ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไหหลำ หรือ พะยูงไหหลำ,พะยูงหอม,ฮวงฮวาลี

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Dalbergia Odorifera

 

ประวัติ

มีต้นกำเนิดที่เกาะไหหลำ สาธารณรัฐจีน เป็นไม้จักรพรรดิ์ในอดีตของประวัติศาสตร์จีน ทางจีนเรียก     ไม้ฮวงหัวลี่ เป็นไม้ที่ไม่ติดอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศ หรือเรียกโดยย่อว่า ไซเตส (Cites) สามารถนำเข้าปลูกได้ในประเทศไทยและตัดส่งออกต่างประเทศได้ไม่ติดข้อกฎหมาย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• เป็นไม้ที่มีขนาดเล็กหรือกลาง เป็นไม้ผลัดใบ โดยจะเริ่มผลัดใบประมาณเดือนธันวาคมของทุกปี เปลือกสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลอ่อน ผิวหยาบ
• ใบประกอบแบบขนนก ใบย่อยรูปไข่ ก้านใบขนาด 2-3 เซนติเมตร ก้านใบย่อยขาด 3-5 มิลลิเมตร 
• ดอก กลีบดอกสีขาวหรือสีเหลืองอ่อน กลีบมีความยาวไม่เท่ากัน
• เมล็ดมีรูปร่างคล้ายไต
• ผล เป็นฝักรูปไข่ ยาว 4-8 เซนติเมตร ความมกว้าง 2-3 เซนติเมตร 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

พุ่มกลมกว้าง 7 – 8 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการปริมาณน้ำปานกลาง ควรให้น้ำ 5-7 วัน/ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เปลือกนำมาต้มเอาแต่น้ำ ใช้เป็นยาอมรักษาโรคปากเปื่อย ปากแตกระแหง
• เนื้อไม้ละเอียดเหนียว มีความแข็งแรงทนทาน และชักเงาได้ดี มีน้ำมันในตัว นิยมนำมาใช้ในการทำเครื่องเรือน เครื่องใช้ ทำสิ่งประดิษฐ์ งานแกะสลัก ไม้ถือและด้ามเครื่องมือ
• การใช้งานด้านภูมิทัศน์ สามารถปลูกเป็นไม้ประดับเพื่อให้ร่มเงาที่สาธารณะหรือในบริเวณบ้านได้ เนื่องจากมีพุ่มใบละเอียดและมีดอกหอม

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายน
• ออกผลระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงเดือนธันวาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• การปักชำกิ่ง
• การปักชำราก
• การเสียบยอด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

  ประดู่ป่า หรือ ประดู่เสน,ดู่,ดู่ป่า,จิต๊อก,ตะเลอ,เตอะเลอ,ฉะนอง,กะเลน

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Pterocarpus Macrocarpus

 

ประวัติ

พบในประเทศอินเดีย อินโดนีเซีย ลาว ไทย กัมพูชา และทางใต้ของเวียดนาม ในประเทศไทยกระจายพันธุ์ในป่าเบญจพรรณชื้น และในป่าดิบแล้งทั่วไป ยกเว้นภาคใต้ 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้น ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ นอกสีน้ำตาลดำ หนา แตกสะเก็ด เปลือกในสีน้ำตาลแตกเป็นร่องลึก มีน้ำยางมาก เนื้อไม้แข็งสีแดงอมเหลือง มีลวดลายสวยงาม
• ใบ รีมนแกมรูปไข่เรียวแคบ ปลายใบเป็นติ่ง โคนใบมน ขอบเรียบ
• ดอก ช่อกระจะแยกแขนง ออกที่ซอกใบและปลายกิ่ง ดอกย่อยสีเหลืองแกมแสด รูปถั่ว กลีบเลี้ยงสีน้ำตาลอมเขียว หรือสีเขียว 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย ปลายแยกเป็น 2 แฉก แบ่งเป็นอันบน 2 กลีบติดกัน และอันล่าง 3 กลีบติดกัน กลีบยาวประมาณ 6 – 8 มิลลิเมตร กลีบดอก รูปผีเสื้อ มี 5 กลีบ ยาวประมาณ 8 – 15 มิลลิเมตร มีเกสรเพศผู้ 10 อัน เกสรเพศเมียมี 1 อัน ดอกมีกลิ่นหอม
• ผล มีขนาดใหญ่ ผลเป็นรูปโล่ ตรงกลางนูน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 15 – 30 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

 เรือนยอดเป็นพุ่มกลมกว้าง 7 – 8 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• เมื่อทำการย้ายกล้าเสร็จให้ ทำการรดน้ำเพียงเล็กน้อย 2 ครั้ง เช้าเย็นในช่วงอาทิตย์แรก หลังจากนั้นอาจรดน้ำเพียงวันละครั้งหรือวันเว้นวันเมื่อกล้าโตแล้ว

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินตะกอนหรือ ดินที่เกิดจากภูเขาไฟ

 

ประโยชน์การใช้สอย

• สารสกัดจากใบสามารถช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดได้ ตามตำรับยาระบุให้ใช้ใบประดู่ป่า 1 กำมือ นำมาต้มกับน้ำ 3 แก้ว ใช้แบ่งดื่มก่อนอาหารเช้าและเย็น
• เปลือกต้นนำมาต้มกับน้ำดื่มเป็นยาบำรุงร่างกาย
• แก่นมีรสขมฝาดร้อน มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงกำลัง
• แก่นมีสรรพคุณเป็นยาบำรุงโลหิต ช่วยแก้โลหิตจาง
• ผลมีรสฝาดสมาน มีสรรพคุณเป็นยาแก้อาเจียน
• ใบใช้เป็นยาพอกฝีให้สุกเร็ว ใช้พอกบาดแผล
• ใบใช้เป็นยาพอกแก้ผดผื่นคันได้
• เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้างทั่วๆ ไป เฟอร์นิเจอร์ เครื่องมือเครื่องใช้ เครื่องดนตรี
• แก่นให้สีแดงคล้ำใช้ย้อมผ้า
• ใช้เป็นฟืนและถ่าน

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกในระหว่างเดือนมีนาคม – เดือนเมษายน
• ผลแก่เดือนพฤษภาคม – เดือนมิถุนายน

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• การเสียบยอด
• การทาบกิ่ง
• การตอนกิ่ง

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 พะยูง หรือ ขะยุง,แดงจีน,ประดู่ตม,ประดู่น้ำ,พะยูงไหม,ประดู่ลาย,ประดู่เสน,กระยง,กระยุง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Dalbergia Cochinchinensis Pierre.

 

ประวัติ

 ถิ่นกำเนิดอยู่ในประเทศพม่า กัมพูชา ลาว เวียดนาม และ ประเทศไทย พบกระจัดกระจายทั่วไปตามป่าเบญจพรรณชื้น และป่าดิบแล้ง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

•  ต้นพะยูง จัดเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ผลัดใบช่วงสั้น ๆ มีลักษณะคล้ายกับต้นประดู่ โดยมีความสูงของต้นได้ถึง 25 -30 เมตร เมื่อโตเต็มที่ลำต้นจะมีลักษณะเปลาตรง มีเรือนยอดเป็นรูปทรงกลมหรือรูปไข่ทึบ เนื้อไม้เป็นสีแดงอมม่วงถึงแดงเลือดหมูแก่ เนื้อละเอียด มีความแข็งแรงทนทาน 
• ใบพะยูง เป็นช่อติดเรียงสลับกัน ยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร ใบมีขนาดกว้างประมาณ 3-4 เซนติเมตร และยาวประมาณ 4-7 เซนติเมตร ใบมีลักษณะเหนียวคล้ายกับแผ่นหนังบางๆ
• ดอกพะยูง มีขนาดเล็ก ลักษณะของกลีบดอกเป็นรูปดอกถั่วสีขาวนวล มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ดอกเมื่อบานเต็มที่จะมีขนาดกว้างประมาณ 5-8 มิลลิเมตร กลีบดอกมี 5 กลีบ จะออกดอกในช่วงประมาณเดือนพฤษภาคมถึงเดือนกรกฎาคม ของทุกปี

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 25 – 30  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ทรงพุ่มรูปไข่หรือแผ่กว้างประมาณ 3-5 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ในช่วงเริ่มปลูกใหม่ๆ 6 เดือนแรกควรมีการให้น้ำ อาทิตย์ ละ 2-3 ครั้ง และ จากนั้น ก็สามารถอาศัยน้ำฝนตามธรรมชาติได้ หรือหากสภาวะอากาศร้อนและแล้งจนเกินไป ควรมีการให้น้ำเพื่อเพิ่มความชุ่มชื้นตามสมควร

 

ชอบดินประเภท

•  ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

•  นำมาใช้ในการทำเครื่องเรือน เครื่องใช้ ทำสิ่งประดิษฐ์ งานแกะสลัก ไม้ถือและด้ามเครื่องมือ ที่มีคุณภาพดีและราคาแพง นอกจากนี้ยังนำมาใช้ทำส่วนต่าง ๆ ของเกวียน ทำกระบะยนต์ ด้ามหอก คันธนู หน้าไม้ กระสวยทอผ้า ใช้ทำเป็นเครื่องดนตรี เช่น ซออู้ ซอด้วง ขลุ่ย รำมะนา ลูกระนาด โทน 

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกในช่วงเดือนพฤษภาคม – เดือนกรกฎาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ประดู่ หรือ ดู่บ้าน,ประดู่บ้าน,ประดู่บ้าน,อังสนา,สะโน

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Pterocarpus macrocarpus (L.)

 

ประวัติ

 ต้นประดู่ เป็นพรรณไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศมาเลเซีย และอยู่ในแถบอันดามัน มัทราช เบงกอล ส่วนอีกข้อมูลระบุว่า มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดีย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ลำต้นสูง 15 – 30 เมตร หุ้มด้วยเปลือกลำต้นสีดำเทา แตกเป็นสะเก็ดตื้นๆ มีน้ำยาง เปลือกในสีแดง
• ใบรีมนแกมรูปไข่กว้าง ปลายใบเป็นติ่ง โคนใบมน ขอบใบมีคลื่นเล็กน้อย
• ดอกสีเหลือง มีกลิ่นหอม รูปถั่วออกเป็นช่อปลายกิ่ง
• ผล มีขนาดเล็ก ผลเป็นรูปโล่ ตรงกลางนูน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงประมาณ 15 – 30 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

กลม แผ่กว้าง 6 – 10 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ประดู่ชอบน้ำปานกลาง หากปลูกไว้ตามที่พักอาศัยควรรดน้ำ เพียงสัปดาห์ละ 2 ครั้ง หรือ ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ซึ่ง ประดู่จัดเป็นไม้ที่ทนแล้งได้ดี

 

ชอบดินประเภท

•  ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เปลือกต้นมีรสฝาดจัด มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงร่างกาย
• แก่นเนื้อไม้ใช้ต้มกับน้ำกินเป็นยาแก้เสมหะ
• รากใช้เป็นยาแก้ไข้ แก้พิษไข้
• ใบนำมาตากแห้งใช้ชงกับน้ำร้อนเป็นชาใบประดู่ นำมาดื่มจะช่วยบรรเทาอาการระคายคอได้
• ผลมีสรรพคุณเป็นยาแก้ท้องร่วง
• ยางไม้ประดู่มีสารชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “Gum Kino” สามารถนำมาใช้เป็นยาแก้โรคท้องเสียได้
• ไม้ประดู่เป็นไม้ที่เหมาะสมสำหรับใช้ในงานก่อสร้างทั่วไป 

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกเดือนเมษายน – พฤษภาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ยางนา หรือ ชันนา, ยางตัง, ทองหลัก, ยาง, ยางแม่น้ำ, ยางขาว, ยางควาย

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Dipterocarpus Alatus

 

ประวัติ

ต้นยางนา พบได้ทั่วไปในประเทศไทย ซึ่งยืนยันได้จากชื่อหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ ที่มีคำว่า “ยาง” มีอยู่ในทุกภาคของประเทศ เช่น อำเภอท่ายาง ท่าสองยาง ยางตลาด และยางชุมน้อย เป็นต้น และยางนา ไม้มีค่าคู่เมืองไทยมาช้านาน

 

ความสำคัญแต่โบราณ ยาง หรือยางนา คือต้นยางที่ให้น้ำมันยางแก่คนไทยในรุ่นโบราณอย่างเป็นล่ำเป็นสัน รวมทั้งยังเป็นต้นไม้ที่คนไทยรุ่นเก่า ท่านได้นำมาใช้ประโยชน์ในการก่อสร้างบ้านเรือนเป็นที่อยู่อาศัยเป็นลำดับรองลงมาจากไม้สัก เป็นต้นไม้ที่ขึ้นได้ดีในทุกภาคของประเทศไทย โดยเฉพาะในเขตป่าดิบใกล้ๆ ลำห้วย ลำธาร

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูง 40-50 เมตร ลำต้นเปลาตรง เปลือกหนา เรียบ สีเทาหรือเทาปนขาว โคนต้นมักเป็นพูสูงขึ้นมาเล็กน้อย ขนาดเส้นรอบวงเพียงอกของต้นที่มีอายุมาก ระหว่าง 4-7 เมตร หรือมากกว่า ยอดและกิ่งอ่อนมีขนทั่วไป และมีรอยแผลใบปรากฏชัดตามกิ่ง รูปทรงเรือนยอดเป็นพุ่มกลม แน่นทึบ

 

• ใบ ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ รูปรีหรือรูปไข่ ปลายใบมนถึงแหลม โคนใบมน เนื้อใบหนา ผิวใบด้านบนเกลี้ยง ยกเว้นเส้นกลางใบ ผิวใบด้านล่างมีขนนุ่ม ใบอ่อนมีขนสีเทาประปราย

 

• ดอก ออกเป็นช่อสั้นๆ ตามซอกใบและปลายกิ่ง แต่ละช่อ มี 3-8 ดอก สีขาวอมชมพู กลีบเลี้ยงโคนเชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย และมีครีบตามยาว 5 ครีบ ปลายแยกเป็น 5 แฉก มีกลีบดอก 5 กลีบ ปลายกลีบบิดเบี้ยวแบบกังหัน ออกดอกระหว่างเดือนมีนาคม-พฤษภาคม

 

• ผล แบบผลแห้ง ตัวผลกลมหรือรูปไข่ มีครีบยาว 5 ครีบ ด้านบนมีปีก 2 ปีก ปลายมน มีเส้นตามยาว 3 เส้น ปีกอีก 3 ปีก มีลักษณะสั้นมากคล้ายหูหนู ผลแก่ระหว่างเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน

 

• นิเวศวิทยา พบขึ้นในที่ลุ่มต่ำริมห้วย ลำธาร และตามหุบเขาทั่วทุกภาคของประเทศไทย ในระดับความสูงของน้ำทะเล เฉลี่ยคือ 350 เมตร ในต่างประเทศพบที่บังกลาเทศ พม่า ลาว กัมพูชา เวียดนามใต้ และมาเลเซีย

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงถึง 40-50 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง ( มาก 100%, ปานกลาง 50%, แสงรำไร 10-20% )

• ไม้ยางนาเป็นไม้ขนาดใหญ่ ขึ้นอยู่โดดเด่นเห็นได้แต่ไกล จึงเป็นไม้ที่ต้องการแสงแดดมาก
• แต่ขณะที่ยังเป็นกล้าไม้หรือลูกไม้อยู่ ยางนาต้องการร่มเงามาก คือควรมีร่มเงาจากไม้หรือพืชอื่นประมาณ 50 เปอร์เซ็นต์เป็นเวลาประมาณ 3 ปี จึงจะเปิดร่มเงาออกได้

 

ความต้องการน้ำ ( มาก, ปานกลาง, น้อย ) 

• ชอบน้ำมาก ไม้ยางนาขึ้นอยู่ตามที่ราบลุ่ม จึงต้องการปริมาณความชื้นค่อนข้างสูง ในภาคเหนือที่ พบไม้ยางนาขึ้นอยู่จะมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยอย่างต่ำ 1,200 มิลลิเมตร/ปี เช่นเดียวกับในภาคตะวันออกเฉียง เหนือและภาคกลาง
• ส่วนในภาคตะวันออกและภาคใต้ บริเวณที่พบไม้ยางนาขึ้นอยู่ จะมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยสูง 1,800 มิลลิเมตร / ปี

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย หรือดินร่วนปนดินเหนียวนิดหน่อย ควรเป็นดินที่มีการระบายน้ำที่ดี ดินค่อนข้างลึกถึงลึกมาก และมีความชื้นสูงดินค่อนข้างเป็นกรด pH 6.0 – 7.0 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้นเปลาตรงปราศจากกิ่งก้าน ความแข็งของเนื้อไม้ประมาณ 471 กิโลกรัม ความแข็งแรงประมาณ 888กิโลกรัมต่อตารางเซ็นติเมตร ใช้ทำฝาพื้น เครื่องบน ทำไม้บางสำหรับ ผลิตไม้อัดและใช้ทำไม้หมอนทางรถไฟเป็นต้น

 

• นอกจากประโยขน์จากเนื้อไม้โดยตรงแล้ว ไม้ยางนาสามารถผลิตน้ำมันยาง ซึ่งเป็นน้ำมัน หรือ Resin ที่เหนียวข้น ใช้ประโยชน์ในการทำใต้ทาบ้านเรอน รักษาเนื้อไม้ ทาร่มป้องกันน้ำฝนไหลซึม ผสมชันยารูรั่วของเรือ ใช้ในอุตสาหกรรมยา น้ำมันชักเงา เป็นต้น

 

• ใช้เพาะเห็ดเผาะ หรือ เห็ดถอบ ที่โคนต้นยางนา

 

การเก็บเกี่ยว

• ยางนาเป็นไม้ที่มีอัตราการเจริญเติบโตช้าโดยไม้ที่มีอายุประมาณ 14 ปี มีความโตทางเส้นรอบวงเฉลี่ยถึง 82.84 ซม. มีปริมาตร 3.83 ลบ.ม./ไร่ ( 7 ตัน / ไร่ )

 

การเก็บรักษา 

• ไม้ยางนาถ้านำไปอาบน้ำยาสามารถทนทานต่อการทำลายของปลวกและเชื้อราได้ดี จึงทำให้มีอายุการใช้งานนาน ( มากกว่า 10 ปีขึ้นไป )

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด
• ไม้ยางนาจะเติบโตได้ดีในฤดูฝน และจะชะงักการเจริญเติบโตในช่วงฤดูแล้ง
• การปลูกควรทำในช่วงฤดูฝนประมาณเดือน กรกฎาคม หรือปลายเดือน มิถุนายน เพื่อให้กล้าไม้ยางนาเจริญเติบโตได้เต็มที่ในช่วงฤดูฝน
• ระยะปลูกที่เหมาะสมคือ 4×4 เมตร ซึ่งเป็นระยะที่มีอัตราการรอดตายสูงและเจริญเติบโตได้ดี
• หลุมปลูกควรมีขนาด 30x30x30 ซม. ก้นหลุมควรมีดินที่ร่วนซุย และใช้ปุ๋ยอินทรีย์รองที่ก้นหลุม
• สำหรับพื้นที่ค่อนข้างแห้งแล้งมีปริมาณน้ำฝนต่ำกว่า 1,200 มิลลิเมตร / ปี ควรใช้โพลีเมอร์ใส่ก้นหลุมๆละ 1 ช้อนโต๊ะด้วย
• เมื่อย้ายต้นกล้าลงหลุมปลูกแล้วควรกลบหลุมให้ได้ระดับผิวดิน อย่าปล่อยให้น้ำขังแช่โคนกล้าไม้เพราะจะทำให้ตายได้
• การลิดกิ่ง มีความจำเป็นมากในช่วงอายุ 3-6 ปี เพราะจะทําให้ไม้ยางนาลำต้นเปลาตรงสวยงาม

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!