช่น หวายโคก หวายดง หวายหางหนู หวายนั่ง หวายขม เป็นต้น
• ราก ใบ แก่น/เนื้อไม้ ดอก และผล นำมาใช้เป็นยาสมุนไพร ใช้ได้ในหวายทุกชนิด ได้แก่ รักษาไข้ ลดพิษจากสัตว์ต่อย ใช้ขับพยาธิ แก้อาการชัก แก้เป็นลม แก้หอบหืด ช่วยขับปัสสาวะ รักษาโรคท้องร่วง ท้องเสีย และช่วยเจริญอาหาร

การขยายพันธุ์

• การปลูกด้วยเมล็ด การปลูกด้วยเหง้า การปลูกด้วยต้นกล้าจากป่า และการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

โป๊ยกั๊ก หรือ จันทน์แปดกลีบ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Illicium Verum Hook. f.

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในจีน

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• โป๊ยกั๊กจัดเป็นไม้ยืนต้นทรงพุ่มขนาดเล็กอายุยืนมีใบเขียวตลอดปีและมีความสูงได้ถึง 18 เมตร ลำต้นตั้งตรง เปลือกมีสีขาวเทา ลักษณะหยาบเล็กน้อย ต้นแก่จะมีรอยแตกไม่เป็นระเบียบ 
• ใบออกเป็นใบเดี่ยวโดยออกเป็นกลุ่ม 3-6 ใบ ยาว 5.5-10.5 เซนติเมตร กว้าง 1.6-4.5 เซนติเมตร ลักษณะของใบเป็นรูปใบหอกกลับถึงรูปรีแคบ โคนใบสอบ ปลายใบแคบเป็นแถบยาว ส่วนปลายสุดเว้าหรือแหลม หน้าใบสีเขียวเข้มผิวลื่นเป็นมันหลังใบสีเขียวอ่อนมีขนนุ่มอยู่เบาบาง 
• ดอกออกที่ง่ามใบ ก้านดอกยาว 1.5-4 เซนติเมตร มีกลีบหุ้มดอก 8-12 กลีบ เรียงซ้อมกัน 2-3 วง ดอกเป็นดอกเดียว มีสีเหลือง บางครั้งอาจแต้มด้วยสีชมพูถึงสีแดง ลักษณะของดอกเป็นรูปทรงกลมแกมรูปถ้วย กลีบดอกมี 10 กลีบ กลีบมีลักษณะเป็นรูปรีกว้าง ขอบกลีบมีขนและเป็นกระพุ้ง 
• ผลมีลักษณะเป็นกลีบโดยรอบ มองเห็นได้เป็นรูปดาว มีประมาณ 5-13 กลีบ แต่ที่พบมากโดยส่วนใหญ่มักจะเป็น 8 กลีบ ผลดิบมีสีเขียว ผลแห้งมีกลีบหนาแข็ง มีสีน้ำตาลเข้ม ในกลีบแต่ละกลีบจะมีเมล็ด 1 เมล็ด มีลักษณะเป็นรูปไข่และแบน ผิวมีสีน้ำตาลเรียบและเป็นเงา ผลมีกลิ่นหอม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-15  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ทรงพุ่มกว้าง 4-8 เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องคอยรดน้ำสม่ำเสมอทุกวัน วันละ 1 ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยบำรุงธาตุในร่างกาย 
• ช่วยแก้ธาตุพิการ
• ช่วยขับเสมหะ 
• เมล็ดโป๊ยกั๊กเมื่อนำมาสกัดจะได้กรดชิคิมิก (Shikimic acid) อันเป็นสารตั้งต้นสำคัญในการสังเคราะห์ยาทามิฟลู (Tamiflu)
• ต้านเชื้อไวรัสได้หลายชนิด รวมไปถึงไข้หวัดนกและไข้หวัดใหญ่ 2009
• ช่วยแก้หวัด ลดไข้
• น้ำมันหอมระเหยใช้ผสมกับชะเอมช่วยแก้อาการไอ
• น้ำมันหอมระเหยนำมาใช้ผสมในยาผงสำหรับแก้หืดและยาสำหรับสัตว์
• ช่วยรักษาอาการอักเสบเรื้อรังในระบบทางเดินหายใจ ระบบทางเดินอาหาร และระบบทางเดินปัสสาวะ
• ช่วยบรรเทาอาการหลอดลมอักเสบ
• ช่วยแก้ลมกองหยาบ
• ช่วยแก้อาการปวดท้อง แก้อาการท้องอืด จุกเสียดในเด็กทารก
• ช่วยแก้อาการอาหารไม่ย่อย

 

การเก็บเกี่ยว

• เมื่อเมล็ดโป๊ยกั๊กเปลี่ยนเป็นสีเหลืองน้ำตาล จะถูกเก็บเกี่ยว มัดด้วยดอกย่อยในพื้นที่ที่มีการระบายอากาศ แล้วนวดด้วยผ้า โป๊ยกั๊กสามารถตากแห้งเป็นช่อในอากาศได้

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไผ่ยักษ์น่าน

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Dendrocalamus Giganteus

 

ประวัติ

มีแหล่งกำเนิดที่ ดอยติ้ว อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   หน่อ )

• ลำไผ่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีผิวเรียบเป็นมันและไม่มีขนโดยขนาดของลำไผ่ยักษ์น่านที่โตเต็มวัยสามารถโตได้ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 12-16 นิ้ว ความสูงประมาณ 35-45 เมตร เนื้อหนา 1-3 เซ็นติเมตร
•  หน่อจะใหญ่ 9-10 นิ้ว ลำจะยาว 20-25 เมตร 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 35 – 45  เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำสม่ำเสมอทุกวัน วันละ 2 ครั้ง รอเวลา 1-2 เดือนให้ไผ่แตกหน่อก็สามารถปล่อยให้ไผ่เจริญเติบโตได้อย่างธรรมชาติ

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• แปรรูปเป็นเฟอร์นิเจอร์และเครื่องเรือน ซึ่งให้ความสวยงามน่าใช้กว่าไผ่พันธุ์อื่น ทั้งยังมีความทนทานสูง ทำให้สามารถขายเฟอร์นิเจอร์ที่ผลิตออกมานั้นมีราคาสูง

 

การเก็บเกี่ยว

• ต้นไผ่ยักษ์น่านเป็นพืชที่จะต้องใช้เวลาปลูกหลายปี แต่เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่แล้วก็จะมีอายุยืนและยังดูแลได้ไม่ยาก เพียงแค่หมั่นรดน้ำใส่ปุ๋ยบ่อยๆ ทุกวัน 

 

การขยายพันธุ์

• การตอนกิ่ง 
• การชำ 
• กิ่งแขนง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ