ชื่อ – ชนิด พันธุ์

จำปี ชื่อตามภาษาท้องถิ่นว่า จุมปี, จุ๋มปี๋ (ภาคเหนือ) มีถิ่นกำเนิดทางตอนใต้ของจีน มาเลเซียและอินโดนีเซีย แบ่งเป็นสปีชีส์ได้ประมาณ 50 ชนิด

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Michelia alba DC.

 

ประวัติ

        ต้นจำปี มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (แต่ก็มีข้อสันนิษฐานว่ามันมีถิ่นกำเนิดในประเทศจีนตอนใต้ หรือประเทศมาเลเซียและประเทศอินโดนีเซีย) สามารถแบ่งสปีชีส์ได้ประมาณ 50 ชนิด โดยจัดเป็นพรรณไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นสูงใหญ่กว่าจำปาเล็กน้อย ความสูงประมาณ 10-20 เมตร ลำต้นมีสีน้ำตาลแตกเป็นร่องถี่ ๆ กิ่งมีขนสีเทา เปราะและหักง่าย ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการตอนกิ่งและการเพาะเมล็ด

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

        จำปี  เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูงประมาณ 10-20 เมตร ไม่ผลัดใบ ลำต้นสีน้ำตาลแตกเป็นร่องถี่ กิ่งเปราะ หักง่าย เรือนยอดรูปกรวยทึบ 

• ใบจำปี มีลักษณะเป็นใบเดี่ยว ใบสีเขียว โคนใบมน ปลายใบแหลม ขอบใบเรียบ ใบหนาและมีขนาดใหญ่ กว้างประมาณ 8 เซนติเมตรและยาวประมาณ 20 เซนติเมตร
• ดอกจำปี ลักษณะเป็นดอกเดี่ยว มีกลิ่นหอม มีสีขาวคล้ายกับสีงาช้าง ดอกมีกลีบซ้อนกันอยู่ 8-10 กลีบ กลีบดอกจะเรียวกว่าดอกจำปา และมีความยาวประมาณ 2 นิ้ว ส่วนตรงกลางดอกจะมีเกสรเป็นแท่งกลมเล็ก ๆ ยอดแหลมคล้ายฝักข้าวโพดเล็ก ๆ โดยดอกจำปีจะออกดอกได้ตลอดทั้งปี
• ผลจำปี ลักษณะของผลเป็นกลุ่ม เมื่อแก่จะแห้งแตก ลักษณะคล้ายทรงไข่หรือทรงกลม บิดเบี้ยวเล็กน้อย ผลแก่มีสีแดง ด้านในมีเมล็ดเล็ก ๆ สีดำประมาณ 1-4 เมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูงประมาณ 10-20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ขนาดทรงพุ่ม 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ตลอดวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• จำปีไม่ชอบพื้นที่ที่มีน้ำท่วมขัง หากมีความต้องการที่จะปลูกจำปีในพื้นที่ดังกล่าว ควรทำหลุมที่จะปลูกให้เป็นโคกสูง ประมาณว่าน้ำจะไม่ท่วมโคนเกิน 1 คืน

 

ชอบดินประเภท

• ดินร่วนระบายน้ำดี

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ประโยชน์ของจำปี

1. ใช้ปลูกไว้เป็นไม้ดอกไม้ประดับ โดยสามารถออกดอกได้ตลอดทั้งปี 
2. ดอกใช้ทำอุบะ ห้อยชายพวงมาลัย 
3. ดอกใช้บูชาพระได้ 
4. ดอกสามารถนำมาใช้แต่งกลิ่นเครื่องสำอางได้
5. ดอกสามารถนำมาใช้อบเสื้อผ้าให้มีกลิ่นหอมได้ 
6. เนื้อไม้ของต้นจำปี สามารถนำมาใช้ทำเป็นเครื่องเรือนได้

• สรรพคุณของจำปี

1. ใช้เป็นยาบำรุงธาตุในร่างกาย (ดอก, ผล) 
2. ช่วยแก้คลื่นเหียน อาเจียน (ดอก, ผล) 
3. ดอกมีสรรพคุณเป็นยาช่วยบำรุงหัวใจ (ดอก) 
4. ช่วยบำรุงประสาท (ดอก) 
5. กลีบดอกมีน้ำมันหอมระเหย สามารถใช้ทาแก้อาการปวดศีรษะได้ (กลีบดอก)
6. น้ำมันดอกจำปีมีสารที่ออกฤทธิ์ในการสงบประสาทและช่วยต่อต้านเชื้อจุลินทรีย์ (ดอก) 
7. ช่วยแก้อาการตาบวม (น้ำมันจากดอกจำปี) 
8. ช่วยบำรุงโลหิต (ดอก) 
9. ช่วยแก้ไข้ (เปลือกต้น, ดอก, ผล) 
10. น้ำที่สกัดจากใบมีฤทธิ์ช่วยระงับอาการไอ หอบได้ แต่ได้แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น (ใบ) 
11. ใบใช้ต้มแก้หลอดลมอักเสบเรื้อรัง (ใบ)
12.  ดอกช่วยบำรุงน้ำดี (ดอก) 
13. ช่วยขับปัสสาวะ (ดอก, ผล) 
14. ใช้ต้มแก้ต่อมลูกหมากอักเสบ (ใบ) 
15. ช่วยบำรุงประจำเดือน (แก่น) 
16. ช่วยขับระดูขาวของสตรี (ใบ) 
17. ดอกตูมใช้สำหรับการรักษาอาการหลังการแท้งบุตร (ดอกตูม)

 

การเก็บเกี่ยว

• ดอก: ดอกเดี่ยวออกตามซอกใบ กลีบดอกหนา สีขาว มี 10 – 12 กลีบ ยาว 4 – 6 เซนติเมตร แต่ละกลีบมีขนาดใกล้เคียงกัน ปลายกลีบดอกเรียวแหลม ดอกเริ่มแย้มและส่งกลิ่นหอมตั้งแต่ช่วงใกล้พลบค่ำ กลิ่นหอมแรงตลอดวัน วันต่อมากลีบดอกจะกางบานและร่วง ออกดอกเดือนสิงหาคม – พฤศจิกายน

 

การขยายพันธุ์

• การทาบกิ่ง ส่วนใหญ่นิยมใช้วิธีนี้กัน แต่ไม่เหมาะกับคนที่ยังไม่มีความชำนาญในการทาบกิ่ง
• การตอน ที่สวนไม้หอมฯ สามารถทำได้ แต่ไม่ค่อยประสพความสำเร็จ และมีปัญหาในการปลูกกิ่งที่ได้จากการตอนยังเลี้ยงไม่รอด ในปีต่อไปจะทดลองทำใหม่ ได้ผลประการใดจะแจ้งให้ทราบภายหลัง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะตูมนิ่ม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์ 

Aegle marmelos

 

ประวัติ

เป็นไม้ยืนต้นสูง 10-15 เมตร ใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ รูปรี หรือรูปใบหอกปลายแหลม โคนมน ขอบหยัก ใบมีกลิ่นหอม ยอดอ่อนกินเป็นผักสดกับน้ำพริกได้ ในทางไสยศาสตร์ถือว่า ใบของมะตูมทุกชนิด ใช้ป้องกันเสนียดจัญไร ขับภูตผีปีศาจได้ ดอกเป็นสีขาวมีกลิ่นหอมแรงและหอมไกล ออกเป็นช่อตามซอกใบและปลายยอด “ผล” รูปกลมรีคล้ายไข่ ผลอ่อนสีเขียว เปลือกแข็ง เมื่อผลสุกเป็นสีเหลือง และเปลือกผลจะอ่อนและนิ่มใช้นิ้วกดจะบุ๋มทันที ไม่เหมือนเปลือกผลมะตูมทั่วไป จึงถูกเรียกว่า “มะตูมนิ่ม” เนื้อในเป็นสีเหลือง มีเมล็ดจำนวนมาก รสชาติหวานหอมปนฝาดเล็กน้อย ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดและตอนกิ่ง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น เป็นไม้ยืนต้นทรงพุ่มต้นสูง 10-15 เมตร มีทั้งชนิดที่ต้นมีหนามและไม่มีหนาม หนามของต้นมะตูมแหลมคมยาวประมาณ 1-1.5 นิ้ว มะตูมเป็นไม้ยืนต้นที่มีอายุยืนนานมาก
• ใบ ใบออกเรียงกันสลับสีเขียวสด ใบย่อยรูปรี หรือที่เรยีกกันว่าใบรูปหอก ตรงโคนใบจะมน ส่วนปลายใบจะแหลม มีกลิ่นหอม
• ดอก สีขาว ขาวออกดอกเป็นช่อตามซอกในและปลายกิ่ง
• ผล รูปกลมรีเหมือนไข่ผิวเรียบ ติดลูกเดี่ยวหรือติดเป็นคู่ ผลอ่อนเปลือกสีเขียว เมื่อแก่เปลือกจะเป็นสีเหลือง เปลือกนิ่มผลแก่จัดสุกแล้วเอานิ้วกดเปลือกจะยุบปุ่มได้ซึ่งแสดงให้เห้นว่าเปลือกนิ่ม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    2-4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำ 70% ถ้าดินยังชื้นอยู่ก็ไม่จำเป็นต้องรดน้ำ

 

ชอบดินประเภท

• ปลูกได้ทุกสภาพดิน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยบำรุงกำลัง บำรุงธาตุ ขับลม ทำให้เจริญอาหารทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลไม่เหี่ยวย่น เป็นสมุนไพรอายุวัฒนะ
• ใบอ่อน กินได้ มีกลิ่นหอม จะกินสดหรือย่างไฟเพื่อเพิ่มความหอม กินกับลาบกับน้ำพริก ใบมะตูมถือเป็นใบไม้มงคล ใช้ทัดหูในพิธีพรามหมณ์ ใช้ประพรมน้ำมนต์ ตามความเชื่อที่เล่าสืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษจากรุ่นสู่รุ่น ใช้ขับไล่เสนียดจัญไร และขับไล่ภูตผีปีศาจ

 

การขยายพันธุ์

• โดยการเพาะเมล็ด แบบนี้จะทำให้มีระบบที่แข็งแรงหากินเก่งอายุยืน แต่ต้นจะสูงใหญ่มาก ติดผลช้าใช้เวลาเป็นสิบปีถึงจะติดผล
• โดยการเสียบยอด แบบนี้ระบบจะแข็งเพราะต้นตอที่นำมาทำการต่อยอดหรือเสียบยอดได้มาจากการเพาะเมล็ด จะทำให้ติดผลเร็วปลูกประมาณ 3 ปี เริ่มติดผล และต้นไม้สูงใหญ่แบบเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไม้จันทน์หอม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Mansonia gagei J.R. Drummond

 

ประวัติ

พบพื้นที่กระจายพันธุ์ตามธรรมชาติและพบไม้จันทน์หอมตามป่าธรรมชาติเพียง 3 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดเพชรบุรี (อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน) จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (อุทยานแห่งชาติกุยบุรี อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด และ อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง) และจังหวัดนครศรีธรรมราช

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

เนื้อไม้สีน้ำตาลอ่อน แก่นสีน้ำตาลเข้ม เสี้ยนตรง เนื้อละเอียด เลื่อย ไสกบ ตบแต่งง่าย มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว แม้จะเป็นไม้สด เมื่อนำไปเลื่อยมีกลิ่นหอมชัดเจน การใช้ประโยชน์เนื้อไม้ใช้ทำหีบใส่เสื้อผ้า เครื่องกลึงและแกะสลัก หวี ธูป รวมถึงการนำมาใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพเจ้านายชั้นสูง และทำดอกไม้จันทน์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ส่วนขี้เลื่อยใช้ทำธูปหอม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง  

ต้องการแสงค่อนข้างมาก ควรปลูกในที่โล่งแจ้ง 

 

ความต้องการน้ำ  

•  มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,000 – 2,500 มิลลิเมตร
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ปลูกได้ในสภาพดินแทบทุกชนิด แสงแดดจัด แต่โดยธรรมชาติชอบขึ้นตามดินแถบเขาหินปูน ขึ้นในป่าดิบ. แล้ง 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ใช้ประโยชน์เนื้อไม้ใช้ทำหีบใส่เสื้อผ้า เครื่องกลึงและแกะสลัก หวี ธูป รวมถึงการนำมาใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพเจ้านายชั้นสูง และทำดอกไม้จันทน์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ส่วนขี้เลื่อยใช้ทำธูปหอม
• ใบสามารถนำมาฟอกสีเพื่อทำดอกไม้จันทน์ ใช้ประโยชน์เชิงสัญลักษณ์จากที่มาของไม้จันทน์หอม
• สามารถนำมาตกแต่งเป็นส่วนประกอบของดอกไม้จันทน์ โดยใช้การเหลาเป็นเกลียวหรืออื่นๆ ตามเทคโนโลยีที่มี

 

การเก็บเกี่ยว

เก็บเกี่ยวเมื่อไม้มีอายุมากกว่า10ปี

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยการใช้เมล็ดเพาะ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ทองหลาง  ปาริชาติ, ปาริฉัตร, ทองบ้าน, ทางเผือก (ภาคเหนือ), ทองหลางด่าง (กรุงเทพ)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Erythrina variegata Linn.

 

ประวัติ

เขตเอเชียเขตอบอุ่น และเขตร้อน เช่น อินเดีย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

ต้น เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูง 5–10 เมตร กิ่งอ่อนมีหนามเรือนยอดเป็นพุ่มกลมโปร่ง

ใบ เป็นใบประกอบแบบรูปขนนก มี 3 ใบย่อย ใบกลางจะโตกว่า 2 ใบข้าง เส้นกลางใบและเส้นแขนงใบสีเหลือง

ดอก ออกดอกเป็นช่อยาวประมาณ 30–40 ซ.ม. รูปดอกถั่ว สีแดงเข้ม สีแสดแดงหรือสีขาว ออกดอกระหว่างเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์

ผล ผลเป็นฝักยาว 15 – 30 เซนติเมตร

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 5–10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 5-10เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

• มีสรรพคุณเช่นเดียวกับมะพร้าวทั่วไป 
• ในทางสมุนไพรไทยระบุว่า ผู้ที่ป่วยติดเชื้อไวรัสตับอักเสบ ถ้าดื่มน้ำมะพร้าวไฟแล้วจะดี เพราะช่วยขับไขมันในร่างกายในเส้นเลือด แปลูกเป็นไม้ประดับ ใบสดรับประทานได้ แต่ไม่นิยมเท่าใบทองหลางใบมน
• ต้นทองหลาง” คนไทยโบราณเชื่อว่า บ้านใดปลูกต้นทองหลางไว้ จะทำให้มีทองมาก มีความร่ำรวย เพราะทองหลางเป็นไม้มงคลนาม คือมีทองมากมายหลากหลาย หากนำใบทองหลางไปใช้เป็นเครื่องประกอบในพิธีสำคัญทางศาสนา จะทำให้เกิดสิริมงคลยิ่งขึ้น เช่น พิธีปลูกบ้าน พิธีแต่งงาน เป็นต้น นอกจากนี้แล้ว ยังมีความเชื่ออีกว่า ต้นทองหลางเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ปลูกบนสวรรค์ในสมัยพุทธกาล จึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ต้นประวาลพฤกษ์ หรือ ต้นปาริชาต เพื่อความเป็นสิริมงคล ควรปลูกต้นทองหลางไว้ทาง ทิศเหนือ ผู้ปลูกควรเป็นผู้ที่เกิดใน ปีมะแม เพราะต้นทองหลางเป็นต้นไม้ประจำปีมะแม ถ้าหากผู้อาศัยในบ้านเกิดปีมะแมด้วยแล้วก็จะเป็นมงคลมากยิ่งขึ้น
• ต้นไม้ประจำจังหวัดปทุมธานี เป็น พันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด ที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถได้พระราชทานให้กับผู้ว่าราชการจังหวัดของแต่ละจังหวัด เพื่อให้นำไปปลูกเป็นสิริมงคลแก่จังหวัดและเพื่อเป็นการรณรงค์ให้ประชาชนปลูกต้นไม้ใน “โครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ” เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ 9 ทรงครบรอบปีที่ 50 ในการครองราชสมบัติ ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ วันที่ 9 พฤษภาคม 2537
• ทนตับที่บกพร่องในขณะที่ป่วย และในตำรายาโบราณของไทยในบางฉบับระบุว่า สามารถช่วยแก้บิด แก้ท้องเสีย รักษาโรคผิวหนัง… เปลือกราก กระตุ้นหัวใจ
• เปลือกต้น ลดไข้ แก้ปวดข้อ แก้ปวดฟัน
• ใบ แก้ปวดฟัน แก้ปวดท้อง แก้อาเจียน ช่วยเจริญอาหาร
• ดอก ขับระดู
• เมล็ด ขับระดู แก้ฝี
• จีนใช้เปลือกต้น  เป็นยาแก้ไอและแก้ไข้
• โมรอคโค ใช้เปลือกต้นเคี้ยวรักษาบิด

 

การขยายพันธุ์

ใช้กิ่ง/ลำต้น/ใช้เมล็ดเพาะ/ปักชำ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ส้มแขกชื่ออื่นคือ ส้มควาย (ตรัง), อาแซกะลูโก (ยะลา), ส้มมะอ้น, ส้มมะวน, มะขามแขก (ภาคใต้), ชะมวงช้าง 

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Garcinia atroviridis

 

ประวัติ

มะพร้าวไฟมีถิ่นกำเนิดในประเทศศรีลังกา

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

ต้นส้มแขก ลักษณะของต้นส้มแขก เป็นไม้ยืนต้นทรงพุ่มกว้างสูงประมาณ 5-14 เมตร เป็นไม้เนื้อแข็ง ลักษณะของเปลือกต้นหากเป็นต้นอ่อนจะมีสีเขียว หากแก่แล้วจะมีสีน้ำตาลอมดำ เมื่อลำต้นเป็นแผลจะมียางสีเหลืองออกมา

ใบส้มแขก เป็นใบเดี่ยวออกตรงข้ามเป็นคู่ ใบใหญ่ผิวเรียบเป็นมัน ใบอ่อนมีสีน้ำตาลอมแดง ขอบใบเรียบ ปลายใบแหลม ยาวประมาณ 10-20 เซนติเมตร กว้างประมาณ 4-5 เซนติเมตร โดยใบแห้งจะมีสีน้ำตาล

ดอกส้มแขก ออกตามปลายยอด ดอกเพศผู้มีกลีบเลี้ยง 4 กลีบ ด้านในสีแดง ด้านนอกมีสีเขียว มีเกสรเพศผู้เรียงอยู่บนฐานรองดอก ส่วนดอกเพศเมียเป็นดอกเดี่ยวแทงออกจากปลายกิ่ง มีขนาดเล็กกว่าดอกเพศผู้ รังไข่มีรูปทรงกระบอก

ผลส้มแขก ลักษณะของผลส้มแขกเป็นผลเดี่ยว ผิวเรียบสีเขียว เมื่อแก่จัดจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแก่ มีขนาดใกล้เคียงกับผลกระท้อน เปลือกผลเป็นร่องตามแนวขั้วไปยังปลายผล มีประมาณ 8-10 ร่อง ที่ขั้วมีกลีบเลี้ยงติดอยู่ 2 ชั้น ชั้นละ 4 กลีบ เนื้อแข็งมีรสเปรี้ยวจัด ในผลมีเมล็ดแข็ง 2-3 เมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 5-14 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 5-14 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชื่นชอบแสงแดดปานกลางไม่จัดมาก แต่ก็ยังต้องการแสงแดด อย่างน้อยครึ่งวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• หลังจากปลูกใหม่ๆ ถ้าฝนไม่ตกควรรดน้ำทุกวัน หลังจากนั้น ควรรดน้ำปานกลาง หรือ ตามสภาพอากาศโดยหน้าแล้งควรรดน้ำ สัปดาห์ละ 3-4 และค่อยๆ ห่างขึ้นสัก 3 – 4 วัน/ครั้ง สำหรับส้มแขกที่โตแล้ว อาจมีการให้น้ำบางระยะเท่านั้น เช่นในระยะที่ออกดอก

 

ชอบดินประเภท

ชอบดินร่วนปนดินเหนียวริมน้้า 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยแก้อาการไอ (ดอก)
• ใช้เป็นยาขับเสมหะ (ดอก)
• ผลแก่นำมาใช้ทำเป็นชาลดความดันได้ หรือจะใช้ดอกก็ได้ (ผลแก่, ดอก)
• ช่วยรักษาโรคเบาหวาน ด้วยการใช้ดอกตัวผู้แห้งต้มกับน้ำ (อัตราส่วน 7 ดอก : น้ำ 1 ลิตร) เติมน้ำครั้งที่สองใส่ดอก 3 ดอกต่อน้ำ 1 ลิตร โดยไม่ต้องทิ้งดอกที่ต้มในครั้งแรก แล้วนำมาดื่ม (ดอกตัวผู้)
• ใช้เป็นยาสมุนไพรช่วยฟอกโลหิต
• ใช้ทำเป็นยาแก้กระษัย ด้วยการนำมาตากแห้งแล้วต้มกับน้ำผสมกับรากมังคุดและรากจูบู (ราก)
• ตำรายาพื้นบ้านใช้ส้มแขกทำเป็นยาบรรเทาอาการปวดท้องในสตรีมีครรภ์
• ส้มแขกมีสรรพคุณใช้เป็นยาระบายอ่อน ๆ
• ใบสดน้ำมารับประทานช่วยแก้อาการท้องผูก (ใบ)
• มีฤทธิ์เป็นยาขับปัสสาวะ
• รากใช้ทำเป็นยารักษานิ่ว ด้วยการนำมาตากแห้งแล้วต้มกับน้ำผสมกับรากมังคุดและรากจูบู (ราก)
• ผลส้มแขกมีสรรพคุณช่วยลดความอยากอาหาร ความรู้สึกหิวอาหาร
• ช่วยเร่งระบบการเผาผลาญอาหาร
• ช่วยดักจับแป้งและไขมันจากอาหารที่รับประทานเข้าไป
• สารสกัดจากส้มแขกช่วยทำให้ลำไส้เกิดการเคลื่อนไหวตัวได้เร็วขึ้นและขับไขมันออกมา
• ส้มแขกลดน้ำหนัก เนื่องจากผลส้มแขกมีกรดมีกรดไฮดรอกซีซิตริก (HCA) มีสรรพคุณในการช่วยลดน้ำหนักและช่วยลดไขมันส่วนเกินของร่างกายได้
• มีคุณสมบัติช่วยสกัดกั้นการเปลี่ยนแปลงของคาร์โบไฮเดรต (อาหารจำพวกแป้งและน้ำตาล) ไม่ให้เปลี่ยนเป็นไขมันสะสมตามร่างกายได้ แต่จะนำไปเป็นพลังงานให้ร่างกาย ทำให้ร่างกายไม่อ่อนเพลีย
• ส้มแขกลดความอ้วน ช่วยกระตุ้นให้มีการดึงเอาไขมันที่สะสมในร่างกายออกมาใช้เป็นพลังงาน ทำให้ไขมันที่สะสมตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายลดน้อยลง ซึ่งจะทำให้ร่างกายมีน้ำหนักลดลงอย่างช้า ๆ ประมาณ 1 กิโลกรัมภายใน 3-4 อาทิตย์

ส้มแขก มีสารสำคัญที่มีชื่อว่า Hydroxycitric Acid หรือเรียกสั้น ๆว่า “HCA” ซึ่งเป็นสารที่มีคุณสมบัติช่วยยับยั้งเอนไซม์ในกระบวนการสร้างไขมันจากการบริโภคอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตสูง นอกจากนี้ยังมีกรดอินทรีย์อื่น ๆ อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็น กรดซิตริก (Citric Acid), กรดโดคีคาโนอิค (Dodecanoic Acid), กรดออกตาดีคาโนอิค (Octadecanoic acid) และกรดเพนตาดีคาโนอิค (Pentadecanoic acid)

ในปัจจุบันส้มแขกได้มีการนำไปสกัดทำเป็นผลิตภัณฑ์ลดน้ำหนัก ลดความอ้วน หลายรูปแบบ เช่น แบบผง แบบเม็ด ชาส้มแขก ส้มแขกแคปซูล โดยจะมีขนาดตั้งแต่ 300-600 มิลลิกรัม และจะมีเนื้อส้มแขกประมาณ 250-500 มิลลิกรัม และมีปริมาณ HCA ประมาณ 60-70% โดยจะแตกต่างกับส้มแขกบดแห้งบรรจุแคปซูลธรรมดาที่ไม่ได้ผ่านการสกัด ซึ่งจะมีปริมาณของ HCA เพียง 30% เท่านั้น โดยวิธีการรับประทาน สารสกัดส้มแขก ให้รับประทานก่อนอาหารประมาณ 1 ชั่วโมงครั้งละ 1,000-1,200 มิลลิกรัม (ถ้าเม็ดละ 300 mg. ก็ใช้ 3-4 เม็ด) วันละ 3 ครั้งจะช่วยทำให้ยาดูดซึมได้ดีที่สุด

คำแนะนำ : สำหรับผลิตภัณฑ์สารสกัดส้มแขกมีปริมาณ HCA ที่สูง ไม่ควรใช้กับสตรีตั้งครรภ์ หรือสตรีให้นมบุตร เพราะสารชนิดนี้จะไปรบกวนการสร้าง Fatty Acid, Acetyl coenzyme A รวมไปถึง Cholesterol ซึ่งอาจส่งผลต่อการสร้าง Steroid Hormone ได้นั่นเอง และสำหรับบุคคลทั่วไปการรับประทานในปริมาณมากเกินไปอาจมีอาการข้างเคียงต่อระบบทางเดินอาหารได้

 

การเก็บเกี่ยว

ระยะเก็บเกี่ยวที่เหมาะสม : ส้มแขกจะเริ่มให้ผลผลิตเมื่ออายุ 5-7 ปี ถ้าปลูกโดยใช้เมล็ดปลูก แต่ถ้าปลูกโดยวิธีการเสียบยอดจะให้ผลผลิตเมื่ออายุ3-4 ปีซึ่งจะออกในช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม

 

การขยายพันธุ์

• ส้มแขกสามารถขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด การแตกหน่อ การติดตา และการต่อยอด สำหรับการปลูกให้เตรียมพื้นที่ปลูก เนื่องจากส้มแขกเป็นไม้ผลที่มีทรงพุ่มขนาดใหญ่ ระยะปลูกที่เหมาะคือ 8×8 เมตร หรือ 10×10 เมตร ซึ่งจะปลูกได้จำนวน 20–25 ต้นต่อไร่ ก่อนปลูกควรรองก้นหลุมด้วยปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก การปลูกมีจุดเน้นที่สำคัญคือควรใช้ต้นกล้าที่มีระบบ …

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

จัน หรือ จันลูกหอม, ลูกจัน, จันอิน จันโอ, จันขาว, อิน, ลูกอิน (ทั่วไป), thi (เวียดนาม)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Diospyros decandra Lour.

 

ประวัติ

จันมีถิ่นกำเนิดในบริเวณเขตร้อนของทวีปเอเชีย อาทิเช่น ในอินเดีย ศรีลังกา พม่า ลาว เวียดนาม ไทย และกัมพูชา เป็นต้น สำหรับในประเทศไทยสมัยก่อนสามารถได้ทั่วไปตามวัดในทุกภาคของประเทศ แต่ในปัจจุบันถูกจัดเป็นพรรณไม้โบราณ ใกล้สูญพันธุ์ชนิดหนึ่งเนื่องจากเป็นต้นไม้ที่เจริญเติบโตช้าต้องใช้เวลาหลายสิบปีจึงจะติดผล

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

จันจัดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ถึง 10-20 เมตร ลำต้นตรง เปลือกต้นมีสีดำ และมีรูขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่วไป สลับกับร่องตื้นๆ ตามยาว เนื้อไม้สีขาวนวล เรือนยอดเป็นพุ่มหนา ทรงกลม หรือ ทรงกระสวย ยอดอ่อนมีขนอุยสีน้ำตาลปกคลุ มและตามส่วนต่างๆ มีขนสีน้ำตาลแดง ปกคลุม

           ใบ ออกเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับรูปขอบขนานหรือรูปวงรี กว้าง 2-3 เซนติเมตร ยาว 7-10 เซนติเมตร โคนใบมนสอบแคบ ปลายใบสอบทู่ หรือ แหลม เนื้อใบมันลื่นสีเขียวเข้มแผ่นใบบางขอบใบเรียบใบเมื่อยังอ่อนจะมีขนยาวสีแดงปกคลุม มีก้านใบยาว 3-5 เซนติเมตร

           ดอก ออกเป็นดอกเดี่ยวหรือดอกช่อแบบแยกเพศอยู่คนละต้น โดยมีสีขาวนวล หรือ สีเหลืองอ่อน ดอกเพศผู้ออกดอกเป็นช่อขนาดเล็กซึ่งในช่อหนึ่งจะมีดอกย่อยประมาณ 3 ดอก มีกลิ่นหอมและส่วนต่างๆ จะมีขนสีน้ำตาลแดงปกคลุมอยู่มีก้านดอกยาว 2-4 มิลลิเมตร และมีกลีบเลี้ยง 4-5 กลีบ เรียงเป็นรูปถ้วยแต่ไม่เชื่อมกัน ส่วนกลีบดอกมี 4-5 กลีบ โดยโคนกลีบเชื่อมติดกันเป็นรูปเหยือกน้ำ ส่วนดอกเพศเมียจะออกดอกเป็นดกเดี่ยวตามกิ่งเล็กๆ กลีบดอกและกลีบเลี้ยง จะเหมือนดอกเพศผู้แต่ใหญ่กว่า  ส่วนกลีบดอกเป็นสีน้ำตาลอ่อน เชื่อมกันเป็นรูปโคนโท มีหลอดกลีบยาว 5-7 มิลลิเมตร ปลายแยกเป็น 5 แฉก ยาว 1-2 มิลลิเมตร ก้านดอกยาว 7-10 มิลลิเมตร มีขนอุยสีน้ำตาลปกคลุม

           ผล เป็นผลสดลักษณะกลมมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางผล 4-8 เซนติเมตร โดยที่ผลยังมีส่วนของกลีบเลี้ยงติดอยู่ที่จุก และเมื่อสุกมีสีเหลืองอ่อนนุ่ม รสหวาน และมีกลิ่นหอม กินได้

           ทั้งนี้ ผลของจันจะมีลักษณะแตกต่างกัน 2 แบบคือ แบบหนึ่งผลกลมแป้น มีรอยบุ๋มตรงกลางผล ไม่มีเมล็ดหรือเป็นเมล็ดลีบ รสฝาดอมหวาน มีกลิ่นหอม เรียกกันว่า ลูกจัน ส่วนอีกแบบหนึ่งผลกลมหนา และไม่มีรอยบุ๋มมี เมล็ดข้างใน 2-3 เมล็ด เรียกกันว่า ลูกอิน มีรสฝาดอมหวาน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

กิ่งแขนงยาว 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

ช่วยบำรุงเลือดลม

ช่วยบำรุงประสาท

ช่วยบำรุงกำลัง

ช่วยบำรุงตับ

ช่วยบำรุงปอด

ช่วยบบำรุงหัวใจ

ช่วยบำรุงผิว

ช่วยบำรุงเลือดลม

ช่วยบำรุงเนื้อหนังให้สดชื่น

แก้ไข้ตัวร้อน

แก้ไข้กำเดา

แก้ตับปอด

แก้ดีพิการ

แก้อ่อนเพลีย

แก้ร้อนใน

แก้กระหายน้ำ

แก้เหงื่อตกหนัก

ช่วยขับพยาธิ

แก้ไข้

แก้ไอ

แก้อาการนอนไม่หลับ กระวนกระวาย

แก้ท้องเสีย

 

การเก็บเกี่ยว

ผล เป็นผลสดลักษณะกลมมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางผล 4-8 เซนติเมตร โดยที่ผลยังมีส่วนของกลีบเลี้ยงติดอยู่ที่จุก และเมื่อสุกมีสีเหลืองอ่อนนุ่ม รสหวาน และมีกลิ่นหอม กินได้

 

การขยายพันธุ์

ต้นจันสามารถขยายพันธุ์ได้โดย การเพาะเมล็ด การตอนกิ่ง และการเสียบยอด โดยในอดีตการขยายพันธุ์ต้นจัน จะเป็นการเพาะเมล็ด ซึ่งทำให้กว่าจะติดผลต้องใช้เวลาหลายสิบปี แต่ในปัจจุบันเริ่มมีการขยายพันธุ์ต้นจัน โดยวิธีเสียบยอด ซึ่งทำให้สามารถติดดอกและผลได้ในเวลาไม่กี่ปี โดยไม่ต้องรอหลายสิบปีเหมือนกับการขยายพันธุ์ด้วยเมล็ด หรือตอนกิ่งแบบในอดีต สำหรับวิธีการเสียบยอดนั้นก็สามารถทำได้เช่นเดียวกันกับการเสียบยอดไม้ผลอื่นๆ ทั่วไป

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ตะโกสวน พลับ  มะพลับใหญ่

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Diospyros malabarica (Desv.) Kostel. var. siamensis (Hochr.) Phengklai.

 

ประวัติ

มะพร้าวไฟมีถิ่นกำเนิดในประเทศศรีลังกา

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

มะพลับเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นเปลาลง มีความสูงประมาณ 8-15 เมตร มีลักษณะเป็นทรงพุ่มกลมทึบ เปลือกต้นเรียบเป็นสีเทาปนดำ หรือบางทีแตกเป็นร่องเล็ก ๆ ตามยาว ส่วนเนื้อไม้นั้นเป็นสีขาว

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง  4-5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

กิ่งยาวขนาด4-5 เมตร

 

ความต้องการแสง  

 แสง มะพลับชอบแสงแดดจัดแบบครึ่งวันถึงตลอดวัน ดังนั้นหากจะปลูกต้นมะพลับก็ควรคำนึงถึงพื้นที่ที่จะปลูกด้วย ควรปลูกไว้ในพื้นที่ที่แสงแดดสามารถส่องถึง เพราะต้นมะพลับชอบแสงแดดและสามารถทนต่อความแห้งแล้งได้ดี

 

ความต้องการน้ำ  

หมั่นรดน้ำเช้าเย็น และควรรดน้ำให้ต้นมะพลับในระดับปานกลาง ไม่ควรรดน้ำน้อยหรือมากเกินไป

 

ชอบดินประเภท

มะพลับเป็นไม้ที่เจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนซุยหรือดินเหนียวที่ชุ่มชื้น มีน้ำและความชื้นปานกลาง ทนทานต่อความแห้งแล้งได้ดี ดังนั้นควรใช้ดินชนิดนี้ในการปลูก และถ้าจะให้ดีก็ควรนำต้นดาวเรืองและต้นกะเพรามาปลูกบริเวณโคนต้น ซึ่งจะช่วยไล่แมลงศัตรูพืชบางชนิดที่ชอบกินใบมะพลับได้

 

ประโยชน์การใช้สอย

เนื้อไม้สามารถนำมาใช้ทำเป็นเครื่องมือทางการเกษตร เครื่องกลึง และใช้ในงานแกะสลักได้

เปลือกต้นให้น้ำฝาดใช้สำหรับฟอกหนัง

ยางของลูกมะพลับให้สีน้ำตาล ซึ่งสามารถนำมาละลายน้ำใช้ย้อมผ้า แห และอวน เพื่อให้ทนทานเช่นเดียวกับตะโก แต่ยางของลูกมะพลับนั้นจะใช้ได้ดีกว่าค่อนข้างมาก เนื่องจากไม่ทำให้เส้นด้านแข็งกรอบเหมือนผลตะโก จึงทำให้ยางของมะพลับมีราคาดีกว่าตะโกมาก ด้วยเหตุนี้จึงมีพ่อค้าหัวใสนำยางของลูกตะโกมาปลอมขายเป็นยางมะพลับ จึงเกิดคำพังเพยที่ว่า “ต่อหน้ามะพลับ ลับหลังตะโก”

สามารถปลูกต้นมะพลับได้ตามริมน้ำ ซึ่งจะให้ร่มเงาได้ดี เนื่องจากเป็นไม้ไม่ผลัดใบ

คนไทยเชื่อว่าต้นมะพลับเป็นไม้มงคลชนิดหนึ่ง ซึ่งถ้าหากปลูกไว้ในบริเวณบ้านจะทำให้ร่ำรวยยิ่งขึ้น โดยกำหนดให้ปลูกไว้ทางทิศใต้

 

การเก็บเกี่ยว

ผลของมะพลับแก่สามารถนำมารับประทานได้ ซึ่งมีรสชาติอร่อย

 

การขยายพันธุ์

สามารถปลูกด้วยการเพาะเมล็ดหรือปลูกด้วยต้นกล้า หากปลูกด้วยเมล็ดให้นำผลมะพลับมาแกะเอาเมล็ดที่อยู่ด้านใน จากนั้นนำเมล็ดที่ได้ไปตากแดดจนแห้ง

นำเมล็ดที่ตากแดดจนแห้งแล้วมาเพาะปลูกในดิน

ขุดหลุมประมาณ 1 เมตร กว้าง 1 เมตร แยกดินชั้นล่างและบนออกเป็น 2 ส่วน ตากแดดประมาณ 5-7 วัน

รองก้นหลุมด้วยฟางข้าวหรือหญ้าแห้ง หรือหากมีปุ๋ยใบไม้ก็จะดี นำดินปลูกที่มีส่วนผสมของดินปุ๋ยคอกใส่ก้นหลุมระดับ 15 เซนติเมตร จากนั้นทำการเพาะปลูกด้วยเมล็ดหรือต้นกล้าที่เตรียมไว้

เติมดินปลูกที่เป็นส่วนผสมของดินปลูกปุ๋ยคอก ประเภทมูลวัวกับดินก้นหลุมที่ขุดขึ้นมา เพื่อให้รากได้คุ้นเคยกับสภาพดินในพื้นที่

ปิดทับด้านบนด้วยดินชั้นบนของหลุมปลูกผสมกับดินปลูกปุ๋ยคอก จากนั้นคลุมทับด้วยฟางข้าวหรือเศษหญ้าแห้งเพื่อป้องกันการสูญเสียความชื้นบริเวณโคนต้น

รดน้ำให้ชุ่มเช้าเย็น หลังจากปลูกเสร็จแล้วให้หมั่นดูแลและสังเกตการเจริญเติบโต

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

โพทะเล 

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Thespesia populnea

 

ประวัติ

มีชื่อท้องถิ่นอื่น ๆ ว่า ปอกะหมัดไพร (ราชบุรี), ปอหมัดไซ (เพชรบุรี), บากู (ปัตตานี, มลายู-นราธิวาส), โพทะเล โพธิ์ทะเล (ภาคกลาง)

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ใบเป็นใบเดี่ยวออกเรียงสลับ ลักษณะของใบคล้ายรูปหัวใจ ปลายใบกว้างแหลมยาวถึงเรียวแหลม ส่วนฐานใบเว้าลึก ขอบใบเรียบ ใบมีขนาดกว้างประมาณ 5-10 เซนติเมตรและยาวประมาณ 8-15 เซนติเมตร และมีเส้นใบออกจากโคนของใบประมาณ 5-7 เส้น ผิวใบด้านบนมีลักษณะเกลี้ยงและเป็นมัน ส่วนท้องใบเป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลและมีเกล็ด ส่วนก้านใบมีความยาวประมาณ 16 เซนติเมตร และยังมีหูใบที่มีลักษณะเป็นรูปใบหอก ยาวประมาณ 0.3-1 เซนติเมตร และหลุดร่วงได้ง่าย
• ออกดอกตามง่ามใบ ดอกเป็นดอกเดี่ยวหรือดอกคู่ตามซอกใบ ส่วนก้านดอกอ้วนสั้นหรือยาวประมาณ 2-5 เซนติเมตรและมีเกล็ด ดอกมีริ้วประดับ 3 แฉก ร่วงได้ง่าย มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยมแคบ ๆ มีความยาวประมาณ 1.5 เซนติเมตรและมีเกล็ด ส่วนวงกลีบเลี้ยงเป็นรูปถ้วยไม่มีแฉก มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1.1-1.5 เซนติเมตร ลักษณะคล้ายแผ่นหนังไม่หลุดร่วง ส่วนกลีบดอกเป็นสีเหลือง ลักษณะเป็นรูปไข่ กว้างและยาวประมาณ 6 เซนติเมตร ส่วนโคนกลีบติดกันเป็นรูประฆังและมีจุดสีแดงเข้มอมสีน้ำตาลแต้มอยู่ที่โคนกลีบดอกด้านใน โดยดอกจะบานเต็มที่ภายในวันเดียวแล้วจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูแกมสีม่วงอ่อนและเหี่ยวอยู่บนต้น ก่อนที่จะร่วงหล่นในวันถัดมา ส่วนหลอดเกสรตัวผู้ยาวประมาณ 2.05 เซนติเมตร เป็นสีเหลืองจาง ๆ และมีอับเรณูติดอยู่ตลอดตามความยาวของหลอด โดยจะออกดอกในช่วงเดือนกันยายนจนถึงเดือนตุลาคม[1],[4] บ้างก็ว่าออกดอกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนมิถุนายน
• ผลมีลักษณะค่อนข้างกลม มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2-3 เซนติเมตร ผลเป็นสันตื้น ๆ 5 สัน มีน้ำยางสีเหลือง มีก้านผลยาวประมาณ 2-8 เซนติเมตร ผลอ่อนเป็นสีเขียวอ่อน ส่วนผลแก่เป็นสีเขียวเข้ม เปลือกผลแข็ง มีวงกลีบเลี้ยงลักษณะคล้ายจานติดอยู่ที่ขั้วของผล เมื่อผลแก่จะแห้งแตกไม่มีทิศทาง ไม่ร่วงหล่นและติดอยู่บนต้น ในผลมีเมล็ดอยู่หลายเมล็ด หรือมีเมล็ด 4 เมล็ดในแต่ละช่อง ลักษณะของเมล็ดยาวรีคล้ายเส้นไหมเป็นสีน้ำตาลอ่อนค่อนข้างแบน ยาวประมาณ 0.8-1.5 เซนติเมตร โดยผลจะแก่ประมาณเดือนกุมภาพันธ์จนถึงเดือนเมษายน(ออกผลในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงเดือนสิงหาคม[3])

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 8-12 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• เป็นไม้กลางแจ้งที่ชอบแสงแดดจัด

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

เจริญเติบโตได้ดีในสภาพดินแทบทุกชนิดที่มีความชุ่มชื้น และจะพบได้มากที่ดอนหรือตามชายฝั่งทะเลและตามริมแม่น้ำที่เป็นดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

รากใช้กินเป็นยาบำรุง (ราก)รากใช้เป็นยารักษาอาการไข้ (ราก)ดอกใช้ต้มกับน้ำนมหยอดหู ใช้สำหรับรักษาอาการเจ็บหู โดยใช้ดอกสดประมาณ 2-3 ดอกนำมาต้มกับน้ำนมครึ่งถ้วยตวง แล้วนำมาหยอดหู จะช่วยแก้อาการเจ็บในหูได้ (ดอก)เปลือกใช้เป็นยาทำให้อาเจียน (เปลือก) เมือกที่ได้จากการนำส่วนของเปลือกสดมาแช่น้ำใช้สำหรับรักษาโรคที่เกี่ยวข้องกับระบบทางเดินอาหาร (เมือก) รากใช้เป็นยาระบาย ส่วนใบใช้ทำเป็นยาระบายอ่อน ๆ (ราก, ใบ)รากใช้เป็นยาขับปัสสาวะ (ราก) ใบใช้ทำเป็นผงยาสำหรับใช้ใส่รักษาแผลเรื้อรัง แผลสด และช่วยทำให้แผลหายเร็วยิ่งขึ้น ด้วยการใช้ใบแห้งประมาณ 2-3 ใบนำมาบดให้เป็นผงละเอียดแล้วนำมาพอกและทาบริเวณที่เป็นแผล (ใบ) บ้างก็ว่าน้ำต้มจากเปลือกก็นำมาใช้ชะล้างแผลเรื้อรังได้เช่นกัน (เปลือก)ผลและใบใช้ตำพอกแก้หิด (ผล, ใบ)

 

การเก็บเกี่ยว

ดอก ผล และใบอ่อนสามารถนำมารับประทานได้] ต้นโพทะเลมีดอกที่สวยงาม เป็นไม้โตเร็วและมีดอกขนาดใหญ่ จึงใช้ปลูกเป็นไม้ประดับและให้ร่มเงาได้ ไม้ของต้นโพทะเลมีคุณสมบัติคงทน แข็งแรง ทนปลวก เนื้อไม้เหนียว ไสกบตกแต่งได้ง่าย และขัดชักเงาได้เป็นอย่างดี มีสีแดงเข้มดูสวยงาม จึงสามารถนำมาใช้ทำเป็นเฟอร์นิเจอร์ ทำเครื่องดนตรี หรือทำเครื่องเรือน ใช้ทำกระดานพื้น เครื่องกลึง ด้ามเครื่องมือ ทำคิวบิลเลียด พานท้ายปืน รางปืน ทำพายแจวเรือ กรรเชียง ใช้ทำเป็นถ้วยชามใส่อาหารเนื่องจากไม่มีกลิ่น ฯลฯ เปลือกสามารถนำมาใช้ตอกหมันเรือ ใช้ทำเชือกและสายเบ็ดได้ ในบางประเทศนิยมปลูกต้นโพทะเลไว้ตามวัดเพราะถือเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

 

การขยายพันธุ์

ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

อินทนิล หรือ อินทนิลน้ำ ชื่ออื่นๆ : ฉ่วงมู, ฉ่องพนา (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี) ตะแบกดำ (กรุงเทพฯ) บางอบะซา (มลายู-ยะลา, นราธิวาส) บาเย, บาเอ (มลายู-ปัตตานี) อินทนิล (ภาคกลาง, ใต้)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Lagerstroemia speciosa (L.) Pers.

 

ประวัติ

อินทนิลน้ำ เป็นพันธุ์ไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชียเขตร้อน พบมากในประเทศไทย อินทนิลน้ำเป็นพรรณไม้ประจำจังหวัดสกลนคร และจังหวัดระนอง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

ต้น ไม้ต้น ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ผลัดใบ แต่ผลิใบใหม่ไว สูง 5-20 เมตร ลำต้น ต้นเล็กมักคดงอ แต่พอใหญ่ขึ้นจะเปลา ตรง โคนต้นไม้ไม่ค่อยพบพูพอน มักจะมีกิ่งใหญ่แตกจากลำต้นสูงเหนือพื้นดินขึ้นมาไม่มากนัก ดังนั้น เรือนยอดจึงแผ่กว้าง พุ่มแบบรูปร่มและคลุมส่วนโคนต้นเล็กน้อยเท่านั้น  จะมีเรือนยอดคลุมลำต้นประมาณเก้าในสิบส่วนของความสูงทั้งหมด ผิวเปลือกนอกสีเทาหรือน้ำตาลอ่อน และมักจะมีรอยด่างเป็นดวงสีขาวๆ ทั่วไป ผิวของเปลือกค่อนข้างเรียบ ไม่แตกเป็นร่องหรือเป็นรอยแผลเป็น เปลือกหนาประมาณ 1 ซม. เปลือกในออกสีม่วง

 

ใบ เป็นชนิดใบเดี่ยว ออกตรงข้ามหรือเยื้องกันเล็กน้อย ทรงใบรูปขอบขนานหรือรูปขอบขนานแกมรูปหอก กว้าง 5-10 ซม. ยาว 11-26 ซม. เนื้อใบค่อนข้างหนา เกลี้ยง เป็นมันทั้งสองด้าน โคนใบมนหรือเบี้ยวเยื้องกันเล็กน้อย ปลายใบเรียวและเป็นติ่งแหลม เส้นแขนงใบ มี 9-17 คู่ เส้นโค้งอ่อนและจะจรดกับเส้นถัดไปบริเวณใกล้ๆ ขอบใบเส้นใบย่อยเห็นไม่เด่นชัดนัก ขอบใบเรียบหรือเป็นคลื่นบ้างเล็กน้อย ก้านใบยาวประมาณ 1 ซม. เกลี้ยง ไม่มีขน

 

ดอก โต มีสีต่างๆ กัน เช่น สีม่วงสด ม่วงอมชมพู หรือม่วงล้วนๆ ออกรวมกันเป็นช่อโต ยาวถึง 30 ซม. ตามปลายกิ่งหรือตามง่ามใบตอนใกล้ๆ ปลายกิ่ง ตรงส่วนบนสุดของดอกตูมจะมีตุ่มกลมเล็กๆ ตั้งอยู่ตรงกลาง ผิวนอกของกลีบฐานดอกซึ่งติดกันเป็นรูปถ้วยหรือรูปกรวยหงายจะมีสันนูนตามยาวปรากฎชัด และมีขนสั้นปกคลุมประปราย กลีบดอกบาง รูปช้อนที่มีโคนกลีบเป็นก้านเรียว ผิวกลีบเป็นคลื่นๆ บ้างเล็กน้อย เมื่อบานเต็มที่จะมีรัศมีกว้างถึง 5 ซม. รังไข่ กลม เกลี้ยง

 

ผล รูปไข่เกลี้ยงๆ ยาว 2-2.5 ซม. เมื่อแก่จะแยกออกเป็น 6 เสี่ยง เผยให้เห็นเมล็ดเล็กๆ ที่มีปีกเป็นครีบบางๆ ทางด้าน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง  5-20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำ 5 – 7 วันต่อ 1 ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

ส่วนที่ใช้ : ใบ เปลือก ราก เมล็ด

สรรพคุณ :

 

ใบ  รักษาโรคเบาหวาน ลดน้ำตาลในเส้นเลือด ขับปัสสาวะ

ราก รักษาแผลในปาก

เปลือก  แก้ท้อเสีย แก้ไข้

ผล แก้ปวดฟัน

เมล็ด รักษาโรคเบาหวานและทำให้นอนหลับ

ก่อนใช้ใบอินทนิลน้ำรักษาโรคเบาหวาน คนไข้ควรให้แพทย์ตรวจน้ำตาลในเลือดหรือในปัสสาวะดูเสียก่อนว่า “มีปริมาณน้ำตาลในเลือดอยู่เท่าใด” เมื่อทราบปริมาณน้ำตาลในเลือดแน่อนอนแล้ว จึงปฏิบัติดังนี้คือ

 

ให้ใช้ใบอินทนิลน้ำตากแห้งจำนวน 10% ของปริมาณน้ำตาลในเลือดของคนไข้ เช่น คนไข้มีน้ำตาลในเลือด 300 มิลลิกรัม ให้ใช้ใบอินทนิลน้ำ 30 ใบ บีบให้แตกละเอีดย

 

และใส่น้ำบริสุทธิ์เท่าปริมาณความต้องการของคนไข้ผู้นั้นใช้ดื่มในวันหนึ่งๆ เทลงในหม้อเคลือบ หรือหม้อดิน ไม่ควรใข้ภาชนะอลูมิเนียมต้มยา แล้วเคี่ยวให้เดือดประมาณ 15 นาที

 

นำน้ำยาใบอินทนิลน้ำชงใส่ภาชนะไว้ให้คนไข้ดื่มแทนน้ำตลอดวัน ติดต่อกันไป 20-30 วัน จึงควรตรวจน้ำตาลในเลือดของคนไข้ผู้นั้นอีกครั้งหนึ่ง

 

เมื่อปรากฎว่าปริมาณน้ำตาลในเลือดของคนไข้ลดปริมาณเหลือน้อยลงก็ให้ลดจำนวนใบอินทนิลน้ำลงตามปริมาณน้ำตาลในเลือดของคนไข้ สมมุติว่า น้ำตาลในเลือดของคนไข้ลดลงเหลือ 200 มิลลิกรัม ก็ควรลดจำนวนอินทนิลน้ำลงเหลือ 20 ใบ แล้วนำไปต้มเคี่ยวให้คนไข้ดื่มน้ำ ดื่มต่อไปทุกๆ วันติดต่อกัน 15-21 วัน จึงควรตรวจปริมาณน้ำตาลในเลือดของคนไข้อีกครั้งหนึ่ง หากน้ำตาลลดลงอีกก็ให้ลงปริมาณใบอินทนิลน้ำให้เหลือ 10% ของปริมาณน้ำตาลในเลือดของคนไข้ จนกระทั่งน้ำตาลลดลงอยู่ในระดับปกติ จึงควรงดใช้ใบอินทนิลน้ำให้คนไข้รับประทานชั่วคราว

 

หากปริมาณน้ำตาลในเลือดของคนไข้เพิ่มขึ้นผิดปกติเมื่อใด ก็ให้คนไข้เริ่มรับประทานใบอินทนิลน้ำใหม่ สลับกันจนกว่าคนไข้ผู้นั้นจะหายป่วยจากโรคเบาหวาน เป็นปกติ

 

การขยายพันธุ์

• ใช้เมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

หูกวาง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Terminalia catappa; อังกฤษ: tropical almond)

 

ประวัติ

เป็นไม้ที่มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมในเขตร้อนของอนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ ไปจนถึงภูมิภาคโอเชียเนียและหมู่เกาะฮาวาย[5] โดยมักจะพบประจำที่บริเวณชายหาดหรือป่าชายหาดริมทะเล

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• เป็นต้นไม้ยืนต้นอายุยาวนาน สูงได้ถึง 15–25 เมตร เปลือกสีน้ำตาลแกมดำ ลอกออกตามยาว กิ่งก้านแผ่ออกเป็นชั้น กิ่งสีน้ำตาลแกมน้ำตาลหนาแน่นใกล้ยอด[2]
• ใบออกสลับ อัดแน่นที่ปลายกิ่ง ก้านใบกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.5–2 เซนติเมตร รูปไข่แกมขอบขนาน ปลายใบแคบ ยาวประมาณ 12–30 เซนติเมตร กว้าง 8–15 เซนติเมตร ผิวทั้งสองด้านเกลี้ยงเกลาหรือมีขนเบาบางตามแนวแกน เมื่อยังอ่อน ฐานใบแคบ ตัดปลายหรือปลายทู่ เส้นใบ 10–12 คู่[2]
• ช่อดอกออกตามซอกใบ เรียบง่าย ยาว แหลมเรียว 15–20 เซนติเมตร ออกดอกจำนวนมาก ดอกสีขาวในระยะเวลาสั้น ๆ มีกลิ่นหอม กลีบเลี้ยงกลีบเลี้ยงปลายกลีบดอก 0.7–0.8 เซนติเมตร รังไข่หนาแน่นมาก รูปถ้วยบาง กลีบดอก 5 กลีบ เกสรตัวผู้ 10 แฉก ยาว 0.2–0.3 เซนติเมตร[2]
• ผลไม่แตกลาย เมื่อสุกสีแดงหรือเขียวอมดำ ทรงรี แบนข้างเล็กน้อย มี 2 ปีก (ปีกกว้าง 3 มม.) ผลยาว 3–5.5 เซนติเมตร กว้าง 2–3.5 เซนติเมตร เกลี้ยงเกลา เมื่อแก่จัดเปลือกผลแบบเปลือกไม้ออกดอกช่วง มี.ค.–มิ.ย. ออกผลช่วง พฤษภาคม, ก.ค.–ก.ย.[2]
• หูกวางเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดตราด และเป็นต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยสยาม
• หูกวางยังมีชื่อเรียกต่างกันออกไปตามแต่ละจังหวัดหรือภูมิภาคด้วย เช่น โคน (นราธิวาส), ดัดมือ หรือ ตัดมือ (ตรัง), ตาปัง (พิษณุโลก, สตูล), ตาแปห์ (มลายู–นราธิวาส), หลุมปัง (สุราษฎร์ธานี) เป็นต้น

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง  8–25  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม  8–25  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ขึ้นได้ดีในดินแบบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• มีประโยชน์โดยเปลือกและผลมีรสฝาดมาก ใช้แก้อาการท้องเสีย ย้อมหนังสัตว์ ทำหมึก
• เมล็ดในผลรับประทานได้ และให้น้ำมันคล้ายน้ำมันอัลมอนด์
• นอกจากนี้แล้วใบของหูกวางโดยเฉพาะใบแห้ง เป็นที่รู้จักดีของผู้นิยมเลี้ยงปลาสวยงามหรือปลากัด เนื่องจากใช้ใบแห้งหมักน้ำที่ใช้เลี้ยงปลาได้ เพราะสารแทนนินในใบหูกวาง จะทำให้สภาพน้ำมีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) สูงขึ้น เหมาะสำหรับใช้เลี้ยงปลาที่มาจากแหล่งน้ำที่มีค่าความเป็นกรดสูง ทั้งนี้ยังช่วยลดการสะท้อนแสงของน้ำ เพื่อให้ปลาสบายตา ไม่เสียสายตา รู้สึกปลอดภัย ไม่ใช้ปากคีดกระจก และใช้รักษาอาการบาดเจ็บของปลากัดได้เป็นอย่างดี เพราะมีฤทธิ์ในการยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อราและแบคทีเรียได้เป็นอย่างดี[

 

การเก็บเกี่ยว

   เมล็ดที่จะนำมาขยายพันธุ์ควรเก็บในช่วงเดือนมิถุนายน-กรกฎาคม เนื่องจากเป็นช่วงที่เมล็ดแก่และเริ่มร่วงร่นตามพื้น หากต้องการให้งอกเร็วควรนำเมล็ดมาตากแห้ง และแช่น้ำก่อนปลูกประมาณ 3-5 วัน

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ