ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กันเกรา หรือ ตำเสา,ตาเตรา,ตะมะซู,ตำมูซู,มันปลา,

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Fagraea Fragrans ( Roxb.)

 

ประวัติ

ถิ่นกำเนิด การกระจายพันธุ์ ภูมิภาคอินโดจีน มาเลเชีย อินโดนีเซียและฟิลิปปินส์

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ลำต้นแตกกิ่งต่ำ เรือนยอดแน่นเป็นรูปกรวยคว่ำ
• ใบเดี่ยวเรียงตรงข้าม รูปรีหรือรูปรีแกมรูปใบหอก มีหูใบระหว่างก้านใบ
• ช่อดอกออกตามง่ามใบใกล้ปลายกิ่ง มีดอกจำนวนมาก กลิ่นหอมเย็น ดอกแรกบานสีขาวแล้วเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจนถึงเหลืองอมส้ม กลีบดอกติดกันคล้ายรูปแจกันมี 5 กลีบ
• ผลมีเนื้อ กลม มีติ่งแหลมสั้นๆ ติดที่ปลาย ผลแก่สีแดงไม่แตก มีรสขม ภายในมีเมล็ดเล็กจำนวนมาก

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

ความสูง 8 – 25 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

 ทรงพุ่มเรือนยอดรูปไข่ ทรงพุ่มแน่นทึบกว้าง 5 – 10 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำ 2 – 3 วัน/ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินเหนียว 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยบำรุงธาตุ
• แก่นกันเกรา มีรสเฝื่อน ฝาด และขม สรรพคุณช่วยบำรุงไขมันในร่างกาย
• แก่นช่วยแก้อาการแน่นหน้าอก
• แก่นช่วยขับลมในกระเพาะ
• แก่นช่วยแก้มูกเลือด
• แก่นและใบเมื่อนำมาผสมกันจะใช้แก้โรคเส้นติดขัดได้ 
•  เนื้อต้นกันเกรามีสีอ่อน เนื้อมีความละเอียด กันปลวกได้ดีที่สำคัญ เหนียว ทนทาน แข็งแรง ตกแต่งง่ายขัดเงาได้งดงาม เหมาแก่การนำมาก่อสร้างเช่นทำเสาเรือน เสารั้ว หน้าต่าง ประตู เครื่องมือทางการเกษตร มีด จอบ พร้า ขวาน เครื่องเรือน โต๊ะ ตู้ เป็นต้น

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอก เดือนพฤษภาคม – มิถุนายน
• ติดผล มิถุนายน – กรกฎาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กระพี้จั่น หรือ จั่น, ปี้จั่น และ ปี๊จั่น

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Millettia Brandisiana Kurz

 

ประวัติ

ถิ่นกำเนิดอยู่ในทวีปเอเชียเขตร้อนและสามารถพบเจอได้ทั่วไปในประเทศไทยเกือบทุกภาค แต่ส่วนใหญ่มักจะพบเห็นได้มากที่สุดในทางภาคเหนือ ภาคตะวันตกเฉียงใต้ และภาคกลาง โดยเฉพาะป่าเบญจพรรณและป่าเต็งรังที่มีความแห้งแล้ง 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ต้น กระพี้จั่น มีขนาดเล็กไปจนถึงปานกลาง โดยมีความสูงประมาณ 8-20 เมตร เปลือกของลำต้นเป็นสีน้ำตาลแตกเป็นสะเก็ดเล็กๆ โคนต้นเป็นพูพอน กระพี้จั่นเป็นต้นไม้ผลัดใบที่มีเรือนยอดทรงกลม
• ใบ กระพี้จั่น มีใบประกอบรูปขนนก ออกเรียงสลับมีใบย่อย 7-21 ใบและแผ่นใบย่อยรูปทรงรี แกมขอบขนานมีความยาว 3-7 เซนติเมตร และความกว้าง 1-3 เซนติเมตร โคนใบมนหรือแหลม ส่วนปลายใบเรียวแหลมและแผ่นใบบาง
• ดอก กระพี้จั่น มีลักษณะออกดอกเป็นช่อที่ปลายยอด ซึ่งแต่ละช่อจะประกอบไปด้วยดอกย่อยจำนวนมากและดอกมีกลีบเลี้ยงเป็นรูประฆัง ปลายแยกออกเป็น 5 แฉก กลีบดอกเป็นรูปดอกถั่วมี 5 กลีบ สีม่วงเกือบดำ ขนาดของแต่ละดอกจะไม่เท่ากันบางดอกมีสีชมพูอมม่วง ในช่วงเวลาที่ดอกบานจะออกดอกพร้อมกันทั่วทั้งต้นและดูสวยงาม
• ผล กระพี้จั่นมีผลเป็นฝัก โดยฝักยาวประมาณ 9-12 เซนติเมตร และกว้าง 2-2.5 เซนติเมตร ภายในฝักมีเมล็ดสีน้ำตาลดำ ซึ่งมีหลายเมล็ดประมาณ 1-4 เมล็ด เปลือกฝักหนาคล้ายแผ่นหนังและมีขอบเป็นสัน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 8-20 เมตร 

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 3-6 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ชอบน้ำปานกลางรดน้ำสัปดาห์ละ 1 ครั้ง  ทนแล้งได้ดี

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

•  เนื้อไม้ของต้นกระพี้จั่นสามารถนำมาใช้ในงานก่อสร้าง เช่น ใช้ทำเครื่องมือช่าง ใช้ทำเสาหลัก เสาโครงสร้างหรือส่งขายให้กับอุตสาหกรรมเพื่อทำเยื่อกระดาษได้ ส่วนลำต้นสามารถทำเป็นยาดื่มบำรุงเลือด และใบสามารถนำมารับประทานเป็นยาสมุนไพรรักษาโรคได้หลายอย่าง ดังนี้
• ใช้ต้นดื่มเพื่อชำระล้าง สารพิษ
• แก้อาการแผลเรื้อรัง
• ใช้เป็นยาบำรุงกำลัง หรือบำรุงร่างกาย
• ช่วยในการเจริญอาหาร
• ใช้แก้อาการช้ำในคล้ายกับใบบัวบก

 

การเก็บเกี่ยว

• ช่วงเวลาการออกดอก เดือนกุมภาพันธ์ – เดือนเมษายน ติดผลเดือนมีนาคม – เดือนพฤษภาคม

 

การขยายพันธุ์

•    การเพาะเมล็ด 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ