ชื่อ – ชนิด พันธุ์
ประดู่ หรือ ดู่บ้าน,ประดู่บ้าน,ประดู่บ้าน,อังสนา,สะโน
ชื่อวิทยาศาสตร์
Pterocarpus macrocarpus (L.)
ประวัติ
ต้นประดู่ เป็นพรรณไม้ที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศมาเลเซีย และอยู่ในแถบอันดามัน มัทราช เบงกอล ส่วนอีกข้อมูลระบุว่า มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดีย
รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )
- ลำต้นสูง 15 – 30 เมตร หุ้มด้วยเปลือกลำต้นสีดำเทา แตกเป็นสะเก็ดตื้นๆ มีน้ำยาง เปลือกในสีแดง
- ใบรีมนแกมรูปไข่กว้าง ปลายใบเป็นติ่ง โคนใบมน ขอบใบมีคลื่นเล็กน้อย
- ดอกสีเหลือง มีกลิ่นหอม รูปถั่วออกเป็นช่อปลายกิ่ง
- ผล มีขนาดเล็ก ผลเป็นรูปโล่ ตรงกลางนูน
ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่
สูงประมาณ 15 – 30 เมตร
ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่
กลม แผ่กว้าง 6 – 10 เมตร
ความต้องการแสง
- ต้องการแสงแดด 100 %
ความต้องการน้ำ
- ประดู่ชอบน้ำปานกลาง หากปลูกไว้ตามที่พักอาศัยควรรดน้ำ เพียงสัปดาห์ละ 2 ครั้ง หรือ ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ซึ่ง ประดู่จัดเป็นไม้ที่ทนแล้งได้ดี
ชอบดินประเภท
- ชอบดินร่วนซุย
ประโยชน์การใช้สอย
- เปลือกต้นมีรสฝาดจัด มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงร่างกาย
- แก่นเนื้อไม้ใช้ต้มกับน้ำกินเป็นยาแก้เสมหะ
- รากใช้เป็นยาแก้ไข้ แก้พิษไข้
- ใบนำมาตากแห้งใช้ชงกับน้ำร้อนเป็นชาใบประดู่ นำมาดื่มจะช่วยบรรเทาอาการระคายคอได้
- ผลมีสรรพคุณเป็นยาแก้ท้องร่วง
- ยางไม้ประดู่มีสารชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “Gum Kino” สามารถนำมาใช้เป็นยาแก้โรคท้องเสียได้
- ไม้ประดู่เป็นไม้ที่เหมาะสมสำหรับใช้ในงานก่อสร้างทั่วไป
การเก็บเกี่ยว
- ออกดอกเดือนเมษายน – พฤษภาคม
การขยายพันธุ์
- เพาะเมล็ด
คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!
ดูข้อมูลเพิ่มเติม
- สารบัญ







