ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ส้มป่อย ส้มพอดี (ภาคอีสาน), ส้มคอน (ไทใหญ่), ส้มขอน (เงี้ยว-แม่ฮ่องสอน), พิจือสะ พิฉี่สะ (กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน), ผ่อชิละ ผ่อชิบูทู (กะเหรี่ยง-เชียงใหม่), แผละป่อย เมี่ยงโกร๊ะ ไม้ส้มป่อย (ลั้วะ), เบล่หม่าฮั้น (ปะหล่อง) เป็นต้น

 

ชื่อวิทยาศาสตร์ 

Acacia concinna (Willd.) DC.

 

ประวัติ

“ส้มป่อย” เป็นพืชยืนต้นขนาดเล็กหรือเป็นไม้พุ่ม ลักษณะลำต้นเลื้อยหาที่ยึดเกาะขึ้นไปตามกิ่งไม้ แต่ไม่มีมือจับ เถาของส้มป่อยจะแข็งแรงมาก สามารถเลื้อยไปตามต้นไม้อื่นได้สูงถึง 6-7 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาล เถาอ่อนสีน้ำตาลแดงมีขนกำมะหยี่หรือขนสั้นหนานุ่มอยู่ทั่วต้นกิ่งก้านมีหนามแหลมสั้นๆ อยู่ทั่วไป ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกคล้ายใบกระถิน ใบชะอม ดอกออกเป็นช่อกระจุกทรงกลมออกตามปลายกิ่งหรือตามซอกใบข้างลำต้น มีขนนุ่มหนาแน่น มีขนาดเล็กอัดแน่นเป็นแกน กลีบดอกสีขาวนวลเป็นหลอด ออกดอกช่วงหน้าแล้ง มกราคมถึงพฤษภาคม ผลส้มป่อยเป็นฝักแบนยาว เป็นลอนคลื่น เป็นข้อๆ ตามเมล็ด ปลายฝักมีหนามแหลม สันฝักหนา ผิวขรุขระย่นเมื่อแห้ง ฝักอ่อนเปลือกสีเขียวอมแดง ฝักแก่สีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลดำ แต่ละฝักมี 5-12 เมล็ด เมล็ดแบนรี สีดำผิวมัน จะติดฝักช่วงหน้าฝนประมาณพฤษภาคมถึงตุลาคม

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้นส้มป่อย จัดเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กหรือไม้พุ่มรอเลื้อยทอดลำต้นเกาะเกี่ยวขึ้นไป สูงได้ประมาณ 3-6 เมตร แต่ไม่มีมือสำหรับเกาะเลื้อยพาดพันต้นไม้อื่น เถามีเนื้อแข็ง ขนาดใหญ่ เปลือกลำต้นเป็นสีน้ำตาล เถาอ่อนเป็นสีน้ำตาลแดง มีขนกำมะหยี่หรือขนสั้นหนานุ่ม ตามลำต้นและกิ่งก้านมีหนามแหลมสั้นอยู่ทั่วไปและมีขนหูใบรูปหัวใจ ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการเพาะเมล็ด ตอนกิ่ง และการปักชำกิ่ง เจริญเติบโตได้ดีในดินทุกประเภทที่ระบายน้ำได้ดี ชอบความชื้นปานกลางถึงน้อย และชอบแสงแดดมาก ขึ้นทั่วไปในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ เป็นไม้ที่มีความทนทานต่อสภาพแห้งแล้งได้ดี มักพบขึ้นตามป่าคืนสภาพ ป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ ที่ราบเชิงเขา และที่รกร้างทั่วไป
• ใบส้มป่อย ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกสองชั้น ออกเรียงสลับ ช่อใบย่อยมีประมาณ 5-10 คู่ ส่วนช่อย่อยมีประมาณ 10-35 คู่ ต่อช่อ ใบย่อยเรียงตรงข้าม ไม่มีก้านใบย่อย ลักษณะของใบย่อยเป็นรูปขอบขนานขนาดเล็ก ปลายใบมนหรือแหลม ที่ปลายเป็นติ่งหนามแหลมอ่อนโค้ง โคนใบมนหรือตัด ส่วนขอบใบหนาเรียบ ใบมีขนาดกว้างประมาณ 0.8-3 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 3.5-11.5 มิลลิเมตร แผ่นใบเรียบ ก้านใบยาวประมาณ 3.6-5 เซนติเมตร มีขนสั้นนุ่มและหนาแน่น พบก้อนนูนสีน้ำตาลคล้ายต่อม 1 อัน อยู่ที่โคนของก้านใบ แกนกลางยาวประมาณ 6.6-8.5 เซนติเมตร ส่วนก้านใบย่อยสั้นมาก ยาวได้ประมาณ 0.5 มิลลิเมตร หรือน้อยกว่านั้น เกลี้ยงและมีขนนุ่มหนาแน่น
• ดอกส้มป่อย ออกดอกเป็นช่อกระจุกรูปทรงกลม โดยจะออกที่ปลายกิ่งหรืออกตามซอกใบข้างลำต้นประมาณ 1-3 ช่อดอกต่อข้อ มีขนาดประมาณ 0.7-1.3 เซนติเมตร มีดอกประมาณ 35-45 ดอก ก้านช่อดอกยาวประมาณ 2.5-3.2 มิลลิเมตร มีขนนุ่มหนาแน่น มีใบประดับดอก 1 อัน ลักษณะเป็นรูปแถบ ความยาวไม่เกิน 1 มิลลิเมตร โคนสอบเรียว สีแดง มีขนกระจายอยู่ทั่วไป ดอกย่อยมีขนาดเล็กอัดกันแน่นอยู่เป็นแกนดอก กลีบดอกเป็นหลอดสีขาวนวล กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีอย่างละ 5 กลีบ หลอดกลีบกว้างประมาณ 1-1.5 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 2.5-3 เซนติเมตร ปลายแหลมเป็นสีแดง หรืออาจมีสีขาวปนบ้างเล็กน้อย ส่วนกลีบดอก หลอดกลีบมีขนาดกว้างประมาณ 1-1.5 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 3.5-4 มิลลิเมตร มีขนบ้างเล็กน้อยที่ปลายกลีบ ดอกมีเกสรเพศผู้ประมาณ 200-250 อัน โดยยาวประมาณ 4-6 มิลลิเมตร ส่วนเกสรเพศเมีย รังไข่ยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร มีออวุลประมาณ 10-12 ออวุล ก้านรังไข่ยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร ก้านและยอดเกสรเพศเมียยาวประมาณ 2.5-3.5 มิลลิเมตร เป็นสีขาวอมเหลืองหรือสีเขียวอมเหลือง โดยจะออกดอกในช่วงเดือนมกราคมถึงเดือนพฤษภาคม
• ผลส้มป่อย ออกผลเป็นฝัก ลักษณะของฝักเป็นรูปขอบขนาน แบนยาว ผิวฝักเป็นลอนคลื่นเป็นข้อ ๆ ตามเมล็ด ปลายฝักมีหางแหลม สันฝักหนา ผิวฝักขรุขระหรือย่นมากเมื่อแห้ง ฝักมีขนาดกว้างประมาณ 1.3-1.4 เซนติเมตร และยาวประมาณ 7-9.3 เซนติเมตร ฝักอ่อนเปลือกเป็นสีเขียวอมแดง เมื่อแก่แล้วฝักจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มหรือสีน้ำตาลดำ ก้านฝักยาวประมาณ 2.8-3 เซนติเมตร ในแต่ละฝักจะมีเมล็ดประมาณ 5-12 เมล็ด เมล็ดส้มป่อยมีลักษณะเป็นรูปทรงแบนรี สีดำผิวมัน มีขนาดกว้างประมาณ 4-5 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 7-8 มิลลิเมตร โดยจะติดผลในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ฝักมีสารในกลุ่มซาโปนินสูงถึง 20% เมื่อนำมาตีกับน้ำจะเกิดฟอง

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 3-6 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    3-4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมากิควรรดน้ำทุกวัน

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ยอดอ่อนและใบอ่อนมีรสเปรี้ยว ใช้รับประทานเป็นผักสดร่วมกับลาบ แจ่ว หรือนำมาปรุงรส เช่น ต้มปลา เนื้อเปื่อย หรือนำมาปรุงเป็นอาหาร เช่น ทำแกงส้ม ต้มส้มไก่ ต้มข่าไก่ ต้มส้มป่อย ข้าวผัดดอกส้มป่อยหรือข้าวผัดปลาส้มแม่ม่าย แกงเขียดน้อยใส่ยอดส้มป่อย ยอดส้มป่อยอ่อง ใช้ใส่แกงปลาหรือเนื้อ ใส่แกงอื่น ๆ เพื่อเพิ่มรสเปรี้ยว เป็นต้น ส่วนชาวปะหล่องจะใช้ยอดอ่อนนำไปผสมกับน้ำพริกห่อใบตองแล้วนำไปหมกรับประทานหรือนำไปทำแกง ส่วนชาวกะเหรี่ยงจะใช้ทั้งยอดอ่อนและดอก เพื่อนำมาประกอบอาหาร เช่น ทำแกง
• ใบของส้มป่อยถือเป็นผักที่มีวิตามินเอและเบต้าแคโรทีนสูงมากเป็นอันดับต้น ๆ ผลจากการทดสอบฤทธิ์การต้านอนุมูลอิสระของยอดส้มป่อยพบว่ามีสูงมาก และยังมีสารซาโปนินในฝักส้มป่อยที่ทำให้ทีเซลล์ทำงานได้ดีขึ้น ช่วยทำให้ภูมิคุ้มกันของร่างกายดีขึ้นด้วย
• ยอดอ่อนและใบอ่อนสามารถใช้เพื่อดับกลิ่นคาวปลาได้

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• ตัดกิ่งกึ่งอ่อนกึ่งแก่ไปชำ
• ตอนกิ่งก็ได้ เจริญเติบโตได้ในดินทุกชนิด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ผักกาดย่า ช้าเรือด(กลาง) / ทะเน้าซอง, หนามปู่ย่า(เหนือ) / ผักกาดหญ้า(ปราจีนบุรี) / ผักขะยา(นครพนม)/ ผักคายา(เลย)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์ 

Caesalpinia mimosoides Lam.

 

ประวัติ

ผักกาดย่า (ภาษาเรียกทางภาคอีสาน) เป็นผักพื้นบ้านอีสานที่มีจำหน่ายที่ตลาดชุมชนจอมนาง ตั้งอยู่ริมถนนในเขตเทศบาลตำบลจุมพล อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ซึ่งเป็นตลาดสดที่จำหน่ายกับข้าวปรุงสุก ผักพื้นบ้าน อาหารอีสาน ปลา ไข่ เนื้อหมู เนื้อวัว เป็นต้น โดยตลาดจะเปิดในช่วงบ่ายถึงค่ำของทุกวัน ผักการย่า ยอดอ่อนจะผลิในฤดูฝน ส่วนดอกจะผลิในฤดุหนาว เป็นไม้เถา ลำต้นตรงหรือเลื้อยพันต้นไม้อื่นสูงกว่า 1 เมตร ลำต้นเป็นหนามแหลม ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก ออกเป็นคู่ข้ามกัน ก้านใบยาว 25 – 40 ซม. ใบย่อยมี 10 – 30 คู่และแตกออกไป 10-20 คู่ กว่้าง 4 มม. ก้านใบสีแดงมีหนามแหลมตามกิ่งก้านทั่วไป ดอกเป็นช่อยาวมีสีเหลือง บานในฤดูหนาว ผลเป็นฝักขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ภายในมีเมล็ด 2 เมล็ด ใบและช่อดอกมีกลิ่นรุนแรงคล้ายแมงดา เป็นผักที่ขึ้นตามป่า ปลอดสารพิษ ชาวบ้านนิยมนำมารับประทานกับหมกหน่อไม้ แกงหน่อไม้ ป่น น้ำพริก

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• Stem:  เป็นไม้เถาเลื้อยพาดพันต้นไม้อื่นหรือทอดเลื้อย มีหนามและขนยาวสีน้ำตาลทุกส่วนของลำต้น กิ่งอ่อนสีน้ำตาลอมม่วงแดง ทุกส่วนมีกลิ่นเหม็น
• Foliage:  เป็นใบประกอบแบบขนนกสองชั้น ออกเรียงสลับช่อใบย่อยมี 10-30 คู่ ใบย่อยมี 10-20 คู่ กว้าง 4 มม. ยาว 10 มม. ปลายใบเป็นติ่งแหลมเล็ก โคนใบเบี้ยว ขอบใบเรียบ แผ่นใบสีเขียว
• Flower: ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่ง สีเหลืองสด กลีบเลี้ยงมี 5 กลีบ กลีบดอกมี 5 กลีบ มีแต้มสีแดงอยู่ที่กลีบดอกบนสุด ด้านนอกมีขน
• Fruit: เป็นผลแห้งแตกออกเป็น 2 ซีก ผิวมีขน ปลายฝักแหลม โคนสอบ เมล็ด ขนาดเล็กหลายเมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 2 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    2-3 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมากิควรรดน้ำทุกวัน

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ส่วนที่เป็นผัก ได้แก่ ยอดอ่อน ใบอ่อนและดอกของผักปู่ย่า ใช้รับประทานเป็นผักได้ เช่น ยอดรับประทานสดกับซุปหน่อไม้  ชาวเหนือรับประทาน ยอดอ่อน ใบอ่อนของผักปู่ย่า ส่วนดอกและยอดอ่อนนำไปปรุงเป็น “ส้าผัก” ได้โดยปรุงร่วมกับมะเขือแจ้ ยอดมะม่วงและเครื่องปรุงรสหลายชนิด
• ยอดอ่อนและดอก มีรสเปรี้ยว ฝาดเผ็ดร่วมกัน จึงมีสรรพคุณ บำรุงเลือด แก้วิงเวียน และจากรายงานผลการวิจัยที่ค้นพบ พบว่า …ในผักพื้นบ้านประเภทนี้ มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง จึงมีสรรพคุณในการลดหรือยับยั้งการสร้างเซลล์มะเร็งได้ดี

 

การขยายพันธุ์

• ใช้เมล็ด/การขยายพันธุ์ผักหนาม โดยวิธี เพาะเมล็ด ชอบดินร่วน ความชื้นมาก และแสงแดดส่องถึงเต็มวัน

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยเล็บมือนาง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa (AA group) “Kluai Leb Mu Nang”

 

ประวัติ

กล้วยเล็บมือนาง (Lebmuernang Banana) เป็นพืชตระกูลกล้วย เกิดจากกล้วยป่ากลายพันธุ์ เป็นผลไม้ล้มลุก มีลำต้นเดี่ยวตั้งตรง มีลักษณะกลมๆ ใบแบบขนาน มีลักษณะแบนสั้น จะมีเครือมีหวีอยู่ และมีหัวปลีออกที่ปลายยอด มีผลกลมทรงรี มีขนาดเล็ก มีปลายผลเรียวแหลม เรียงอยู่ในหวีคล้ายนิ้วมือ มีเนื้อสีเหลืองแน่นนุ่มๆ มีรสชาติหวานอร่อย มีกลิ่นหอม มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และต่อมาได้ปลูกในหลายประเทศทั่วโลก ในส่วนประเทศไทยนั้นจะปลูก ได้ทั่วทุกภาคและปลูกได้ทุกฤดู จะนิยมปลูกกันมากในภาคใต้ มีประโยชน์และมีสรรพคุณ ใช้นำมารักษาโรคต่างๆ ได้หลายอย่าง ใช้นำมารับประทาน ประกอบอาหารต่างๆ ได้หลายเมนู

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น มีลำต้นเดี่ยว ตั้งตรง ลำต้นมีลักษณะกลมๆ มีกาบเปลือกหุ้มล้อมรอบ มีผิวลื่นเรียบ มีสีชมพูอมแดง มีหน่อเหง้างอกโผล่ออกมาจากดิน
• ใบ เป็นใบเลี้ยงเดี่ยว ใบแบบขนาน มีลักษณะแบนสั้น เรียกว่าใบตอง มีสีเขียวอ่อน มีก้านใบใหญ่ตรงกลาง ก้านตั้งชูขึ้น มีใบแบนสั้นล้อมรอบ ปลายใบปลายมน ขอบใบเรียบ แผ่นใบเรียบมัน มีสีเขียว
• ดอก มีดอกเป็นช่อ ห้อยลงมาเป็นเครือ จะมีปลีออกที่ปลายยอด รูปไข่ยาวรี มีใบประดับหุ้มอยู่ มีลักษณะโคนกลมปลายรี มีสีแดงอมม่วง ข้างบนเครือจะมีหวีเรียงซ้อนกันอยู่ และจะมีดอกยาวรีเล็กๆ โคนดอกมีสีขาว ปลายดอกมีสีเหลือง เรียงอยู่ในหวีคล้ายนิ้วมือ และต่อมาจะกลายเป็นผล
• ผล มีลักษณะกลมทรงรี มีขนาดเล็ก มีปลายผลเรียวแหลม เรียงอยู่ในหวีคล้ายนิ้วมือ มีผิวลื่นเรียบ ผลอ่อนเปลือกจะมีสีเขียว ผลสุกแก่เปลือกจะมีสีเหลือง มีเปลือกหนา ข้างในจะมีเนื้อสีเหลือง เนื้อแน่นนุ่มๆ จะมีรสชาติหวานอร่อย มีกลิ่นหอม

 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2-3  เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ชอบแสงแดดจัด

 

 

ความต้องการน้ำ  

กล้วยเล็บมือนางเป็นพืชที่ชอบน้ำ ต้องการระบายน้ำดี น้ำไม่ขัง ระยะแรกโดยให้รดน้ำทุกวัน ให้โดนแดดตลอดได้ จะเจริญเติบโตได้ดี เมื่อเริ่มเติบโตขึ้นให้ลดการรดน้ำลง เป็นพืชที่ทนทานต่อความแห้งแล้งได้ดี ให้ตัดแต่งใบออก เพื่อให้แสงแดดส่องทั่วถึง ให้ตัดหน่อให้เหลือ 3-4 หน่อต่อกอ แล้วให้ตัดหัวปลีออก ให้ในเครือมีกล้วยอยู่ ประมาณ 7-8 หวี เพื่อให้ผลผลิตที่สมบูรณ์

 

ชอบดินประเภท

ดินร่วน ดินที่มีความชุ่มชื้นพอเหมาะ น้ำไม่ขัง สามารถเจริญเติบโตในดินทุกชนิด

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลดิบหั่นทั้งเปลือกใส่แกงแทนผัก ผลอ่อนใช้แกงส้มแกงคั่ว แกงกะทิ ผลสุกมีเนื้อละเอียดรสหวานจัดกว่ากล้วยหอมทอง กลิ่นหอมแรง รับประทานเป็นผลไม้ และทำกล้วยตาก
• ช่วยชะลอความแก่ ช่วยบำรุงผิวพรรณ ช่วยรักษาโรคเลือดจาง ช่วยบำรุงสมอง ช่วยให้รู้สึกดีผ่อนคลาย ช่วยลดอาการซึมเศร้า ช่วยป้องกันโรคความดันโลหิตสูง ช่วยระบายท้อง แก้ท้องผูก ช่วยรักษาการจุกเสียดท้อง ช่วยรักษาแผลในกระเพาะ ช่วยลดน้ำตาลในเลือด ให้พลังงานแก่ร่างกาย
• มีฟอสฟอรัส มีวิตามินเอ มีวิตามินซี มีวิตามินบี1 มีวิตามินบี2 มีวิตามินบี3 มีวิตามินบี5 มีวิตามินบี6 มีวิตามินบี9 มีแคลเซียม มีเหล็ก มีแมกนีเซียม มีคาร์โบไฮเดรต มีสังกะสี มีไขมัน มีโปรตีน มีโพแทสเซียม มีสังกะสี มีเส้นใย มีพลังงาน มีไฟเบอร์ มีเบต้าแคโรทีน มีน้ำตาลซูโครส ฟรุทโทส กลูโคส

 

การขยายพันธุ์

• กล้วยเล็บมือนางสามารถขยายพันธุ์ได้โดยการใช้เมล็ด
• กล้วยเล็บมือนางสามารถขยายพันธุ์ได้โดยการใช้หน่อ
• กล้วยเล็บมือนางสามารถขยายพันธุ์ได้โดยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ (Tissue culture)

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยหอมทอง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa acuminata

 

ประวัติ

กล้วยหอมทอง เป็นสายพันธุ์ที่มาจากกล้วยป่า ความสูงของล าต้นมีประมาณ 2.5-3.5 เมตร ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของลำต้นจะมีมากกว่า 15 ซม. ขึ้นไป ล าต้นภายนอกจะมีกาบเป็นรอยประสีด า เล็กน้อย ส่วนภายในจะเป็นสีเขียว ลักษณะใบยาว มีเส้นกลางใบเป็นสีเขียว มีร่องก้านใบกว้าง มีก้านช่อดอกที่ยาว และมีขนอ่อนๆ ปกคลุมอยู่ มีใบประดับรูปไข่ค่อนข้างยาว ด้านบนเป็นสีม่วงอมเทา บริเวณโคนมีสีซีดลง ส่วน ปลายเป็นสีแดงอมส้ม ใบประดับส่วนปลายจะมีลักษณะแหลมและม้วนขึ้น มีลักษณะเป็นเครือยาวแยกออกเป็น หวีๆ ในเครือหนึ่งจะมีอยู่ประมาณ 4-6 หวี และในหวีหนึ่งๆ จะมีผลอยู่ประมาณ 12-16 ผล        เปลือกผลหนา เมื่อ ยังอ่อนอยู่จะมีเปลือกสีเขียว และจะกลายเป็นสีเหลืองทองเมื่อสุก ภายในผลจะมีเนื้อที่ละเอียดเป็นสีครีม สีเหลือง หรือสีส้มอ่อนๆ มีกลิ่นหอม รสหวาน ไม่มีเมล็ด ความกว้างของผลมีประมาณ 3-4 ซม. ยาวประมาณ 18-25 ซม.

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ลำต้นเทียมสูง 2.5-3.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กกลางลำต้นเทียมมากกว่า 15 เซนติเมตร สีของกาบลำต้นเทียม มีประดำเล็กน้อย ด้านในสีเขียวอ่อน และมีเส้นสีชมพู
• ใบ ก้านใบมีร่องค่อนข้างกว้างและมีปีก เส้นกลางใบสีเขียว
• ปลี หรือดอก ก้านช่อดอกมีขนอ่อนๆ ลักษณะของใบประดับ รูปไข่ค่อนข้างยาว สีด้านบนม่วงอมเทา มีนวล สีด้านล่างตรงโคนซีดส่วนปลายสีแดงอมส้ม ปลายใบประดับปลายแหลมม้วนขึ้น การเรียงของใบประดับไม่ค่อยซ้อนกันมากนัก  ดอกมีก้านยาว ผลใหญ่และยาว มีความกว้างประมาณ 3-4 เซนติเมตร ยาว 18-25 เซนติเมตร
•  ผล ผลรูปร่างยาว ปลายผลมีจุก หวีหนึ่งมี 12-16 ผล เครือหนึ่งมี 4-6 หวี เมื่อสุกเปลือกจะเปลี่ยนสีเหลืองทอง เนื้อมีสีครีม-ส้มอ่อนๆ รสหวาน และมีกลิ่นหอม ไม่มีเมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2-3  เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ชอบแสงแดดจัด

 

ความต้องการน้ำ  

การให้น้ำกล้วยหอมทองจะให้แค่พอชุ่ม  ในช่วงที่ปลูกใหม่ ๆ  และขณะที่กล้วยหอมตั้งตัวและกำลังติดปลี  ติดผลดีแล้วไม่จำเป็นต้องให้น้ำเป็นประจำทุกวันเหมือนพืชอื่น

 

ชอบดินประเภท

การเตรียมดินให้ขุดไถพรวนดินให้ละเอียดแล้วตากทิ้งไว้ ประมาณ 7-10 วัน เพื่อก าจัดวัชพืชและศัตรูพืช ปรับพื้นที่ปลูกให้เสมอกัน หากมีวัชพืชขึ้นมาอีกก็ให้ไถพรวนซ้ า อีกครั้ง ควรปลูกกล้วยหอมทองในช่วงเดือนกันยายน-พฤศจิกายน หรือถ้ามีแหล่งน้ าเพียงพอก็สามารถปลูกได้ ตลอดทั้งปี

 

ควรเป็นดินที่มีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) อยู่ระหว่าง 4.5-7 ที่เหมาะสมที่สุดคือ (pH) = 6 เป็นดินร่วนซุย มีความอุดมสมบูรณ์สูง ระบายน้ำดี ความชื้น พื้นที่ที่เหมาะสมในการปลูกกล้วย ควรมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย ระหว่าง 50-100 นิ้ว ต่อปี จำนวนวันที่ฝนตกควรยาวนาน หากมีฝนตกในช่วงสั้น การปลูกกล้วยจะต้องให้น้ำชลประทานช่วยเพิ่มรักษาความชุ่มชื้นของดินเพิ่มขึ้น แต่ในพื้นที่มีฝนตกชุก ควรระบายน้ำให้แก่กล้วย 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลสุกใช้รับประทานเป็นผลไม้ มีรสหวาน หอม อร่อย มีวิตามินและสารอาหารที่เป็น
• ประโยชน์ต่อร่างกายอย่างมากมาย อาจน าไปแปรรูป ใช้ประกอบในการปรุงอาหารต่างๆ หรือปลูกขายเป็นอาชีพ
• เพื่อสร้างรายได้ให้แก่ครอบครัวได้

 

การขยายพันธุ์

• สามารถท าได้ด้วยวิธีการแยกหน่อ ควรเลือกหน่อ
• พันธุ์ที่อ่อน ใบแคบหรือหน่อดาบ มีใบติดอยู่ประมาณ 3-4 ใบ หน่อมักเกิดขึ้นที่โคนต้นเดิมและมีความสมบูรณ์
• จากนั้นให้ตัดรากหน่อพันธุ์กล้วยที่ได้ให้เหลือแค่ 1 นิ้ว

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยน้ำว้าดำ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa (ABB group) “Kluai Nam Wa Dam”

 

ประวัติ

กล้วยน้ำว้าดำ เป็นพันธ์ุโบราณสมัยก่อนนิยมปลูกไว้ตามบ้านเรือน ผลสุกเปลือกสีน้ำตาลแดง แตกลายงาเป็นทางยาวคล้ายผลกล้วยเน่า เนื้อแห้งรสชาติหวานเหมือนกล้วยอบหรือกล้วยตาก

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น ลำต้นสูง 2.5 – 3 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 15 เซนติเมตร กาบด้านนอกเขียวอ่อน มีปื้นดำชัดเจน
• ใบ ก้านใบสีเขียวอ่อน โคนก้านใบมีปื้นดำ ฐานใบโค้งมน
• ดอก เรียวปลายแหลม ด้านนอกสีแดง อมม่วงด้านในสีแดง เมื่อกาบเปิดจะม้วนงอขึ้น
• ผล เครือหนึ่งมี 5 – 7 หวี หวีหนึ่งมี 10 – 15 ผล ผลอ่อนมีลายตามผิว ผลเป็นเหมือนสนิม เมื่อผลแก่ลายจะมีเกือบเต็มผล และมีสีน้ำตาลเข้ม เมื่อผลสุก ส่วนที่เป็น สีเขียวจะกลายเป็นสีเหลือง ส่วนที่เป็นสีน้ำตาลสีจะซีดลง ผิดเปลือกจะบาง เนื้อผลสีขาว รสหวานมีกลิ่นเล็กน้อย

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2-3 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ชอบแสงแดดจัด

 

ความต้องการน้ำ  

• ให้รดทุกวัน แต่ระวังอย่าให้มีน้ำแฉะหรือน้ำขัง

 

ชอบดินประเภท

• ดินร่วนที่อุดมสมบูรณ์ ระบายน้ำและอากาศดี มีความชุ่มชื้นพอเหมาะ หรือที่เรียกกันว่า “ดินน้ำไหลทรายมูล”

 

ประโยชน์การใช้สอย

• กล้วยน้ำว้าดำ มีสรรพคุณทางยาไม่แพ้ กล้วยน้ำไท ใช้เป็นยาบำรุงกำลังทานได้ทั้งหญิงและชาย และเป็นยาอายุวัฒนะ กินแล้วแก่ช้า หมอชาวบ้านหรือหมอในสมัยโบราณนิยมนำกล้วยน้ำว้าดำมาเป็นส่วนผสมของยาบำรุงกำลังชายหญิง หรือนำไปตากแห้งแล้วมาผสมกับน้ำผึ้งรับประทานเช้าและก่อนนอน ช่วยบำรุงกำลัง ทำงานไม่เหนื่อยและไม่อ่อนเพลีย

 

การขยายพันธุ์

• การปลูกกล้วยน้ำว้าดำ ปลูกเหมือนกล้วยทั่วไป ขุดหลุมให้ลึกประมาณ 70-80 เซนติเมตร กว้างพอประมาณ 60 เซนติเมตร รองก้นหลุมด้วยปุ๋ยคอก นำหน่อลงวางกลางหลุม กลบดินให้แน่น และรดน้ำให้ชุ่มในช่วง 2-3 วันครั้ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ชะอม หรือ โต๊ะปัว, ผักหละ, ผักหา,  ฝ่าเซ้งดู่,  พูซูเด๊าะ, โพซุยโดะ, ผักหล๊ะ,  อม, ผักขา

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Acacia pennata ( L.) 

 

ประวัติ

ถิ่นกำเนิดในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น ไม้พุ่มเตี้ยขนาดย่อม ลำต้นสีขาวมีหนามกระจายอยู่ทั่วไป กิ่งชะอมจะเลื้อยตามลำต้น
• ใบ ใบประกอบแบบขนนก 2 ชั้น เรียงสลับ หูใบรูปหอก กว้าง 1.0-1.5 ซม. ยาว 3-5 ซม. ปลายมีติ่งหนาม ก้านใบยาว 1-5 ซม. ช่อใบย่อยมี 8-20 คู่ เรียงตรงข้าม ใบย่อยรูปไข่ ขอบขนานยาวรี กว้าง 0.5-1.0 มม. ยาว 2.5-5.0 มม. ปลายใบแหลม โคนใบโค้ง
• ดอก สีขาวหรือสีขาวนวลขนาดเล็ก ดอกย่อยรวมกันเป็นช่อกระจุก ทรงกลม แต่ละดอกมีกลีบเลี้ยงและกลีบดอกอย่างละ 4-5 กลีบ เชื่อมติดกันที่โคนเป็นหลอด ปลายแหลมแยกเป็นแฉก รูปใบหอก จะเห็นชัดเจนเฉพาะเกสรเพศผู้เป็นเส้นฝอย ๆ
• ผล เป็นฝักแบน ยาว รูปขอบขนาน กว้าง 1.5-2.5 ซม. ยาว 5-13 ซม.มีขนาดเล็กกว่าฝักกระถิน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 2-5  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 2 – 3  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำวันละ 1 ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินเหนียว
•  ดินร่วน
•  ดินทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เปลือก เป็นยาขับพยาธิ ยาขับลม ใช้เปลือกแทนสบู่ ใช้เป็นสีย้อมแหจับปลา หรือย้อมหนังจะให้สีน้ำตาลอมแดง
• ราก ต้มน้ำดื่ม ช่วยแก้อาการปวดท้อง ท้องขึ้น ท้องอืด ท้องเฟ้อ และขับลมในลำไส้ในท้อง
• ใบ ช่วยต่อต้านอนุมูลอิสระ เป็นยาอายุวัฒนะ ช่วยในการขับถ่าย ป้องกันโรคท้องผูก ช่วยบำรุงเส้นเอ็น แก้อาการลิ้นอักเสบเป็นผื่นแดง ช่วยฟื้นฟูผมแห้งเสีย แตกปลาย
• ยอดอ่อน รับประทานเป็นผัก ช่วยลดความร้อนในร่างกาย

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกเดือน เมษายน – กรกฎาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
•  ปักชำ 
• ตอนกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ผักไชยา หรือ มะละกอกินใบ, คะน้าเม็กซิกัน, ต้นผงชูรส

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Cnidoscolus Chayamansa.

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในเม็กซิโก

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ทรงพุ่ม ลักษณะอวบน้ำ ความสูงประมาณ 2 ถึง 6 เมตร เปลือกของลำต้นสีน้ำตาล ลำต้นมีน้ำยางสีขาว
•  ใบ ใบเดี่ยว ลักษณะใบสีเขียวคล้ายใบมะละกอ ขอบเป็นแฉกๆ ใบหนึ่งมี 3 ถึง 4 แฉก
•  ดอก ดอกเป็นช่อ ดอกออกบริเวณปลายกิ่ง

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 2 – 6  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 2 -3   เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำ 2-3 วัน/สัปดาห์

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• สมุนไพร ก้านและใบ ช่วยบำรุงร่างกาย มีสารต้านอนุมูลอิสระ ป้องกันมะเร็ง ช่วยบำรุงเลือด ทำให้เลือดหมุนเวียนดี ช่วยลดคอเลสเตอรอล เพิ่มธาตุเหล็กให้กับเลือด ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด ลดการอักเสบในเส้นเลือด ช่วยบรรเทาโรคไขข้ออักเสบ บำรุงระบบทางเดินอาหาร ช่วยการย่อยอาหาร ช่วยบรรเทาริดสีดวงทวาร บำรุงสายตา ช่วยในการมองเห็น บำรุงสายตา บำรุงกระดูก เพิ่มแคลเซียมให้กระดูก รักษาโรคกระดูกพรุน
• อาหาร ลำต้นผักไชยา นำมาตากแห้ง บดให้เป็นผง ใช้แทนผงชูรสได้ดี ใช้ผสมกับอาหาร ช่วยให้มีรสชาติกลมกล่อม ผักไชยา นิยมนำมารับประทานเป็นอาหารโดยใช้ส่วนของยอดอ่อนและใบ เมื่อเด็ดยอดอ่อนแล้วต้องนำมาปอกเปลือกออก
• ต้นไชยามีพิษ เนื่องจาก มีสารกลูโคไซด์ เป็นสารที่อยู่ในผักไชยาดิบ การนำผักไชยามารับประทานต้องทำให้้สุกก่อน เพื่อทำลายฤทธิ์ของสารพิษ ให้นำไปต้ม หรือ ผัด อย่างน้อย 1 นาที และ  ห้ามต้มในภาชนะอะลูมิเนียม เพราะ อาจทำให้น้ำพิษ ทำให้ท้องร่วงได้ 

 

การเก็บเกี่ยว

• ไม่ควรเก็บใบกินตั้งแต่ปีแรกๆ ควรรอต้นแข็งแรงในปีที่ 2 จึงเก็บใบกิน

 

การขยายพันธุ์

•  เพาะเมล็ด
• การตอนกิ่ง 
• ปักชำ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะนาวทูลเกล้า

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Citrus Aurantifolia  (Christm.) Swingle

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น กิ่งก้านมีหนามแหลม แต่จะมีน้อยมาก กิ่งก้านมักโค้งงอลงและยาวเกือบทอดเลื้อยไปตามหน้าดิน
• ใบ จะมีความหนากว่าใบของมะนาวทั่วไปอย่างชัดเจน เลยทำให้แมลงไม่บินเข้าเกาะกินใบ ดอกเป็นสีขาวมีกลิ่นหอมเย็น
• ผล รูปทรงกลมมีขนาดใหญ่ให้น้ำเยอะ รสชาติเปรี้ยวจัด มีกลิ่นหอมและเป็นมะนาวสายพันธุ์ที่ไม่มีเมล็ดโดยธรรมชาติตามที่ระบุข้างต้น มีดอกและติดผลดกเป็นพวง 5-7 ผล มีดอกติดผลเกือบทั้งปี โดยเฉพาะในช่วงฤดูแล้งที่มะนาวมีราคาแพง ขยายพันธุ์ด้วยการตอนกิ่งและเสียบยอด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

เป็นไม้พุ่มสูง 2 – 4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำประจำทุกวัน วันละ 1 ครั้ง และเมื่อมะม่วงตั้งตัวได้ คล่อยห่างลดน้ำ 3 – 4 วัน/ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยกักเก็บน้ำไว้ในเซลล์ผิวหนัง ให้เซลล์ผิวหนังที่แห้งหยาบกร้านกลับมานุ่มชุ่มชื้น เต่งตึง ดูมีน้ำมีนวล
• อุดมไปด้วยกรดซิตริกที่ช่วยผลัดเซลล์ผิว กระตุ้นให้เกิดเซลล์ผิวใหม่ ฟื้นฟูผิวที่คล้ำเสียให้กลับมากระจ่างใสอย่างอ่อนโยน
• มีสารต้านอนุมูลอิสระ ช่วยลดริ้วรอย ชะลอการเกิดริ้วรอยก่อนวัย และรอยตีนกาบนใบหน้า 
• มีฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรียได้มีประสิทธิภาพจึงสามารถช่วยลดสิว สิวอักเสบ สิวหัวดำ สิวเสี้ยน และยังช่วยลดเลือนรอยแผลเป็นที่เกิดจากสิวให้ดูจางลง
• ช่วยบำรุงริมฝีปากที่แห้งกร้าน ปากลอก ให้กลับมานุ่มชุ่มชื่นมีสุขภาพดี
• ช่วยบำรุงเล็บได้อย่างดีเยี่ยม อีกทั้งยังเสริมสร้างความแข็งแรงไม่ให้เล็บหักง่าย

 

การเก็บเกี่ยว

• ติดผลดกในช่วงฤดูแล้ง

 

การขยายพันธุ์

• ตอนกิ่ง
• เสียบยอด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

เร่วหอม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Etlingera pavieana (Pierre ex Gagnep.) R.M.Sm.

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบเปอร์เซีย แล้วแพร่ขยายไปยังประเทศร้อนชื้น

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้นเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว และเป็นพืชล้มลุก มีลำต้นแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ

1. ลำต้นใต้ดิน มีลักษณะเป็นเหง้าอยู่ใต้ดิน เรียกว่า ลำต้นจริง มีลักษณะเป็นกระเปราะ แตกไหลสีขาวอมชมพูออกจากเหง้าเป็นหลายแฉกเพื่องอกเป็นต้นใหม่ เนื้อเหง้ามีกลิ่นหอม
2. ลำต้นเหนือดิน เป็นส่วนที่โผล่อยู่เหนือดินแทงออกจากเหง้าใต้ดิน มีลักษณะวงกลมสีเขียวอมน้ำตาล ซึ่งประกอบด้วยส่วนของกาบใบจำนวนหลายชั้นเรียงซ้อนกันแน่น เรียกว่า ลำต้นเทียม มีความสูงประมาณ 2-4 เมตร เมื่อลูบคลำลำต้นจะรู้สึกสากมือ

• เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว แตกออกเรียงสลับตรงข้ามกันบนลำต้นส่วนเหนือดิน แบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนกาบใบ เป็นส่วนกาบที่ห่อหุ้มแกนลำต้น โดยห่อเป็นชั้นร่วมกับกาบใบของใบอื่น ถัดมาเป็นก้านใบ มีขนาดสั้น และถัดมาเป็นแผ่นใบ มีลักษณะเรียวยาว แผ่นใบเรียบ หนา มีสีเขียวเข้ม และเป็นมัน แผ่นใบอ่อนมีสีเขียวอ่อน ขอบใบเรียบเรียบหรืออาจพบมีการโค้งเล็กน้อย มีเส้นกลางใบขนาดใหญ่ และมองเห็นชัดเจน ใบกว้างประมาณ 4-7 เซนติเมตร และยาวประมาณ 30-50 เซนติเมตร ปลายใบมีติ่งสั้น 1-1.5 เซนติเมตร
• ดอกเร่วหอม จะแทงออกจากเหง้าที่อยู่ใต้ดิน ดอกมีลักษณะเป็นช่อ ยาวประมาณ 4-6 เซนติเมตร มีก้านช่อดอกสั้น ตัวช่อดอกประกอบด้วยดอกย่อยเรียงซ้อนสลับกันตามความยาวของก้านดอก ตัวดอกประกอบด้วยกลีบดอกสีแดงสดใส ขนาดประมาณ 2.5-4 เซนติเมตร
• ผลเร่วหอม มีผลขนาดเล็ก ภายในมีเมล็ดสีดำเรียงตัวอัดแน่น

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 2.5-3 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 1-2  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำ 3 – 4 วัน/ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลเร่วหอมสามารถนำมาใช้เป็นเครื่องเทศได้
• รากมีกลิ่นหอม สามารถใช้เป็นเครื่องเทศในการปรุงน้ำก๋วยเตี๋ยว น้ำต้มเนื้อ แกงป่า แกงเลียง ผัดเผ็ด ฯลฯ
• เหง้าแก่ใช้ต้มน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวหมูหรือใช้ทำแกงเลียง ทำน้ำพริกแกงผัดเผ็ดหมูป่า
• เหง้าอ่อนและแขนงอ่อนของเร่วหอม ใช้รับประทานสดร่วมกับน้ำพริกได้
• รากและเหง้าใช้ทำเป็นยาหอมเย็นได้ เพราะเหง้ามีกลิ่นหอมและมีน้ำมันหอยระเหยเป็นองค์ประกอบ
• เร่วหอมแห้งชนิดแท่งสามารถนำมาใช้เป็นแท่งสำหรับคนในเครื่องดื่มร้อน ๆ เช่น กาแฟหรือชาได้ เพื่อให้มีกลิ่นหอมเช่นเดียวกับเปลือกอบเชย
• เร่วหอมเป็นพืชที่น่าจะมีศักยภาพในการนำไปพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ได้ ทั้งในด้านอุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมเครื่องสำอาง เช่น ลูกกวาด ลูกอมเร่วหอม น้ำยาบ้วนปาก ยาสีฟัน เจลสำหรับล้างมือ น้ำปรุงรส ชาสมุนไพรเพื่อสุขภาพ เร่วหอมอบแห้ง น้ำมันหอมระเหยบริสุทธิ์ เร่วหอมสกัด เป็นต้น

 

การเก็บเกี่ยว

• การเก็บเกี่ยวผลผลิตจะเริ่มเก็บโดยการแยกเหง้าไปใช้เมื่อเร่วหอมมีอายุประมาณ 3 ปี

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• การแยกเหง้า

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะนาวคาเวียร์ หรือ มะนาวนิ้วมือ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Citrus Australasica

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดอยู่ในประเทศออสเตรเลีย 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ต้นเป็นพุ่มมีหนามแหลมยาว ความสูงประมาณ 5 -6 เมตร
• ใบขนาดเล็ก ผิวใบเรียบ ปลายใบหยักมน มีความกว้างประมาณ 3-25 มิลลิเมตร ยาวประมาณ 1-6 เซนติเมตร  ใบเรียวเล็กคล้ายมะขวิด มะสัง ในบ้านเรา มีหนามแหลมเล็กเป็นจำนวนมาก
•  ดอก ออกเป็นช่อกระจุกตามซอกใบ ลักษณะดอกเหมือนกับดอกมะนาวทั่วไป
• ผลมีลักษณะคล้ายนิ้วมือหนึ่งนิ้ว เมื่อผ่าออกภายในจะเป็นเมล็ดเล็กๆ คล้ายไข่ปลาคาเวียร์ ให้รสชาติเปรี้ยวแถมเคี้ยวกรุบกรอบ

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 5 – 6  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มกว้าง 2 – 3  เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำทุกวัน วันละ 1 ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• มะนาวคาเวียร์มีความดีงามตรงที่มีวิตามินและสารต้านอนุมูลอิสระสูง ไม่ว่าจะเป็นวิตามินซี วิตามินอี รวมถึงโพลีฟีนอล กลุ่มสารต้านอนุมูลอิสระที่บำรุงผิว สายตา และช่วยชะลอวัย
• นอกจากความนิยมนำมารับประทานเพื่อสุขภาพแล้วนั้น ยังมีการนำมะนาวคาเวียร์มาเป็นส่วนประกอบในผลิตภัณฑ์ดูแลผิวชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะประเภทไวท์เทนนิ่งด้วย เพราะมะนาวคาเวียร์มีกรดอ่อน ๆ อย่าง ไกลโคลิก แลคติก มาลิก และซิตริก จึงมีคุณสมบัติที่สำคัญ ในการผลัดเซลล์ผิวหมดอายุอย่างเป็นธรรมชาติ 

 

การเก็บเกี่ยว

• ช่วงเดือนตุลาคมถึงช่วงปลายเมษายนจะเริ่มมีผลผลิตออกมาให้ได้เก็บ

 

การขยายพันธุ์

• การตอนกิ่ง การเสียบยอด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ