ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยน้ำไท, กล้วยน้ำไทย, กล้วยหอมเล็ก

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa (AA Group) ‘Kluai Nam Thai’

 

ประวัติ

        กล้วยน้ำไทย อยู่ในวงศ์ MUSACEAE เป็นพันธุ์ที่ได้กลายพันธุ์จากกล้วยป่ามาแล้ว ลักษณะผลคล้ายกับผลกล้วยหอมจันทร์ทั่วไป แต่รูปทรงของผลจะโค้งงอกว่าอย่างชัดเจน เนื้อสุกเป็นสีเหลืองอมส้ม ไส้กลางเป็นสีส้ม รสชาติหวานหอมคล้ายกลิ่นดอกไม้ รับประทานอร่อยมาก ขยายพันธุ์ด้วยหน่อ กล้วยน้ำไท เป้นกล้วยโบราณที่หมอแผนโบราณ นำกล้วยน้ำไทมาทำยา เนื้อสุกสีเหลืองอมส้ม ใส้กลางสีส้ม รสชาติหวานหอมคล้ายกลิ่นดอกไม้ รับประทานอร่อย และเป็นยาอายุวัฒนะ

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น  ลำต้นเทียมสูงไม่เกิน 2.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นเทียม 15 ซม. กาบลำต้นเทียมด้านนอก มีประดำหนา ที่โคนมีสีชมพูอมแดง ด้านในสีชมพูอมแดง 
• ใบ ก้านใบตั้ง มีร่องกว้าง มีปีกสีชมพู เส้นกลางใบสีชมพูอมแดง ก้านช่อดอกสีขน
• ดอก  หรือปลี ใบประดับรูปไข่ค่อนข้างยาว สีด้านบนสีม่วงอมแดง สีด้านล่างสีซีดปลายใบประดับแหลม ม้วนขึ้น การเรียงของใบประดับไม่ซ้อนกันนัก ดอกก้านสั้น
• ผล ขนาดผลใกล้เคียงกับกล้วยหอมจันทน์ กว้างประมาณ 2 ซม. ยาว 10-11 ซม. รูปร่างผลไม่งอโค้งเหมือนกล้วยหอมจันทน์ ปลายผลมีจุกและมักมีก้านเกสรตัวเมียติด เปลือกหนา กลิ่นหอม เมื่อสุกมีสีเหลืองเข้ม และมีจุดดำเล็ก ๆ คล้ายกล้วยไข่ เนื้อเหลืองอมส้ม รสหวาน ไม่มีเมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• ต้น  ลำต้นเทียมสูงไม่เกิน 2.5 เมตร 

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่จะแตกหน่อขยายไปเรื่อยๆ

   

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ถ้าฝนแล้งหรือฝนทิ้งช่วง ควรรดน้ำให้ชุ่ม 2-3 วันต่อครั้ง และเมื่อต้นกล้วยตั้งตัวได้ ควรรดน้ำตามความเหมาะสม อย่าปล่อยให้ดินแห้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน, ดินร่วนเหนียว หรือดินร่วนปนทรายมี ความอุดมสมบูรณ์สูง ระบายน้ำดี 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลสุกรับประทานเป็นผลไม้
• เปลือกดิบสดยังใช้ทาลิ้นเด็กแก้ละอองขาวได้

 

การขยายพันธุ์

• การแยกหน่อ

 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยเทพพนม,กล้วยกุ้ง,กล้วยแดง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa (ABB Group) ‘Thepanom’

 

ประวัติ

        กล้วยเทพนม เป็นกล้วยพื้นถิ่นประเทศฟิลิปปินส์ ปลูกง่าย ให้ผลไม่แน่นอนมากน้อยขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์และการดูแล ให้ผล 5 – 10 หวี/เครื่อ เป็นกล้วยมงคล ผลสุกเนื้อหวานหอม

        กล้วยเทพนมเป็นพืชล้มลุกอายุหลายปี ลำต้นเทียมสูง 2.5 – 3.5  ม. ใบเดี่ยว เรียงเวียนที่ปลายยอด ปลีออกที่ปลายยอด มีใบประดับสีแดงม่วง เครือกล้วยและผลมีสีแดงนํ้าตาล 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น  ลำต้นสูง 3-3.50 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 15 ซ.ม. กาบลำต้นด้านนอกสีเขียว ตรงโคนสีชมพู ไม่มีไขมาก กาบลำต้นด้านในสีชมพู ก้านใบมีครีบสีเขียว เส้นกลางใบสีเขียว ไม่มีปื้นดำ
• ใบ ใบเดี่ยว เรียงเวียนที่ปลายยอด  ก้านใบสีเขียวไม่มีร่อง
• ดอก ปลีออกที่ปลายยอด มีใบประดับสีแดงม่วง  ปลายมน ม้วนขึ้นเล็กน้อย ก้านดอกสีเขียวไม่มีขน กาบดอกค่อนข้างป้อมกว้างมาก ปลายมน ด้านบนจะมีสี แดงอมม่วง สีนวล ส่วนด้านล่างจะมีสี แดงเข้มสดใส
• ผล  เป็นกล้วยที่มีเครือสวยแปลกตา คล้ายพนมมือ ผลมีลักษณะเป็นเหลี่ยม ในการการติดผลจะมี  6-10 หวี แต่ละหวีจะมีจํานวน 10-20 ผล ผลยาวเรียว ผลเรียงชิดติดกันทั้งหมดใน 1 หวี มีเหลี่ยมชัด ผลสุกมีสีเหลือง มีรสหวาน เนื้อไม่แน่น ไม่มีกลิ่นหอม ไม่มีเมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• ต้น  ลำต้นสูง 3-3.50 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 15 ซ.ม. กาบลำต้นด้านนอกสีเขียว ตรงโคนสีชมพู ไม่มีไขมาก กาบลำต้นด้านในสีชมพู ก้านใบมีครีบสีเขียว เส้นกลางใบสีเขียว ไม่มีปื้นดำ

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    ส้นผ่าศูนย์กลาง 15 ซ.ม. กาบลำต้นด้านนอกสีเขียว

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน

 

ความต้องการน้ำ  

น้ำ ควรให้น้ำหลังจากปลูกวันละ 1-2 ครั้ง 

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน, ดินร่วนเหนียว หรือดินร่วนปนทรายมี ความอุดมสมบูรณ์สูง ระบายน้ำดี 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลสุกใช้รับประทานสด หรือนำไปย่างหรือต้ม และแปรรูป

 

การขยายพันธุ์

• การแยกหน่อ, การแยกเหง้า

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยสายน้ำผึ้ง, หอมสายน้ำผึ้ง, ตะกุ่ยเปี๊ยฮายีซา (กะเหรี่ยง)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa (AAA) ‘Kluai Sai Namphueng’

 

ประวัติ

เป็นพรรณไม้ต่างประเทศ มีถิ่นกำเนิดในบอร์เนียว ฟิลิปปินส์ ไต้หวันและนิวแคลิโดเนีย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น  ลำต้นใหญ่พอสมควร สูงประมาณ 2.5-3 เมตร
• ใบ  ก้านใบสีเขียว มีครีบก้านใบสีเขียว ลักษณะคล้ายกล้วยน้ำว้า โคนใบมน
• ดอก หรือปลี ลักษณะของใบประดับยาว ปลายใบประดับแหลมม้วนงอขึ้น ใบประดับด้านนอกสีม่วงแดง ดอกมีก้านดอกสั้น
• ผล เครือหนึ่งมี 6-8 หวี ผลใหญ่เท่ากับกล้วยไข่พระตะบอง แต่มีรสชาติหวานและหอมกลิ่นน้ำผึ้ง เนื้อฟูนุ่ม เป็นกล้วยที่มีลักษณะเด่นมาก คือรับประทานแล้วไม่มีแก๊ส ไม่ทำให้ท้องอืด ลมไม่ตีขึ้น ผู้ป่วยรับประทานได้

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• ต้นกล้วยสายน้ำผึ้ง ลำต้นใหญ่ สูงประมาณ 2.5-3 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    ส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นเทียม 15 ซม.

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำปานกลาง

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

• รับประทานผลสด

 

การขยายพันธุ์

• การแยกหน่อ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

สละพันธุ์สุมาลี

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

ZALACCA EDULIS REINW.

 

ประวัติ

        “สละพันธุ์สุมาลี” เป็นสายพันธุ์ใหม่ ที่จัดเป็นสุดยอดเหนือสละสายพันธุ์ใดๆที่นิยมปลูกแพร่หลายในปัจจุบัน เนื่องจากเป็นพันธุ์ที่ติดผลง่าย รสชาติของเนื้อ ผลยังหวานสนิท ไม่มีรสเปรี้ยวเจือปนเหมือนสละสายพันธุ์อื่นเลย  จึงทำให้  “สละพันธุ์สุมาลี”  ขายดิบขายดี ผู้ปลูกเก็บผลขายไม่พอที่จะรองรับความต้องการของภาค ตลาด ปัจจุบันเพิ่งพบว่ามีผู้นำเอาต้น “สละพันธุ์สุมาลี” ไปวางขายที่ตลาดนัดไม้ดอกไม้ประดับ สวนจตุจักร ทุกวันพุธ-พฤหัสฯ เมื่อไม่นานมานี้ เลยรีบแนะนำในคอลัมน์อีกตามระเบียบ

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ดอก ออกเป็นช่อระหว่างซอกโคนก้านใบ  2-3  ช่อ ช่อดอกขนาดใหญ่และยาว ห้อยลง แต่ละช่อประกอบด้วยดอกย่อยจำนวนมาก 
• “ผล” รูปป้อมสั้น เปลือกนอกมีหนามสั้นกระจายทั้งผล  ผลสุกเป็นสีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลอมเหลืองดูคล้าย กับสีของผลสละเนินวง เนื้อในเยอะและหนา สีเหลืองอมน้ำตาล ฉ่ำน้ำ รสหวานสนิท ไม่มีรสเปรี้ยวเจือปนตามที่กล่าวข้างต้น นิยมรับประทานกันอย่างกว้างขวางในปัจจุบัน เพราะมีรสหวานอร่อยนั่นเอง 1 ผล มี 1 เมล็ด ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดและแยกหน่อ มีต้นขาย ที่ตลาดนัดไม้ดอกไม้ประดับ สวนจตุจักร ทุกวันพุธ-พฤหัสฯ บริเวณโครงการ 5 ปากทางออกประตู 3 ราคาสอบถามกันเอง เจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนโปร่ง มีแร่ธาตุอาหารสมบูรณ์ ปลูกห่างกัน 5 เมตรต่อต้น เวลาติดผลดกให้เด็ดผลทิ้ง เหลือเพียงพวงละ 8-9 ผล จะทำให้ผลมีขนาดใหญ่รสหวานเต็มที่ ใช้เวลาปลูก 9 เดือน จะติดผลชุดแรกครับ.

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 1 – 3 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•   ทรงพุ่มขนาดเล็ก

 

ความต้องการแสง 

• ต้องมีร่มเงาแสง 50%

 

ความต้องการน้ำ  

• ให้น้ำอย่างสม่ำเสมอประมาณ 100-118 ลิตร/กอ/วัน สำหรับระยะปลูก 6*6 เมตร

 

ชอบดินประเภท

• ควรเก็บตัวอย่างดินและใบสละไปวิเคราะห์ทางเคมีเพื่อประเมินความต้องการธาตุอาหารของสละสำหรับใช้เป็นแนวทางการใส่ปุ๋ยอย่างถูกต้อง

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลนำมารับประทานสุก และแปรรูป

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ส้มเช้ง (Acidless Orange) 

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Euphorbia neriifolia Linn.

 

ประวัติ

        ส้มเช้ง (Som-Cang) เป็นพืชตระกูลส้มชนิดหนึ่ง หรือมีอีกชื่อเรียกว่าส้มตรา เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นมีทรงพุ่มเล็ก กิ่งมีหนามแหลมคม ใบเลี้ยงเดี่ยว ใบมีลักษณะทรงไข่ยาวรี ดอกมีสีขาวครีม มีกลิ่นหอม ผลมีลักษณะทรงกลม เปลือกหนามีต่อมน้ำมันทั่วผล เปลือกแกะออกง่าย ผลอ่อนมีสีเขียวเข้ม เมื่อผลสุกจะมีสีเขียวอ่อนอมเหลือง มีเนื้อฉ่ำน้ำสีเหลืองอ่อน อยู่ข้างในแยกเป็นกลีบๆ มีรสชาติเปรี้ยวอมหวาน มีกลิ่นหอม ส้มเช้งที่นิยมปลูก ในประเทศไทยมีหลายพัน

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง ลำต้นมีทรงพุ่มเล็ก มีกิ่งก้านขยาย มีต้นสูงโปร่ง เป็นเนื้อไม้แข็ง เปลือกมีผิวเรียบ ลำต้นมีกิ่งมีหนามแหลมคม เปลือกมีสีน้ำตาล
• ใบ เป็นใบเลี้ยงเดี่ยว มีลักษณะทรงไข่ยาวรี ใบมีสีเขียวแก่ พื้นผิวใบเรียบเกลี้ยงเป็นมัน ค่อนข้างหนา มีกลิ่นหอมมาก เพราะมีต่อมน้ำมันอยู่ ใบด้านบนมีสีเข้ม ใต้ใบมีสีอ่อนกว่า
• กิ่ง มีลักษณะกลมๆ จะมีใบและมีหนามแหลมคมอยู่ทั่วๆ ไป มีกิ่งก้านขยาย มีสีเขียวเข้ม
• ราก เป็นระบบแก้ว มีลักษณะกลม แทงลึกลงในดิน มีรากแขนงและรากฝอยขนาดเล็กๆ แทงกระจาย บริเวณรอบๆลำต้น มีสีน้ำตาล
• ดอก ออกเป็นช่อ หรือออกเดี่ยว จะมีดอกอยู่เป็นกระจุก กลีบดอกมีสีขาวครีม มีกลีบเลี้ยงสีเขียวอ่อน และมีกลิ่นหอม ออกตามซอกใบและปลายยอดกิ่ง
• ผล มีลักษณะทรงกลม เปลือกหนามีต่อมน้ำมันทั่วผล เปลือกแกะออกง่าย ผลอ่อนมีสีเขียวเข้ม เมื่อผลสุกจะมีสีเขียวอ่อนอมเหลือง ภายในผลมีเยื่อเปลือกหนาสีขาว เนื้อฉ่ำน้ำมีสีเหลืองอ่อน อยู่ข้างในแยกเป็นกลีบๆ จะมีเปลือกเยื่อบางๆ สีขาวหุ้มกลีบติดกัน เป็นวงกลมหุ้มแกนกลางอีกที ข้างในจะมีเนื้อเป็นถุงน้ำเล็กๆ สีเหลืองอ่อน อยู่เบียดกันแน่น และมีเมล็ดอยู่ประปราย มีรสชาติเปรี้ยวอมหวาน มีกลิ่นหอมสดชื่น
• เมล็ด มีลักษณะรูปทรงรีแบน เมล็ดยาวเล็ก เปลือกเมล็ดแข็ง มีสีขาวนวล จะมีเมล็ดอยู่ข้างในเนื้อ

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 2-8 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ขนาดทรงพุ่ม 1-2 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ส้มเช้งชอบอากาศร้อน ชอบแสงแดดรำไร ต้องให้น้ำเพียงพอ ให้ระบายน้ำดี ไม่แฉะเกินไป ต้องรดน้ำเช้าเย็น ช่วงปลูกแรกๆ ให้รดน้ำวันละครั้ง เมื่อเติบโตขึ้นก็ให้น้ำเป็นระยะๆ ให้ดูแลตัดแต่งกิ่งบ้างจะได้ไม่สูงเกิน การห่อผลทำให้เปลือกผลสวยยิ่งขึ้น

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

        มีวิตามินเอ มีวิตามินซี มีธาตุแคลเซียม มีฟอสฟอรัส มีวิตามินบี1 มีวิตามินบี2 มีวิตามินบี3 มีวิตามินบี5 มีวิตามินบี6 มีวิตามินบี9 มีโปรตีน มีธาตุเหล็ก มีธาตุแมกนีเซียม มีคาร์โบไฮเดรต มีเส้นใย มีโพแทสเซียม มีโซเดียม มีไขมัน มีเบต้าแคโรทีน

        แก้ท้องอืด แก้ท้องเฟ้อ แก้จุกเสียดปอดบวม ช่วยขับลม ช่วยการขับถ่าย ยาระบายอ่อนๆ แก้ปวดท้อง ช่วยลดคอเลสเตอรอลในเลือด ช่วยแก้กระหายน้ำ แก้ไอ แก้หวัด ใช้แก้ไข้ ช่วยขับเสมหะ แก้ต่อมทอนซิลอักเสบ แก้อาเจียน แก้วิงเวียน แก้ลม แก้ปวดศรีษะ ป้องกันติดเชื้อแบคทีเรีย ช่วยรักษาผมร่วง ช่วยบำรุงสายตา มีอนุมูลอิสระ ช่วยป้องกันโรคมะเร็ง ช่วยบำรุงกระดูก ช่วยบำรุงฟัน แก้เลือดออกตามไรฟัน ช่วยบำรุงสมอง แก้ไข้จับสั่น แก้พิษฝี แก้หอบหืด แก้แพ้ ขับพยาธิ แก้แพ้ ช่วยฟอกโลหิต

 

การเก็บเกี่ยว

• การเก็บเกี่ยวผลผลิตส้มเช้ง  ส้มเช้งจะให้ผลผลิตใช้เวลาประมาณ 3-4 ปี จะออกผลผลิต มีผลขยายขนาดเต็มที่ ผลสุกจะมีสีเขียวอ่อนอมเหลือง มีกลิ่นหอม ใช้กรรไกรตัดขั้ว แล้วต้องระวังทำหล่น อาจทำให้ผลช้ำเสียหายได้
• การเก็บรักษาส้มเช้ง  เราจะนำส้มเช้ง นำมาวางไว้ในที่อากาศถ่ายเท จะได้รสชาติที่หวานหอมยิ่งขึ้น จะเก็บรักษาไว้ได้นาน โดยไม่ต้องแช่ตู้เย็น

 

การขยายพันธุ์

• ส้มเช้งสามารถปลูกได้ในดินทุกชนิด ดินร่วน หรือดินร่วนปนทรายจะเติบโตได้ดี ชอบแสงแดดรำไร ให้ระบายน้ำดี ปลูกในฤดูฝนจะดี การปลูกทำได้หลายวิธี การปลูกโดยใช้การเพาะเมล็ด การตอนกิ่ง การทาบกิ่ง การติดตา การเสียบกิ่ง การปักชำกิ่ง
• การตอนกิ่ง การปักชำกิ่ง การทาบกิ่ง จะนิยมปลูกมากว่าวิธีอื่น เพราะจะให้ผลผลิตเร็วกว่า นำกิ่งปลูกลงในแปลงได้เลย ระยะห่างระหว่างต้นประมาณ 4×6 เมตร 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

เลม่อนอัสสัม หรือ มะนาวฮาวาย

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Citrus limon (L.) Osbeck

 

ประวัติ

        มะนาวเลม่อนชนิดนี้ มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมจากรัฐฮาวาย ประเทศสหรัฐอเมริกา ถูกนำเข้ามาปลูกและขยายพันธุ์ในประเทศไทยนานหลายปีแล้ว สามารถเจริญเติบโตมีดอกและติดผลดกเหมือนกับปลูกในถิ่นกำเนิดเดิมทุกอย่าง ขนาดของผลใหญ่ เนื้อในเป็นสีเหลืองฉ่ำน้ำ รสเปรี้ยวแต่ไม่จัดจ้านเหมือนกับน้ำมะนาวไทย น้ำและเปลือกผลมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว ที่สำคัญ “มะนาวเลม่อนฮาวาย” ยังไม่มีเมล็ดอีกด้วย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น จะมีรูปร่างเป็นทรงกลม ลักษณะของเนื้อไม้จะแข็งปนเหนียว ผิวเรียบ ส่วนกิ่งในบางสายพันธุ์จะมีหนามแหลม หรือบางสายพันธุ์ก็มีแต่น้อย หรืออาจจะไม่มีเลยก็มี และกิ่งเมื่อยังอ่อนจะมีสีเขียว หากแก่จะมีสีน้ำตาล
• ใบ เป็นประเภทใบเดี่ยว รูปใบเป็นทรงรี ผิวใบจะออกหนาๆ เกลี้ยงเป็นมัน ใบจะมีกลิ่นหอม เนื่องจากมีต่อมน้ำมัน และใบเป็นสีเขียว ซึ่งด้านบนจะมีสีเขียวเข้มกว่าด้านใต้ของใบ
• ดอก การออกดอกจะออกแบบเดี่ยวๆ และเป็นกระจุก ส่วนกลีบของดอกเป็นสีขาว เกสรมีสีเหลือง โดยดอกจะมีกลิ่นหอมแรง บางสายพันธุ์จะมีดอกตูมเป็นสีม่วงอมแดง แต่เวลาบานก็จะเป็นสีขาวนวล ขาวอมเขียวอ่อน ๆ
• ผล รูปทรงกลมออกรี ส่วนปลายของผลมีติ่งแหลม ขั้วหัวจะเป็นจุก เปลือกของผลจะมีผิวหนามีรอบขรุขระเกลี้ยงมัน ขณะที่เป็นผลอ่อนจะมีสีเขียว เมื่อสุกจะเป็นสีเหลืองจัด เนื้อข้างในของผลจะฉ่ำๆ บวกมีเมล็ดอยู่มาก และผลจะมีรสเปรี้ยวนุ่ม ไม่เปรี้ยวแหลมเหมือนมะนาวไทย

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 3 – 5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2 – 4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ชอบแสงแดดจ้าตลอดทั้งวัน เพราะเป็นพืชผลที่ชอบอากาศค่อนข้างจะร้อน หรือสามารถอยู่ในพื้นที่ ที่มีแสงครึ่งวันเช้า-บ่าย

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรจะรดน้ำเป็นประจำเช้าและเย็น แต่ไม่ควรจะรดมากจนเกินไป และเลมอนไม่ชอบให้มีน้ำขัง

 

ชอบดินประเภท

• จะเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วนปนทราย แล้วดินควรระบายน้ำได้ดี หรือดินที่ไม่ค่อยสมบูรณ์ โดยค่า ph ที่เหมาะสมกับการปลูกคือ ph6 เราอาจจะใช้เป็นส่วนผสม ดิน: อินทรีย์วัตถุ: กาบมะพร้าวหีือเศษเปลือกไม้ ในอัตราส่วน 1: 1: 1

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เลมอน ยังมีสรรพคุณอีกมาก อาทิเช่น ช่วยต่อต้านสารอนุมูลอิสระ เสริมสร้างภูมิคุ้มกันโรค ช่วยป้องกันและรักษาโรคเลือดออกตามไรฟัน ช่วยรักษาโรคความดันโลหิตสูง ช่วยบำรุงตับและกระตุ้นให้ตับผลิตน้ำดี ช่วยทำความสะอาดลำไส้ ช่วยฆ่าเชื้อแบคทีเรีย เป็นต้น
• ยิ่งไปกว่านั้น เลมอน ก็ยังช่วยในเรื่องความสวยความงามอีกด้วย เช่น ช่วยทำให้ผิวชุ่มชื่นกระจ่างใส ช่วยลดรอยคล้ำบริเวณข้อศอกและหัวเข่า ช่วยรักษาบวกแก้ปัญหาสิวหัวดำบนใบหน้า ช่วยทำความสะอาดผิว ช่วยทำให้ฟันขาว ช่วยทำให้ริมฝีปากนุ่มและอมชมพู ช่วยทำให้เล็บแข็งแรง ช่วยทำให้ผมเงางาม.
• ทำอาหาร และ ขนม
• เลมอน เป็นพืชผลที่อุดมไปด้วยวิตามินและแร่ธาตุ ซึ่งจำพวกวิตามินก็ได้แก่ วิตามินเอ วิตามินซี วิตามินบี1 วิตามินบี2 วิตามินบี3 วิตามินบี5 วิตามินบี6 วิตามินบี9 ส่วนแร่ธาตุก็จะมี แคลเซียม ฟอสฟอรัส โปรตีน เหล็ก แมกนีเซียม คาร์โบไฮเดรต โพแทสเซียม โซเดียม น้ำตาล ไขมัน และเส้นใย
• นั้นทำให้คนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะคนฝั่งยุโรป อเมริกา นิยมใช้เลมอนมาประกอบอาหาร และ ทำขนม จนกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ยกตัวอย่าง อาหารและขนม พร้อม เครื่องดื่มที่น่าสนใจ

 

การขยายพันธุ์

• การทาบกิ่งแบบ T-Bud การตอนกิ่ง การปักชำ 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ฝรั่ง ชื่ออื่น มะก้วยกา, มะมั่น มะก้วย ยะริง มะกา มะจีน สีดา ยะมูบุเตบันยา ยามุ, ย่าหมู จุ่มโป ชมพู่

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Psidium guajava L.

 

ประวัติ

ฝรั่ง  เป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ในวงศ์ Myrtaceae ฝรั่งเป็นพืชที่มีจุดกำเนิดอยู่ในอเมริกากลางและหมู่เกาะเวสต์อินดีส หลักฐานทางโบราณคดีในเปรูชี้ให้เห็นว่า มีฝรั่งมาตั้งแต่ 800 ปีก่อนคริสตกาล พ่อค้าชาวสเปนและโปรตุเกสเป็นผู้นำผลไม้ชนิดนี้ไปยังถิ่นต่าง ๆ ทั่วโลก เข้ามาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 ส่วนในประเทศไทย คาดว่าเข้ามาในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้น ขนาดเล็ก สูงประมาณ 3 – 10 เมตร เปลือกลำต้นเรียบเกลี้ยง สีเหลืองอ่อนออกสีเทา กิ่งอ่อนเป็นสี่เหลี่ยม มีขนสีขาวสั้นๆ และเปลือกต้นจะหลุดลอกออกเป็นแผ่นเมื่อกิ่งแก่
• ใบ เป็นใบเดี่ยว ออกตรงข้ามเป็นคู่ ลักษณะใบรูปไข่หรือรูปรีแกมขอบขนาน ปลายใบมน ขอบใบเรียบ โคนใบมน แผ่นใบสีเขียว หนา หยาบ มีเส้นแขนงใบ 7 – 11 คู่ สีเขียวอ่อนปนขาว ท้องใบหรือใต้ใบมีขนสีขาวอ่อนนุ่ม และเห็นเส้นใบชัดเจน
• ดอก ออกดอกเป็นช่อๆ ละ 2 – 4 ดอก หรือเป็นดอกเดี่ยว ตามซอกใบ ดอกขนาดเล็ก มีกลีบเลี้ยง 4 กลีบ สีเขียว ส่วนกลีบดอกมีสีขาวอมเขียวอ่อน หลุดร่วงง่าย
• ผล เป็นผลเดี่ยวแบบมีหลายเมล็ด รูปทรงเกือบกลม ผิวเรียบเกลี้ยง ผลอ่อนสีเขียวอ่อนหรือเขียวแก่ ผลสุกจะเป็นสีเหลือง เนื้อผลส่วนมากมีสีเหลือง ขาว ชมพู
• เมล็ด มีขนาดกลมเล็ก และแข็ง สีเหลือง จำนวนมาก

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2 – 4  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• แสงแดด: ตลอดวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• มาก

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ใบ รสฝาด ใช้ใบสดย่างไฟให้เกรียม ต้มน้ำหรือชงน้ำดื่มแก้โรคท้องเดิน โรคบิด แก้ปวดเบ่ง หรือโขลกคั้นเอาน้ำล้างแผล หรือใช้กากพอกแผล ช่วยถอนพิษบาดแผล, ใช้เคี้ยวใบสด 2 – 3 ใบ แล้วคายทิ้งระงับกลิ่นปาก แก้ปวดฟัน อมแก้เหงือกบวมได้, ใบแก่ใช้เผาแล้วต้มน้ำดื่มแก้ท้องร่วง ใบแก่มีฤทธิ์แก้ท้องเสีย มีฤทธิ์ฝาดสมาน และระงับกลิ่นปาก
• ยอด รสฝาด ใช้ปิ้งไฟชงน้ำดื่มแก้ท้องร่วง แก้เสมหะพิการ แก้บิด ปวดเบ่ง กินแก้พิษ และดับกลิ่นเหล้า
• ผลอ่อน รสฝาด ใช้ผลอ่อน 1 ลูก ฝนกับน้ำปูนใสดื่มเป็นยาแก้อาการท้องเดิน แก้ท้องเสีย แก้ท้องร่วง และบิดเรื้อรัง
• ผลสุก รสหวาน ดับกลิ่นเหม็น ระบายท้อง
• ราก รสฝาดเฝื่อน ต้มเอาน้ำดื่มแก้น้ำเหลืองเสีย ช่วยดูดน้ำเหลือง ทำให้น้ำเหลืองแห้ง บดเป็นยาสมานแผลในกระเพาะ หรือต้มรวมกับสะเดา เพื่อใช้รสขมลดลง
• ทั้งห้า รสฝาดเย็น โขลกพอกดูดน้ำเหลืองน้ำหนอง ถอนพิษบาดแผล ดูดกลิ่น

 

การขยายพันธุ์

• โดยเมล็ด หรือตอนกิ่ง

 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ตะขบป่า

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Flacourtia indica (Burm.f.) Merr.

 

ประวัติ

        สำหรับถิ่นกำเนิดของตะขบป่านั้นมีข้อมูลบางฉบับเชื่อกันว่ามีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมในภูมิภาคเอเชียใต้ อาทิเช่น อินเดีย เนปาล ศรีลังกา ปากีสถาน แต่อีกบางข้อมูลระบุว่าอยู่ในทวีปแอฟริกา แต่สำหรับในปัจจุบันพบว่ามีการแพร่กระจายพันธุ์ไปยังเขตร้อนในหลายๆ ทวีป เช่น เอเชีย แอฟริกา และพบได้บางที่ในอเมริกาใต้ ส่วนในประเทศไทยสามารถพบได้ทั่วทุกภาคของประเทศบริเวณ ป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ ป่าดิบแล้ง ป่าผสมผลัดใบ ป่าชายหาด รวมถึงบริเวณริมน้ำ

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

        ไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็ก ผลัดใบ สูง 2-15 เมตร ลำต้น และกิ่งใหญ่ๆมีหนามแหลม กิ่งแก่ๆมักจะไม่มีหนาม กิ่งอ่อนมีหนามแหลมตามซอกใบ หนามยาว 2-4 เซนติเมตร เรือนยอดแผ่กว้าง ปลายกิ่งโค้งลง เปลือกสีเหลืองอมเทาแตกเป็นร่องลึก มีช่องอากาศรูปรีกระจายห่างๆ ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ ขนาดค่อนข้างเล็ก มักเรียงชิดกันเป็นกระจุกที่ปลายกิ่ง รูปร่าง ขนาด เนื้อใบ และขนที่ปกคลุมแตกต่างกัน ส่วนใหญ่แผ่นใบรูปไข่กลับ กว้าง 1.5-3 เซนติเมตร ยาว 2-4 เซนติเมตร ปลายกลม โคนสอบแคบ ขอบใบค่อนข้างเรียบ หรือจัก มักจักใกล้ปลายใบ แผ่นใบบางคล้ายกระดาษถึงหนาคล้ายแผ่นหนัง เกลี้ยงถึงมีขนสั้นหนานุ่มทั้งสองด้าน ใบอ่อนและเส้นกลางใบสีแดงอมส้ม เส้นแขนงใบมี 4-6 คู่ เส้นใบย่อยสานกันเป็นร่างแห พอเห็นได้ลางๆ ก้านใบยาว 3-5 มิลลิเมตร ก้านใบสีเขียวหรือแดง มีขน ก้านใบยาว 3-8 มิลลิเมตร ดอกแบบช่อกระจะ ออกเป็นช่อสั้นๆ ตามซอกใบ และปลายกิ่ง มีขน ดอกย่อยจำนวนน้อย ดอกขนาดเล็ก สีขาว แยกเพศอยู่คนละต้น ที่โคนช่อมีใบประดับ บางทีมีหนาม ก้านดอกยาว 3-5 เซนติเมตร มีขน กลีบดอก 5-6 กลีบ รูปไข่ ปลายมน ยาว 1.5 มิลลิเมตร ด้านนอกค่อนข้างเกลี้ยง ด้านในและที่ขอบกลีบมีขนแน่น ดอกแยกเพศ ดอกเพศผู้ จานฐานดอกแยกเป็นแฉกเล็กน้อย หรือหยักมน มีเกสรตัวผู้จำนวนมาก ก้านเกสรยาว 2-2.5 มิลลิเมตร มีขนเฉพาะที่โคน ดอกเพศเมีย จานฐานดอกเรียบ รังไข่อยู่เหนือวงกลีบ มีรังไข่กลม ปลายสอบแคบ มี 1 ช่อง ก้านเกสรเพศเมียมี 5-6 อัน ยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร แต่ละก้านปลายแยกเป็นสองแฉก และม้วนออก กลีบเลี้ยง 5-6 กลีบ รูปไข่ กว้างประมาณ 1 มิลลิเมตร ยาวประมาณ 1.5 มิลลิเมตร ปลายมน ผิวด้านนอกเกลี้ยง ด้านในและขอบมีขนหนาแน่น ผลกลม หรือรี เส้นผ่าศูนย์กลาง 0.8-1 เซนติเมตร ออกเดี่ยว หรือเป็นกลุ่ม เป็นพวงเล็กๆ ตามกิ่ง เมื่ออ่อนสีเขียว สุกสีแดงคล้ำ ลักษณะชุ่มน้ำ มี 5-8 เมล็ด มีก้านเกสรเพศเมียติดอยู่ที่ปลายผล ผลจะสุกประมาณเดือนกรกฎาคม ถึงสิงหาคม รับประทานได้ รสหวานอมฝาด พบตามป่าเต็งรัง ป่าชายหาด ป่าเบญจพรรณ ป่าดิบแล้ง และป่าผสมผลัดใบ ตลอดจนตามริมแม่น้ำ

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• ไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็ก ผลัดใบ สูง 2-15 เมตร ลำต้น และกิ่งใหญ่ๆมีหนามแหลม

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ขนาดทรงพุ่ม 2-15 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

 ยาสมุนไพรพื้นบ้านจังหวัดอุบลราชธานี  ใช้  แก่น ต้มน้ำดื่ม แก้ผิดสำแดง หรือเข้ายากับแก่นมะสัง เบนน้ำ และหนามแท่ง ต้มน้ำดื่ม แก้ปวดเมื่อย แก้คัน
            ยาพื้นบ้านอีสาน  ใช้  แก่นหรือราก 1 กำมือ ต้มน้ำพอท่วมยา ดื่มวันละ 3-5 ครั้ง แก้โรคไตพิการ
            ตำรายาไทย  ใช้  แก่น รสฝาดขื่นต้มน้ำดื่ม แก้ท้องร่วง บิดมูกเลือด ขับเหงื่อ ขับพยาธิไส้เดือน แก้ตานขโมย แก้โรคผิวหนัง ประดง ผื่นคัน ราก รสหวานฝาดร้อน กินแก้ไตอักเสบ แก้ตานขโมย ขับพยาธิไส้เดือน บำรุงน้ำนม แก้โรคปอดบวม ทั้งต้นหรือราก แก้โรคผิวหนัง ประดง ผื่นคันตามตัว ลำต้น ผสมหัวเอื้องหมายนา ผักแว่นทั้งต้น หอยขมเป็นๆ 3-4 ตัว แช่น้ำให้เด็กอาบ แก้อีสุกอีใส อีดำอีแดง น้ำยางจากต้น ใช้แก้อหิวาตกโรค เปลือก แก้เสียงแห้ง อมกลั้วคอแก้เจ็บคอ น้ำยางจากต้นและใบสด กินเป็นยาลดไข้สำหรับเด็ก แก้โรคปอดอักเสบ แก้ไอ แก้บิดและท้องเสีย ช่วยย่อย เปลือก ตำรวมกับน้ำมัน ใช้ทาถูนวด แก้ปวดท้อง แก้คัน นำเปลือกมาแช่หรือชงเป็นยากลั้วคอ น้ำต้มใบแห้ง กินเป็นยาฝาดสมาน ขับเสมหะ แก้หืดหอบ หลอดลมอักเสบ แก้ไข้ แก้ไอ แก้ท้องร่วง ขับลม และบำรุงร่างกาย ใบที่ย่างไฟจนแห้งใช้ชงกินหลังคลอดบุตร เมล็ด ตำพอกแก้ปวดข้อ ผล กินได้มีวิตามินซีสูง แก้อ่อนเพลีย บรรเทาอาการโรคดีซ่าน ม้ามโต แก้คลื่นไส้อาเจียน และเป็นยาระบาย

 

การขยายพันธุ์

• ตะขบป่าสามารถขยายพันธ์ได้โดยการเพาะเมล็ดและการตอนกิ่งแต่วิธีที่เป็นที่นิยม คือ การเพาะเมล็กมากกว่าเนื่องจากกิ่งของตะขบป่ามักจะมีหนามแหลม และมีลำต้นที่มีหนามจึงทำให้การตอนกิ่งค่อนข้างลำบาก สำหรับวิธีการเพาะเมล็ดตะขบป่านั้นสามารถทำได้เช่นเดียวกันกับการเพาะเมล็ดมะเขือหรือมะขามป้อม ซึ่งได้กล่าวมาแล้วใบบทความทั้งสองเรื่องก่อนหน้านี้

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

หมากเม่า หรือ มะเม่า,ต้นเม่า,เม่า,หมากเม่าหลวง,มะเม่าหลวง,หมากเม้า,มัดเซ,เม่าเสี้ยน,มะเม่าขน,หมากเม่า,เม่าหลวง,มะเม่าไฟ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Antidesma Thwaitesianum

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย ทวีปแอฟริกา ทวีปออสเตรเลีย พบตามท้องถิ่นในประเทศไทย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง เป็นผลไม้พื้นบ้านของไทย มีทรงพุ่มขยายแตกกิ่งก้าน ลำต้นมีลักษณะกลม เป็นไม้เนื้อแข็งเหนียว เปลือกต้น มีสีน้ำตาล
• ราก เป็นระบบรากแก้ว มีลักษณะทรงกลม แทงลึกลงในดิน มีรากแขนงและรากฝอยเล็กๆ ออกรอบๆ มีสีน้ำตาล
• ใบ เป็นใบเดี่ยว มีก้านยาว ออกเรียงสลับบนกิ่ง ใบมีลักษณะทรงรียาว ขอบใบเรียบ ใบมีสีเขียว
• ดอก ออกเป็นช่อ อยู่เป็นพวง ออกตามซอกใบและปลายกิ่ง ก้านช่อดอกยาว มีดอกย่อยอยู่ มีลักษณะรูปทรงกลม เป็นตุ่มเล็กๆ กลีบดอกมีสีเหลืองนวล มีกลีบเลี้ยงสีเขียว มีเกสรเส้นเล็กๆ มีก้านช่อดอกสั้น
• ผล อยู่เป็นพวง มีลักษณะทรงกลมเล็กๆ ผิวเปลือกเรียบ ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่สีแดง ผลสุกจัดมีสีดำ มีเนื้อสีม่วง เนื้อนุ่มฉ่ำน้ำ มีเมล็ดแข็ง อยู่ข้างในเนื้อ มีรสชาติเปรี้ยว
• เมล็ด อยู่ข้างในเนื้อ เมล็ดแข็ง มีลักษณะทรงกลมเล็กๆ มีสีน้ำตาลเข้ม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงประมาณ 5-10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ทรงพุ่มกว้าง 3 – 4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ปลูกช่วงแรกต้องรดน้ำทุกวัน เมื่อเติบโตขึ้นก็ให้น้ำได้ตลอดไป 2 -3 วัน/ครั้ง ปลูกในฤดูฝนจะดี

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลมะเม่าสุกจะมีสารแอนโทไซยานิน (Anthocyanin) ที่ช่วยต่อต้านอนุมูลอิสระ ป้องกันมะเร็ง ช่วยขจัดสารพิษออกจากร่างกาย และยังช่วยชะลอความแก่ชราได้อีกด้วย
• รสฝาดของผลมะเม่าสุก จะมีสารฟลาโวนอยด์ (Flavonoid) ซึ่งมีคุณสมบัติในการช่วยยับยั้งไม่ให้ผนังหลอดเลือดเสื่อมหรือเปราะง่าย
• รสขมของมะเม่าจะมีสารแทนนิน (Tannin) ซึ่งมีคุณสมบัติช่วยทำให้เกล็ดเลือดจับตัวกันน้อยลง จึงมีส่วนช่วยป้องกันโรคหัวใจล้มเหลวได้
• ทั้งห้าส่วนของมะเม่าใช้ต้มดื่มเป็นประจำเป็นยาอายุวัฒนะได้ (ผล, ราก, ต้น, ใบ, ดอก)
• น้ำมะเม่าสกัดเข้มข้นใช้เป็นอาหารบำรุงสุขภาพได้ดีเหมือนน้ำลูกพรุนสกัดเข้มข้น มีประโยชน์ต่อร่างกายอย่างมาก ช่วยต่อต้านอนุมูลอิสระ
• ผลสุกช่วยบำรุงสายตา
• ต้น, รากช่วยขับโลหิต
• ผลสุกมะเม่ามีสรรพคุณช่วยฟอกโลหิต 
• ผลสุกมีสรรพคุณทางยาช่วยขับเสมหะ
• ผลมีสรรพคุณเป็นยาระบาย
• ต้น, รากช่วยขับปัสสาวะ
• ต้น, รากช่วยแก้มดลูกพิการ
• ต้น, รากช่วยแก้มดลูกอักเสบช้ำบวม 
• ต้น, รากช่วยแก้อาการตกขาวของสตรี
• ต้น, รากช่วยขับน้ำคาวปลา 
• ต้น, รากช่วยบำรุงไต 
• ต้น, รากช่วยแก้เส้นเอ็นพิการ

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกปีละ1ครั้ง ในเดือนมีนาคม-พฤษภาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 หวาย (Rattan)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Calamus caesius Blume

 

ประวัติ

พบการนำหวายมาเพาะปลูกครั้งแรกในช่วงก่อนปี 2521 ที่อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส และในปี 2522 กรมป่าไม้ได้ทดลองปลูกหวาย จำนวน 100 ไร่ ที่จังหวัดระนอง สุราษธานี และชุมพร และมีการปลูกเพิ่มมากขึ้นในจังหวัดใกล้เคียง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้นหวายมีลักษณะกลม แต่บางชนิดมีรูปทรงสามเหลี่ยม ขนาดลำต้นเล็กจนถึงใหญ่ ขนาดตั้งแต่ 15 มิลลิเมตร จนถึง 10 เซนติเมตร ถูกห่อหุ้มด้วยกาบใบหรือกาบหุ้มลำ ลำต้นสูงได้มากกว่า 2 เมตร บริเวณโคนต้นใหญ่ และเรียวเล็กลงเรื่อยๆจนถึงปลาย ลำต้นเป็นปล้อง มีข้อ ต้นอ่อนมีสีขาวครีม ใช้นำประกอบอาหาร มีรสฝาด และขมเล็กน้อย เมื่อแก่จะเปลี่ยนเป็นสีเขียว และมีเส้นใยเหนียวแข็ง บางชนิดมีมือเกาะ แทงออกบริเวณส่วนข้อของลำต้น ส่วนยอดอ่อนนิยมนำมาปรุงเป็นอาหารได้เช่นกัน
• ใบหวายประกอบด้วย 3 ส่วน คือ กาบใบ (leaf sheath) ก้านใบ (rachis) และใบ (leaflet)
• หวายออกดอกเป็นช่อเหมือนพืชในตะกูลปาล์มทุกชนิด ช่อดอกมีลักษณะเป็นพวงสีขาว ช่อดอกที่แทงออกใหม่จะมีปลีหุ้ม เมื่อดอกแก่ปลีจะคลี่ออก มองเห็นลูกหวายเป็นตุ่มสีขาวนวลภายใน ภายในช่อดอกอาจมีทั้งดอกเพศผู้ และดอกเพศเมีย แต่หวายส่วนมากจะมีดอกเพศผู้ และเพศเมียอยู่คนละต้นกัน ลักษณะดอกของหวายมี 2 แบบ คือ Hapaxanthic ออกดอกเป็นช่อบริเวณยอดลำหวาย และ Pleonanthic ออกดอกเป็นช่อบริเวณข้อของลำต้น ทั้งนี้ ดอกในช่อจะสุกไม่พร้อมกัน
• ผลหวายมีลักษณะเป็นเกล็ดเรียงซ้อนกันในทิศปลายผลมาฐานผล แต่ผลหวายบางชนิดจะมีลักษณะเกร็ดแบบหนามคล้ายผลระกำ สีของเปลือกผลมีหลายสีตามชนิดหวาย ผลอ่อนจะมีสีเขียวอ่อน และเขียวเข้มเมื่อแก่ และเมื่อสุกจะเปลี้ยนเป็นได้หลายสี เช่น สีเหลือง สีแดง และสีขาว แตกต่างกันตามสายพันธุ์ เมื่อสุกจัดจะมีสีคล้ำดำ ขนาดผลมีตั้งแต่เท่าเมล็ดข้าวโพดจนถึงเท่าลูกพุดทราหรือเท่าหัวแม่มือ และเปลือกผลเมื่อสุกสามารถรับประทานได้ เนื้อมีรสหวาน ส่วนด้านในเป็นเมล็ด อาจมีเมล็ดเดียวหรือบางพันธุ์มีได้ 2-3 เมล็ด/ผล ลักษณะเมล็ดค่อนข้างกลม  และแบนรี

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 2-6 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    ทรงพุ่มกว้าง 6-10 เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• แสงแดดธรรมชาติ

 

ความต้องการน้ำ  

• น้ำเป็นปัจจัยที่สำคัญมากต่อการเจริญเติบโตของหวายดง หากมีการสูบน้ำขึ้นมารดแปลงหวายได้ในช่วงฤดูแล้งจะทำให้ผลผลิตหน่อหวายมีออก มาอย่างต่อเนื่องตลอดปี

 

ชอบดินประเภท

• ใช้ดินทั่วไปผสมกะบปุ๋ย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้นนำมาจักสานเป็นเฟอร์นิเจอร์ เช่น โต๊ะ ม้านั่ง เตียงนอน เป็นต้น มักใช้หวายขนาดใหญ่ เช่น หวายโป่ง หวายกำพวน หวายข้อดำ หวายตะค้าทอง เป็นต้น
• ใช้จักสานเป็นเครื่องเรือน เครื่องใช้ เช่น ถาด ตะกร้า หมวก เป็นต้น มักใช้หวายขนาดเล็กที่เหนียว และโค้งงอได้ดี เช่น หวายกาหลง หวายหอม หวายดง หวายขี้บาง หวายพุน เป็นต้น
• ใช้จักสานเป็นวัสดุก่อสร้าง เช่น ฝ้า ผนัง หน้าต่าง เป็นต้น มักใช้หวายขนาดใหญ่
• ลำต้นแก่จักหรือกรีดเป็นเส้น แล้วตากแห้ง นำมาใช้ทำเป็นเชือกคล้องช้าง คล้องโค หรือทำเป็นเชือกรัดของ
• ยอดอ่อน ดอกอ่อน หน่ออ่อน นำมาปรุงอาหารได้หลายเมนู อาทิ แกงอ่อม แกงหวาย แกงจืด รวมถึงลวกเป็นผักจิ้มน้ำพริก เช่น หวายโคก หวายดง หวายหางหนู หวายนั่ง หวายขม เป็นต้น
• ราก ใบ แก่น/เนื้อไม้ ดอก และผล นำมาใช้เป็นยาสมุนไพร ใช้ได้ในหวายทุกชนิด ได้แก่ รักษาไข้ ลดพิษจากสัตว์ต่อย ใช้ขับพยาธิ แก้อาการชัก แก้เป็นลม แก้หอบหืด ช่วยขับปัสสาวะ รักษาโรคท้องร่วง ท้องเสีย และช่วยเจริญอาหาร

การขยายพันธุ์

• การปลูกด้วยเมล็ด การปลูกด้วยเหง้า การปลูกด้วยต้นกล้าจากป่า และการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ