ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ผักหวานป่า

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Melientha suavis Pierre

 

ประวัติ

        ผักหวานป่าเป็นพืชในวงศ์ Opiliaceae มีชื่อทางพฤกษศาสตร์ว่า Melientha suavis Pierre มีชื่พื้นเมืองแตกต่างไปในแต่ละท้องถิ่น เช่น ผักหวาน (สุรินทร์) Hvaan (ลาว) Rau (เวียดนาม) Daam prec (กัมพูชา) Tangal (มาเลเซีย) Malatado (ฟิลิปปินส์) ผักหวานป่ามีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบ ประเทศเอเชียอาคเนย์ ในประเทศไทยพบทั่วทุกภาค ในท้องที่ภาคเหนือที่ จังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน ลำปาง ตาก ภาคอิสานที่จังหวัดอุดรธานี นครพนม สกลนคร นครราชสีมา ภาคกลางที่จังหวัดกาญจนบุรี สระบุรี ภาคใต้ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีกระบี่ 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

        ผักหวานป่า เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง มีความสูง 5-15 เมตร เนื้อไม้แข็ง เปลือกของลำต้นเมื่ออายุน้อยผิวเปลือกเรียบ สีเทาอมเขียว และเมื่ออายุมากขึ้นเปลือกแตกเป็นร่องรูปสี่เหลี่ยม สีเทาอ่อนอมน้ำตาล

• ใบ เป็นใบเดี่ยว (simple leaf) ออกเรียงสลับกัน ใบอ่อนรูปร่างแคบรี ปลายใบแหลม สีเขียวอมเหลือง และเปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้มเมื่ออายุมากขึ้น ใบแก่เต็มที่รูปรีกว้างถึงรูปไข่หรือไข่กลับ สีเขียวเข้ม เนื้อใบกรอบขอบใบเรียบ ปลายใบมน หรือเว้าบุ๋มมีติ่งหนาม บางครั้งพบปลายใบแหลมฐานใบสอบเรียว ขนาดใบกว้าง 2.5-5 เซนติเมตร ยาวประมาณ 6-12เซนติเมตร ก้านใบสั้น ขนาดยาวประมาณ 1-2 มิลลิเมตรเซนติเมตร ยาวประมาณ 10 – 20 เซนติเมตร แผ่นใบมีสีเขียวเข้ม แผ่นใบบาง แต่เหนียว ใบอ่อนมีสีแดงอมส้ม มีรสหวานมัน
• ดอก ผักหวานป่ามีการออกดอกแยกต้น (dioecious) เป็นต้นเพศผู้และต้นเพศเมีย ลักษณะช่อดอกเป็นแบบช่อแยกแขนง (panicle) คล้ายช่อดอกมะม่วงหรือลำไย ยาวประมาณ 7-12 เซนติเมตร ดอกเป็นดอกเดี่ยวหรือเป็นกลุ่ม มีประมาณ 3-5 ดอก ดอกเพศเมียออกเป็นช่อดอกจำนวนมากรวมเป็นกระจุกตามลำต้นและกิ่ง ดอกเพศผู้เป็นช่อเดี่ยว หรือมี2-3 ช่อในกระจุกเดียวกัน เกิดตามปลายกิ่งปะปนกับยอดอ่อนที่แตกใหม่มาพร้อมๆ กัน ช่อดอกใช้เป็นอาหาร เกษตรกรสามารถเก็บขายได้ในราคาเดียวกับยอดอ่อน ผักหวานป่าออกดอกประมาณเดือนธันวาคม-มีนาคม
• ผล ผักหวานป่าออกผลเป็นช่อตามลำต้นเหมือนผลของมะไฟหรือลางสาด เป็นผลเดี่ยว (Simple fruit) แบบ Drup ภายในมีเมล็ดเดียวผลอ่อนมีสีเขียว เมื่อแก่จะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ถึงเหลืองอมส้ม ผลมีขนาดประมาณ 1.5-2.5 เซนติเมตร ผลแก่ประมาณเดือนเมษายน-พฤษภาคม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 4  เมตร

   

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 50 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมาก

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนที่มีความชื้น แต่ดินต้องไม่แฉะ

 

การเก็บเกี่ยว

• ผักหวานป่าที่ได้รับการปลูกบำรุงที่ดีจะสามารถเก็บเกี่ยวยอดได้ตั้งแต่อายุ1-1 ปี ในขณะที่ต้นสูงประมาณ 1-1.5 ฟุต ซึ่งควรเป็นต้นที่มีความแข็งแรงสมบูรณ์ดี ผักหวานป่าออกยอดมากในช่วงเดือนมีนาคม-เมษายนแต่เกษตรกรสามารถชักนำให้เกิดยอดเร็วขึ้นเพื่อการเก็บเกี่ยวยอดนอกฤดูกาลได้ทำให้เก็บยอดได้ตั้งแต่ช่วงกลางฤดูหนาวไปจนถึงต้นฤดูฝน ประมาณเดือนมกราคม-พฤษภาคม

 

ประโยชน์การใช้สอย

        มีการใช้ประโยชน์ผักหวานป่ากันมาเป็นเวลาช้านาน ทั้งเพื่อการบริโภคและเพื่อเป็นยารักษาโรค ซึ่งปัจจุบันเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายของคนทั่วไป

• ประโยชน์ทางยา

ผักหวานป่าเป็นพืชสมุนไพรที่สามารถใช้ส่วนต่างๆ มาทำยาหรือประกอบเป็นยารักษาโรคที่มีสรรพคุณในด้านต่าง ๆ เช่น

1.  ใบและราก ใช้รักษาแผล ปวดในข้อ ปวดหัว ปวดท้อง
2.  ราก ใช้เป็นยาเย็น ถอนพิษ แก้ร้อนในกระหายน้ำ แก้พิษไข้น้ำดีพิการ
3.  ยาง ใช้กวาดคอเด็ก แก้ลิ้นเป็นฝ้าขาว

• ประโยชน์ทางโภชนาการ

        ยอดอ่อน ใบอ่อน และดอกอ่อนของผักหวานป่า มีคุณค่าทางโภชนาการสูง ใบยอดและใบสดของผักหวานป่า 100 กรัม ให้คุณค่าทางอาหาร ดังนี้

พลังงาน             39.0      กิโลแคลอรี่    วิตามิน A           8,500.00     หน่วยสากล (I.U.)

น้ำ                      87.1      กรัม               วิตามิน B1          0.12           มิลลิกรัม

ไขมัน                  0.6       กรัม               วิตามิน B2          1.65             มิลลิกรัม

โปรตีน                0.1       กรัม                วิตามิน C           168.00        มิลลิกรัม

คาร์โบไฮเดรท     8.3        กรัม               ไนอาซีน             3.60           มิลลิกรัม

แคลเซียม           24.0       มิลลิกรัม        เบต้า-แคโรทีน     516.33       ไมโครกรัม

ฟอสฟอรัส          68.0      มิลลิกรัม        ใยอาหาร             2.10           กรัม

เหล็ก                  1.3        มิลลิกรัม         เถ้า                    1.80           มิลลิกรัม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด
• การตอนกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะเกลือ หรือ ะเกีย มะเกือ ผีผา เกลือ มักเกลือ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Diospyros mollis Griff. 

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ไทย พม่า ลาว กัมพูชา เป็นต้น

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ สูง 8-15 เมตร อาจสูงได้ถึง 30 เมตร ผลัดใบหรือไม่ผลัดใบ 
• เปลือกสีดำ แตกเป็นสะเก็ดเล็กๆ ตามยาว 
• แก่นสีดำสนิท เนื้อละเอียดมันสวยงาม ทุกส่วนของมะเกลือเมื่อแห้งจะเปลี่ยนเป็นสีดำ ใบอ่อนและกิ่งอ่อนมีขนนุ่มทั้งสองด้าน ใบเดี่ยว เรียงสลับ แผ่นใบรูปไข่ หรือรูปไข่แกมรูปขอบขนาน กว้าง 1.5-4 เซนติเมตร ยาว 4-8 เซนติเมตร ปลายแหลม โคนสอบมน ขอบใบเรียบ ก้านใบยาว 5-10 เซนติเมตร ใบอ่อนมีขนสีเงิน ใบแก่หนา ผิวเรียบมัน ด้านใต้ใบสีเขียวซีด บางเกลี้ยง เมื่อแห้งสีออกดำเงิน เส้นใบข้าง 10-15 คู่ ก้านใบยาว 0.5-1 เซนติเมตร 
• ดอก สีขาวหรือเหลืองอ่อน แยกเพศอยู่ต่างต้นกัน ดอกเพศผู้ออกรวมเป็นช่อสั้นๆ ตามซอกใบ ประมาณ 3 ดอก กลีบเลี้ยง 4 กลีบ กลีบดอกโคนเชื่อมติดกันเป็นรูปเหยือกน้ำปลายแยก 4 กลีบ โค้งไปข้างหลัง หลอดกลีบดอกกลม 6-8 มิลลิเมตร แยกลึกทั้งสองด้าน ½ ของหลอดกลีบ เกสรตัวผู้มี 14-24 อัน เป็นหมัน 8-10 อัน ไม่มีขน ดอกเพศเมีย ออกเป็นดอกเดี่ยวคล้ายดอกเพศผู้แต่มีขนาดใหญ่กว่า มีขนนุ่มปกคลุม สีเหลือง ก้านดอกยาว 1-3 มิลลิเมตร ก้านเกสรตัวเมีย 4 แฉก รังไข่มีขน 
• ผลสด รูปทรงกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เซนติเมตร ผิวเรียบเกลี้ยง กลีบจุกผลมีกลีบเลี้ยง 4 กลีบ ติดที่ขั้วของผล ผลดิบสีเขียว ผลสุกสีเหลืองอมดำ 
• มีเมล็ด 2-3 เมล็ด ชั้นกลีบเลี้ยงขนาด 5 มิลลิเมตร โค้งไปด้านหลัง พบทั่วไปในที่กึ่งโล่งแจ้ง ในป่าผลัดใบ ป่าเบญจพรรณ และป่าดิบ ออกดอกช่วงเดือนมกราคมถึงสิงหาคม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 10-30 เมตร 

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 4-6 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้นมะเกลือนี้หากถ้าโดนแดดจัดจะทำให้ผลดกมากแต่ใบไม่ค่อยงาม

 

ความต้องการน้ำ  

• เหมาะที่จะปลูกในฤดูฝน

 

ชอบดินประเภท

• ขึ้นได้ดีกับดินแทบทุกชนิด

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผล มะเกลือดิบมีสรรพคุณเป็นยาขับพยาธิที่คนไทยรู้จักและใช้กันมานาน ผลมะเกลือมีรสเมาเบื่อ ขับพยาธิในลำไส้ ถ่ายตานซาง ถ่ายกระษัยโดยมากใช้กับเด็ก วิธีการคือ เอาลูกสดใหม่ไม่ช้ำ ตำคั้นเอาน้ำผสมกับน้ำกะทิมะพร้าวดื่มทันที ห้ามเก็บไว้ จะเกิดพิษ ขับพยาธิไส้ เดือน พยาธิปากขอ พยาธิตัวตืด พยาธิเส้นด้าย จำนวนลูกเอาเท่าอายุ แต่ไม่เกิน 25 ลูก เอาดีเกลือ ฝรั่ง 10 กรัม ละลายน้ำสุก 1 แก้ว ดื่มตามหลัง 30 นาที[6]อย่าปล่อยให้เป็นสีดำ เพราะอาจเป็นพิษ ปัจจุบัน มีการสกัดสารที่มีฤทธิ์ขับพยาธิจากผลมะเกลือแล้วผลิตเป็นยาเม็ดสำเร็จรูปใช้รับประทาน
• เมล็ด รสเมามัน ขับพยาธิในท้อง
• เปลือกต้น รสฝาดเมา เป็นยาช่วยบูด แก้กระหาย ขับพยาธิ แก้พิษ ตานซาง
• ทั้งต้น รสฝาดเมา ขับพยาธิ แก้ตานซาง แก้กระษัย
• แก่น รสฝาดเค็มขมเมา ขับพยาธิ แก้ตานซาง
• ราก รสเมาเบื่อ ฝนกับน้ำข้าวกิน แก้อาเจียน แกเป็นลม หน้ามืด แก้กระษัย แก้ริดสีดวงทวาร แก้พิษตานซาง ขับพยาธิ 

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ทองหลาง  ปาริชาติ, ปาริฉัตร, ทองบ้าน, ทางเผือก (ภาคเหนือ), ทองหลางด่าง (กรุงเทพ)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Erythrina variegata Linn.

 

ประวัติ

เขตเอเชียเขตอบอุ่น และเขตร้อน เช่น อินเดีย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

ต้น เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูง 5–10 เมตร กิ่งอ่อนมีหนามเรือนยอดเป็นพุ่มกลมโปร่ง

ใบ เป็นใบประกอบแบบรูปขนนก มี 3 ใบย่อย ใบกลางจะโตกว่า 2 ใบข้าง เส้นกลางใบและเส้นแขนงใบสีเหลือง

ดอก ออกดอกเป็นช่อยาวประมาณ 30–40 ซ.ม. รูปดอกถั่ว สีแดงเข้ม สีแสดแดงหรือสีขาว ออกดอกระหว่างเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์

ผล ผลเป็นฝักยาว 15 – 30 เซนติเมตร

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 5–10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 5-10เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

• มีสรรพคุณเช่นเดียวกับมะพร้าวทั่วไป 
• ในทางสมุนไพรไทยระบุว่า ผู้ที่ป่วยติดเชื้อไวรัสตับอักเสบ ถ้าดื่มน้ำมะพร้าวไฟแล้วจะดี เพราะช่วยขับไขมันในร่างกายในเส้นเลือด แปลูกเป็นไม้ประดับ ใบสดรับประทานได้ แต่ไม่นิยมเท่าใบทองหลางใบมน
• ต้นทองหลาง” คนไทยโบราณเชื่อว่า บ้านใดปลูกต้นทองหลางไว้ จะทำให้มีทองมาก มีความร่ำรวย เพราะทองหลางเป็นไม้มงคลนาม คือมีทองมากมายหลากหลาย หากนำใบทองหลางไปใช้เป็นเครื่องประกอบในพิธีสำคัญทางศาสนา จะทำให้เกิดสิริมงคลยิ่งขึ้น เช่น พิธีปลูกบ้าน พิธีแต่งงาน เป็นต้น นอกจากนี้แล้ว ยังมีความเชื่ออีกว่า ต้นทองหลางเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ปลูกบนสวรรค์ในสมัยพุทธกาล จึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ต้นประวาลพฤกษ์ หรือ ต้นปาริชาต เพื่อความเป็นสิริมงคล ควรปลูกต้นทองหลางไว้ทาง ทิศเหนือ ผู้ปลูกควรเป็นผู้ที่เกิดใน ปีมะแม เพราะต้นทองหลางเป็นต้นไม้ประจำปีมะแม ถ้าหากผู้อาศัยในบ้านเกิดปีมะแมด้วยแล้วก็จะเป็นมงคลมากยิ่งขึ้น
• ต้นไม้ประจำจังหวัดปทุมธานี เป็น พันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด ที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถได้พระราชทานให้กับผู้ว่าราชการจังหวัดของแต่ละจังหวัด เพื่อให้นำไปปลูกเป็นสิริมงคลแก่จังหวัดและเพื่อเป็นการรณรงค์ให้ประชาชนปลูกต้นไม้ใน “โครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ” เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ 9 ทรงครบรอบปีที่ 50 ในการครองราชสมบัติ ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ วันที่ 9 พฤษภาคม 2537
• ทนตับที่บกพร่องในขณะที่ป่วย และในตำรายาโบราณของไทยในบางฉบับระบุว่า สามารถช่วยแก้บิด แก้ท้องเสีย รักษาโรคผิวหนัง… เปลือกราก กระตุ้นหัวใจ
• เปลือกต้น ลดไข้ แก้ปวดข้อ แก้ปวดฟัน
• ใบ แก้ปวดฟัน แก้ปวดท้อง แก้อาเจียน ช่วยเจริญอาหาร
• ดอก ขับระดู
• เมล็ด ขับระดู แก้ฝี
• จีนใช้เปลือกต้น  เป็นยาแก้ไอและแก้ไข้
• โมรอคโค ใช้เปลือกต้นเคี้ยวรักษาบิด

 

การขยายพันธุ์

ใช้กิ่ง/ลำต้น/ใช้เมล็ดเพาะ/ปักชำ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กระท่อม หรือ อีด่าง อีแดง กระอ่วม

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Mitragyna speciosa

ประวัติ

แหล่งที่พบ ในบางจังหวัดของภาคกลางเช่น ปทุมธานี แต่จะพบมากในป่าธรรมชาติบริเวณภาคใต้ เช่น สุราษฎร์ธานีนครศรีธรรมราช ตรัง สตูล พัทลุง สงขลา ยะลา ปัตตานี นราธิวาส และตอนบนของประเทศมาเลเซีย

สำหรับถิ่นกำเนิดของต้นกระท่อมนั้นจะอยู่ในเขตร้อนชื้นทางฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พบได้นอกจากประเทศไทย แล้วก็ยังมี เกาะนิวกินี มาลายู และประเทศเพื่อนบ้านแถบอาเซียน เพราะเป็นแหล่งที่ดินมีความชื้นสูง อุดมสมบูรณ์ เก็บความชุ่มชื้นได้ดี และชื่นชอบแสงแดดปานกลาง ซึ่งหากถามว่าในประเทศไทยเรามีกี่สายพันธุ์ อะไรบ้าง? ตอบเลยว่ามีด้วยกัน 3 สายพันธุ์ คือพันธุ์ยักษาใหญ่ พันธุ์แตงกวา และพันธุ์ก้านแดง

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• กระท่อมเป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ปานกลาง มีแก่นเป็นไม้เนื้อแข็ง 10-15 เมตร อยู่ในตระกูลสูง Mitragyna speciosa ใบคล้ายใบกระดังงา มีชนิดก้านใบแดงและใบเขียว ดอกกลมโตขนาดเท่า ผลพุทรา ใบเป็นใบเดี่ยวสีเขียวเรียงตัวเป็นคู่ตรงข้าม แผ่นใบขนาดกว้างประมาณ 5-10 ซม. ยาวประมาณ 8-14 ซม. ดอกมีสีขาวอมเหลืองออกเป็นช่อตุ้มกลมขนาด 3-5 ซม

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-15 เมตร

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 4  เมตร 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำปานกลาง

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยบำรุงกำลังเพิ่มพลังให้ทำงานได้นานขึ้น

สรรพคุณแรกที่อยากแนะนำ คือ ความสามารถในการช่วยบำรุงกำลังเพิ่มพลังงานให้กับร่างกาย จึงมีผลทำให้การทำงานยาวนานขึ้น ไม่เหนื่อยง่าย ทนแดดทนลม กล้ามเนื้ออึดขึ้น ลดอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อที่เป็นอยู่ได้ดี แต่กระนั้นต้องใช้ในปริมาณที่เหมาะสมต่อร่างกาย

• รักษาอาการลำไส้ติดเชื้อ

ลำไส้ติดเชื้อ หรือท้องเสีย ท้องร่วง ถ่ายเหลว เราสามารถนำต้นกระท่อมไปต้ม เพื่อดื่มกินได้ หรือจะเคี้ยวใบ ชงกับน้ำดื่มเพื่อรักษาอาการที่เป็นอยู่ก็ไม่มีปัญหา เมื่อดื่มไปแล้วตัวสรรพคุณที่มีในใบ หรือลำต้น ก็จะไปช่วยยับยั้งเชื้อในลำไส้ ไม่ทำให้เกิดอาการกำเริบอีก

• ช่วยลดอาการปวดที่มีผลดีกว่ามอร์ฟีน

กระท่อมมีสารชื่อว่า ไมทราไจนีน อันถือเป็นสารที่มีความสำคัญมาก ในไทยพบสูงถึง 66% มีส่วนช่วยกดประสาทส่วนกลาง เพราะมีสารจำนวนอัลคอลอยด์ผสมอยู่ด้วย จึงระงับอาการปวดต่าง ๆ โดยเฉพาะที่มีความรุนแรงได้ดี รู้สึกง่วงซึม กระตุ้นให้เกิดความเคลิ้มอย่างมีความสุข ผลจากการศึกษาสารนี้ ในใบกระท่อม พบว่ามีส่วนช่วยลดอาการเจ็บปวดที่รุนแรงมากกว่ามอร์ฟีน 13 เท่า ทั้งยังช่วยบำบัดผู้ที่เสพติดมอร์ฟีนในบางคนได้ดีอีกด้วย

• ลดอาการขาดยาจากสารเสพติด

สารเสพติดอย่าง เฮโรอีน ฝิ่น มอร์ฟีน เมื่อใครต้องการบำบัดให้หายขาดสามารถเลือกใช้ต้นกระท่อมช่วยได้ แต่ต้องมีการใช้ในปริมาณที่เหมาะสม รวมถึงระยะเวลาไม่นานมากเกินไป กระท่อม จะให้ผลข้างเคียงในการบำบัดที่น้อยกว่าสารตัวอื่น ๆ

• ช่วยแก้อาการปวดฟัน

โดยทั่วไปแล้ว เราสามารถต้มน้ำกระท่อมโดยใช้ส่วนใบเด็ด ล้างให้สะอาดแล้วให้นำมาต้มดื่มกินเป็นน้ำสมุนไพรตามตำราแผนโบราณ ฤทธิ์ที่มี จะช่วยให้อาการปวดฟันต่าง ๆ ทุเลาลงได้ แต่ในปัจจุบัน ไม่ค่อยได้ทำกันแล้ว เพราะมีเป็นยาเม็ดแก้ปวดแทน

• ช่วยลดความดันโลหิตสูง

กระท่อมมีสารที่ชื่อ ไมทราไจนีน นอกจากจะช่วยระงับความเจ็บปวดของร่างกายได้ดีกว่ามอร์ฟีน ก็ยังมีฤทธิ์ในการขยายหลอดเลือดได้ด้วย ช่วยคลายกล้ามเนื้อ ลดความดันโลหิต ซึ่งตามตำรับยาแผนโบราณแล้ว มีผลวิจัยว่าช่วยปัญหาความดันเลือดสูงจริง

• ช่วยรักษาโรคเบาหวาน

กระท่อมเป็นพืชที่สามารถช่วยรักษาโรคเบาหวานมาอย่างยาวนาน ไม่ว่าจะเอาใบมาเคี้ยวแล้วคายกากออก หรือต้มดื่มกินในชีวิตประจำวันก็ได้หมด ช่วยในการดูดกลับของน้ำตาลกลูโคส ระดับน้ำตาลในเลือดลดลงโดยไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับอินซูลินในร่างกายของผู้ป่วยอีกต่างหาก

• ช่วยรักษาแผลในปาก แก้ไอ

สรรพคุณของต้นกระท่อม นอกจากเรื่องต่าง ๆ ข้างต้น ยังสามารถใช้รักษาอาการแผลในปาก ไม่ว่าจะเกิดจากการกัดปากตัวเอง ร้อนในที่เกิดขึ้น รวมถึงอาการไอ ก็แก้ได้เช่นกัน ซึ่งฤทธิ์ที่มี จะช่วยสมานแผล ห้ามเลือด ที่สำคัญช่วยถอนพิษจากสัตว์ร้ายได้ด้วย

การเก็บเกี่ยว

• ใบกระท่อมสามารถเก็บเกี่ยวได้ตั้งแต่อายุ 1 ปีขึ้นไป โดยให้เก็บเฉพาะใบแก่ แต่ถ้าจะให้ผลผลิตเต็มที่ ต้นกระท่อมควรมีอายุ 5 ปี จึงจะสามารถเก็บเกี่ยวใบกระท่อมได้ต้นละ 1 กิโลกรัม และสามารถเก็บเกี่ยวได้ทุก 15 วัน

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด
• ปักชำ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

จำปาดะทองตาปาน

 

ชื่อวิทยาศา

Artocarpus Integer Thongtapan.

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดใน ต.เหมาะ อ.กะปง จ.พังงา

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ไม่ผลัดใบ ทรงพุ่มกลมแน่นทึบ คล้ายขนุน เปลือกต้นสีนํ้าตาลอมดำ เรียบ หรือแตกเป็นร่องตื้นๆ ตามแนวยาว
• ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ รูปขอบขนาน กว้าง 6-8 ซม. ยาว 15-18 ซม. โคนใบมน ปลายใบติ่งแหลม ขอบใบเรียบเป็นคลื่นเล็กน้อย แผ่นใบเรียบ ค่อนข้างหนาและเหนียว สีเขียวเข้มเป็นมัน มีขนปกคลุม ประปราย ผิวใบด้านล่างมีขนปกคลุมแน่น ก้านใบยาว 1-1.5 ซม
• ดอก สีเหลืองนวล ออกเป็นช่อกระจุกแน่น ทรงกลมรี ที่ลำต้น หลักมากกว่ากิ่งแก่หรือปลายกิ่ง กว้าง 1.5-2 ซม. ยาว 7-12 ซม. ก้านช่อดอกพองกลม ยาว 10-20 ซม. ไม่มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอก เกสรเพศผู้จำนวนมาก
• มีกลิ่นหอมชวนกินไม่เหมือนจำปาดะทั่วไปที่หอมฉุน ผลและเนื้อสีทอง เนื้อหนา รสชาติหวานจัด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 8 – 15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 8 – 12  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำประจำทุกวัน วันละ 2 ครั้ง และเมื่อจำปาดะตั้งตัวได้ คล่อยห่างลดน้ำ 3 – 4 วัน/ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เนื้อผลสุกช่วยบำรุงร่างกาย 
• จำปาดะมีวิตามินเอสูง จึงช่วยบำรุงและรักษาสายตาได้เป็นอย่างดี
• เปลือกไม้ของจำปาดะมีสรรพคุณที่ช่วยป้องกันการเกิดโรคมะเร็งและช่วยรักษาโรคมาลาเรียได้
• เส้นใยของจำปาดะสามารถช่วยขับไขมันและสารพิษออกไปจากร่างกายได้
• เนื้อผลสุกใช้เป็นยาระบายอ่อน ๆ
• เนื้อผลอ่อนช่วยแก้อาการท้องเสีย
• เมล็ดจำปาดะช่วยขับน้ำนมในสตรีหลังคลอดและช่วยบำรุงร่างกายได้ 

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกเดือนมีนาคมถึงเดือนเมษายน
• ติดผลเดือนพฤษภาคมถึงกรกฎาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• การทาบกิ่ง
• การติดตา
• การเสียบยอด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ขนุนเหลืองบางเตย

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Artocarpus Heterophyllus Lam.

 

ประวัติ

เป็นขนุนพันธุ์เก่าแก่ของจังหวัดนครปฐม นิยมปลูกมาอย่างยาวนานเฉพาะถิ่นแถบอำเภอสามพราน นิยมเรียกกันว่า “ขนุนพันธุ์เบา”

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ทรงพุ่มรูปทรงกระบอก ทุกส่วนของต้นมียางสีขาว เป็นไม้เนื้ออ่อน แก่นสีเหลือง
• ใบ มีสีเขียวเข้มเป็นมัน และแผ่นหนาเหมือนหนัง ท้องใบสาก ก้านใบยาว 1.0-2.5 เซนติเมตร
• ดอก ออกเป็นช่อแท่งกลมยาว ออกตามลำต้นหรือกิ่งขนาดใหญ่ ช่อดอกเพศผู้และเพศเมียแยกกัน แต่อยู่บนต้นเดียวกัน ช่อดอกเพศเมียจะออกที่โคนกิ่ง ลำต้น หรือก้านขนาดใหญ่ ดอกเพศผู้ส่วนมากออกที่ปลายกิ่ง มีกลิ่นหอม
• ผล จะเป็นรูปไข่ ผลเมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 15 กิโลกรัมต่อผล ผิวผลอ่อนมีสีเขียวอมเหลือง ผลแก่จะมีสีน้ำตาลเข้ม เนื้อหรือ ยวงเป็นสีเหลืองจัด 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 15 – 30 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 5 – 8  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรลดทุกวันหรือวันเว้นวัน และเมื่อต้นขนุนตั้งตัวได้ ค่อยๆให้น้ำห่างเป็น 3 – 4 วันต่อครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เป็นยาระบาย กินแล้วถ่ายง่าย ช่วยปรับการย่อยอาหารให้ดีขึ้น
• ทำให้ผิวพรรณดี
• ช่วยขับน้ำนมให้สตรีหลังคลอดได้
• ลดการเกิดริ้วรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า
• ลดอาการท้องผูก
• ช่วยให้ผมสวยสุขภาพดี
• ปกป้องการเกิดโรคมะเร็ง

 

การเก็บเกี่ยว

• การติดดอก : ธันวาคม-มกราคม และ เมษายน – พฤษภาคม
• การติดผล : มีนาคม-มิถุนายน และ เมษายน – กันยายน

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด
• ตอนกิ่ง
• ทาบกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ทุเรียนกบชายน้ำ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Durio Zibethinus Murr.

 

ประวัติ

 มีถิ่นกำเนิด ที่จังหวัดนนทบุรี 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้นแข็งแรง สูง เนื้อไม้สีน้ำตาลเข้ม
•  ใบรูปไข่ขอบขนาน ปลายใบเรียวแหลม ฐานใบมน
•  ดอกรูปร่างของดอกตูมกลมรี ขอบขนาน ปลายดอกตูมแหลม
• ผลทรงรูปไข่ แต่ไม่เป็นระเบียบ ความยาวผลปานกลางรูปร่างหนามแหลมคม เปลือกหนา หนามปลายงุ้มเข้า หนามรอบขั้วผล หนามตรงไม่แหลม เนื้อหนาปานกลาง สีเนื้อเหลืองอ่อน มีกลิ่นอ่อน รสชาติของเนื้อมันพอดี ลักษณะเนื้อแห้ง ละเอียด เนื้อคล้ายหมอนแต่เย็นกว่า ไม่มีใย เนื้อละเอียด ลักษณะเด่นของพันธุ์นี้คือ เป็นพันธุ์ที่ชอบขึ้นใกล้น้ำ ทนฝนไม่มีอาการไส้ซึม ถ้าต้นสมบูรณ์จะให้ผลผลิตในช่วงประมาณปีที่ 6-8

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10 – 15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 8 – 10  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ในช่วง 1-2 สัปดาห์แรกควรให้น้ำต้นทุเรียนอย่างสม่ำเสมอ โดยควรจะรดน้ำประมาณ 2-3 ครั้ง/สัปดาห์ หรือเปิดสปริงเกอร์ให้ครั้งละ 30 นาที และไม่ควรรดน้ำทุกวันเพราะอาจเป็นสาเหตุก่อให้เกิดโรครากเน่าได้ 

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยลดระดับไขมัน 
• ช่วยแก้ปัญหาผมขาว 
• ดีท็อกซ์ลำไส้ 
• ช่วยฆ่าเชื้อโรคในร่างกาย 
• ช่วยในการเผาผลาญ 
• ช่วยขัดเซลล์ผิวเก่า 
• ช่วยลดริ้วรอย 
• ช่วยป้องกันสิว
• ช่วยสมานแผลบนผิวได้เร็ว

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกผลเดือนพฤษภา – สิงหาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด
• เสียบยอด 
• ทาบกิ่ง 
• ติดตา
• ตอนกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ทุเรียนโอวฉี่หนามดำ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Durio Zibethinus Murr.

 

ประวัติ

 มีถิ่นกำเนิด จากประเทศมาเลเซีย 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้นแข็งแรงสูงตรง เปลือกไม้สีน้ำตาลเข้ม
•  ใบมีขนาดใหญ่กว่าใบทุเรียนพันธุ์ไทยทั่วไป
•  ดอกครบถ้วนและเป็นดอกสมบูรณ์เพศ มีรังไข่อยู่เหนือส่วนอื่นของดอกแต่ละ ดอกประกอบด้วย กลีบเลี้ยงอยู่ชั้นนอกสุดมีสีเขียวอมน้ำตาล หุ้มดอกไว้มิดชิดโดยไม่มีการแบ่งกลีบแต่เมื่อดอกใกล้แย้ม จึงแยกออกเป็นสองหรือสามกลีบ กลีบรองลักษณะคล้ายหม้อตาลโตนดอยู่ถัดเข้าไปจากกลีบเลี้ยง กลีบดอกสีขาวนวล
• ผลของทุเรียน จะมีสีดำที่บริเวณก้น อันเป็นลักษณะที่ไม่พบเห็นในทุเรียนสายพันธุ์อื่น มีทรงผลสวย เปลือกบาง เมล็ดเล็กและลีบ เนื้อสุกเป็นสีเหลืองอมส้ม เนื้อละเอียดเนียน รสชาติหวานมันและหวานแหลมมีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เนื้อเยอะ รับประทานอร่อยมาก ที่สำคัญ “ทุเรียนโอวฉี” หรือ “ทุเรียนหนามดำ” จัดเป็นสายพันธุ์เบา หมายถึงมีดอกและติดผลได้ง่ายหลังปลูกเพียงแค่ 4–5 ปี สามารถมีดอกและติดผลได้แล้ว

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 15 – 50  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 10 – 15  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ในช่วง 1-2 สัปดาห์แรกควรให้น้ำต้นทุเรียนอย่างสม่ำเสมอ โดยควรจะรดน้ำประมาณ 2-3 ครั้ง/สัปดาห์ หรือเปิดสปริงเกอร์ให้ครั้งละ 30 นาที และไม่ควรรดน้ำทุกวันเพราะอาจเป็นสาเหตุก่อให้เกิดโรครากเน่าได้ 

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยลดระดับไขมัน 
• ช่วยแก้ปัญหาผมขาว 
• ดีท็อกซ์ลำไส้ 
• ช่วยฆ่าเชื้อโรคในร่างกาย 
• ช่วยในการเผาผลาญ 
• ช่วยขัดเซลล์ผิวเก่า 
• ช่วยลดริ้วรอย 
• ช่วยป้องกันสิว
• ช่วยสมานแผลบนผิวได้เร็ว

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกผลเดือนพฤษภา – สิงหาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด
• เสียบยอด 
• ทาบกิ่ง 
• ติดตา
• ตอนกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ทุเรียนแดงอินโด

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Durio Zibethinus Murr.

 

ประวัติ

 มีถิ่นกำเนิด จากประเทศอินโดนีเซีย โดยต้นแม่ในประเทศอินโดนีเซียมีอายุมากกว่า 100 ปียังยืนต้น มีดอกและติดผลดกได้อย่างต่อเนื่องเรื่อยมาจนกระทั่งปัจจุบัน 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้นแข็งแรงทนต่อโรคแมลงได้สูง
•  ใบมีขนาดใหญ่กว่าใบทุเรียนพันธุ์ไทยทั่วไป
•  ดอกครบถ้วนและเป็นดอกสมบูรณ์เพศ มีรังไข่อยู่เหนือส่วนอื่นของดอกแต่ละ ดอกประกอบด้วย กลีบเลี้ยงอยู่ชั้นนอกสุดมีสีเขียวอมน้ำตาล หุ้มดอกไว้มิดชิดโดยไม่มีการแบ่งกลีบแต่เมื่อดอกใกล้แย้ม จึงแยกออกเป็นสองหรือสามกลีบ กลีบรองลักษณะคล้ายหม้อตาลโตนดอยู่ถัดเข้าไปจากกลีบเลี้ยง กลีบดอกสีขาวนวล
• ลักษณะเนื้อสีแดงเข้ม ละเอียดและเหนียว เมล็ดเล็กและลีบบาง รสชาติหวานหอมมันรับประทานอร่อยมาก รูปทรงของผลสวย ผลโตเต็มที่มีน้ำหนักเฉลี่ยระหว่าง 2 กิโลกรัมต่อผล

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 15 – 50  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 10 – 15  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ในช่วง 1-2 สัปดาห์แรกควรให้น้ำต้นทุเรียนอย่างสม่ำเสมอ โดยควรจะรดน้ำประมาณ 2-3 ครั้ง/สัปดาห์ หรือเปิดสปริงเกอร์ให้ครั้งละ 30 นาที และไม่ควรรดน้ำทุกวันเพราะอาจเป็นสาเหตุก่อให้เกิดโรครากเน่าได้ 

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยลดระดับไขมัน 
• ช่วยแก้ปัญหาผมขาว 
• ดีท็อกซ์ลำไส้ 
• ช่วยฆ่าเชื้อโรคในร่างกาย 
• ช่วยในการเผาผลาญ 
• ช่วยขัดเซลล์ผิวเก่า 
• ช่วยลดริ้วรอย 
• ช่วยป้องกันสิว
• ช่วยสมานแผลบนผิวได้เร็ว

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกผลเดือนพฤษภา – สิงหาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด
• เสียบยอด 
• ทาบกิ่ง 
• ติดตา
• ตอนกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

สมอไทย หรือ  หมากแน่ะ,ม่าแน่,สมออัพยา,ลูกสมอ 

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Terminalia Chebula Retz.

 

ประวัติ

ถิ่นกำเนิดในประเทศไทย และประเทศเพื่อนบ้าน อาทิ พม่า และลาว 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ต้น สมอเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางที่มีพุ่มขยายออกด้านข้าง เปลือกหุ้มจะมีรอยแตกเป็นร่องลึกและมีสีน้ำตาลเข้มปนดำหรือเทา กิ่งก้านมีความคดเคี้ยวแต่ยังดูเป็นระเบียบ ก้านขนาดเล็กจะมีขนอ่อนปกคลุม เนื้อไม้เหนียวและแข็ง
• ใบ ขนาดของใบสมอไทยค่อนข้างใหญ่ เป็นใบเดี่ยวสีเขียวสด ก้านใบยาว ผิวใบมีขนอ่อนปกคลุม ทรงใบเป็นรูปวงรีที่มีโคนใบโค้งมนส่วนปลายใบเรียวกว่าเล็กน้อย
• ดอก ดอกช่อสีขาวอมเหลือง มีกลิ่นหอมอ่อนๆ แต่ละช่อยาวประมาณ 5-9 เซนติเมตร ออกตามซอกใบและปลายกิ่ง เกสรยาวพ้นกลีบดอกจนมองเห็นได้ชัด
• ผล ลักษณะผลจะเป็นทรงรีที่ป้อมสั้น ผิวนอกเกลี้ยงและมีร่องตื้นๆ ตามแนวยาวของผล เมื่อยังเป็นผลอ่อนจะมีสีเขียวสด แต่เมื่อแก่แล้วจะกลายเป็นสีน้ำตาลแดง มีเมล็ดอยู่ภายในเพียงเม็ดเดียว ให้รสฝาดหรือฝาดอมเปรี้ยว

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10 – 15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

  ทรงพุ่มกว้าง 5 – 8 เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำวันละ 1 ครั้ง ให้ชุ่มแต่อย่าให้น้ำขัง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้น แม้จะไม่ค่อยได้รับความนิยมมากนัก แต่เปลือกไม้ส่วนลำต้นสมอไทยนั้นสามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการปรุงยาเพื่อบำรุงหัวใจได้ดี ทั้งยังใช้ขับปัสสาวะได้ด้วย
• ผล ผลสมอถูกนำมาใช้ประโยชน์ค่อนข้างหลากหลาย ผลที่ยังอ่อนใช้สำหรับขับเสมหะและไล่ลมในลำไส้ ผลแก่จะใช้ในการบำรุงร่างกาย บรรเทาอาการเจ็บคอ บรรเทาอาการจุกเสียด และช่วยให้นอนหลับสนิทมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ยังมีการนำผลสมอไปใช้ในการฟอกหนังและผลิตน้ำหมึกบางชนิดด้วย
• เมล็ด มีคุณสมบัติช่วยให้เจริญอาหาร

 

การเก็บเกี่ยว

• เริ่มผลิดอกในช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม 

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ