ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ภูพานเฮ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Bactris gasipaes

 

ประวัติ

เป็นพันธุ์ปาล์มที่มีถิ่นกำเนิดในป่าเขตร้อนของอเมริกากลางและอเมริกาใต้ มีการแพร่กระจายอย่างดีในภูมิภาคเหล่านี้ ซึ่งมักได้รับการปลูกฝังโดยเกษตรกรรายย่อยในระบบ วนเกษตรหรือในการปลูกแบบเชิงเดี่ยว ชื่อสามัญ ได้แก่ พีชปาล์มในภาษาอังกฤษ pijiguao หรือ chontaduro ในภาษาสเปน และ pupunha ในภาษาโปรตุเกส นำมาปลูกและเผยแพร่ในประเทศไทยใช้ชื่อว่า”ภูพานเฮ”โดย ดร.กฤษดา จักรเสน นำมาวิจัยและเผยแพร่เป็นเจ้าแรกๆของประเทศไทย..ผลทานได้ดีมีโภชนาการสูง หน่อยอดอ่อนทานได้มีประโยชน์ประกอบอาหารได้หลายชนิดที่สำคัญแปรรูปได้ง่ายและเก็บไว้ได้นาน..จึงถือได้ว่า”ต้นภูพานเฮ”เป็นพืชเศรษฐกิจชนืดใหม่ที่น่าจับตามองเป็นอย่างมากในนาทีนี้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น มีลำต้นเดียว หนาประมาณ 30 เซ็นติเมตร
• ก้านใบ มีหนาม ยาวประมาณ 2 เมตร
• ผล เป็นรูปไข่สีแดงอมส้มเมื่อสุก มีความยาวประมาณ 2 เซ็นติเมตร

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงประมาณ 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ทรงพุ่มขนาดประมาณ 4-6  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำปานกลาง ควรรดน้ำสามครั้งต่อสัปดาห์

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนระบายน้ำได้ดี

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะเดื่อฉิ่ง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Ficus botryocarpa Miq.

 

ประวัติ

        “มะเดื่อฉิ่ง” เป็นผักเหมาะกับน้ำพริกชนิดต่างๆ อย่างแพร่หลาย รสชาติมันปนฝาดเล็กน้อยขบหรือเคี้ยวกรอบดังเปาะๆ คล้ายมะเขือพวง อร่อยมาก โดยเฉพาะกินกับขนมจีนปักษ์ใต้ช่วยเพิ่มรสชาติเด็ดขาดนัก คนใต้ เรียกว่า “ลูกฉิ่ง” มีผลอ่อนวางขายทั่วไป บนสำรับกับข้าวชาวภาคใต้เกือบทุกมื้อจะมีผลอ่อน “มะเดื่อฉิ่ง” วางเป็นผักเคียงไม่เคยขาด ทางภาคเหนือมี “มะเดื่อฉิ่ง” เช่นกัน แต่นิยมรับประทานผลอ่อนน้อยกว่าภาคใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ต้น เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก สูง 5-7 เมตร ขนาดทรงพุ่ม 3-5 เมตร ไม่ผลัดใบ ทรงพุ่มกลม หรือรูปไข่ เปลือกต้นสีน้ำตาลปนเทา มีรอยด่าง เป็นวงสีขาวอมเทา แตกเป็นร่องตื้น ๆ ตามแนวยาวมีปุ่มปมเล็ก ๆ ซึ่งเป็นจุดกำเนิดตาดอก
• ใบ ใใบเป็นใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ รูปไข่แกมรูปใบหอก กว้าง 5-15 เซนติเมตร ยาว 10-20 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบมนหรือกลม ขอบใบเรียบ เป็นคลื่นเล็กน้อย แผ่นใบค่อนข้างหนาและเหนียว ย่นเป็นลอน ใบสีเขียวเข้มเป็นมัน ก้านใบยาว 1.5-2.5 เซนติเมตร ใบอ่อนสีเขียวอมน้ำตาล
• ดอก ดอกสีเขียวอมเหลือง ออกเป็นช่อ มีแกนกลาง ช่อดอกเจริญแผ่ขยายใหญ่เป็นกระเปาะ มีรูปเปิดที่ปลาย โอบดอกไว้ ดอกมีขนาดเล็ก แยกเพศในกระเปาะ มีกลีบรวม 3 กลีบ รูปไข่
• ผล เป็นผลสด ทรงกลมแป้นหรือรูปหัวใจ เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-1.5 เซนติเมตร เมื่อสุกสีเหลือง ด้านบนมีรอยบุ๋ม เมล็ดทรงกลม สีน้ำตาลขนาดเล็กจำนวนมาก ติดดอกออกผลตลอดปี

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 7 เมตร 

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2 – 4  เมตร

 

ความต้องการแสง  

•  แสงแดดมาก

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำปริมาณมาก

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลอ่อน เป็นอาหาร เปลือกต้น มีรสฝาด แก้ท้องร่วง ชะล้างบาดแผล เป็นยาสมานดี ราก เป็นยาแก้ไข้ กระทุ้งพิษไข้ แก้ไข้หัว ไห้กาฬ ไข้พิษทุกชนิด กล่อมเสมหะ และโลหิต

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด ปักชำ ตอนกิ่ง และเสียบยอด แต่การตอนกิ่งจะได้ผลดีที่สุด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ฝรั่ง ชื่ออื่น มะก้วยกา, มะมั่น มะก้วย ยะริง มะกา มะจีน สีดา ยะมูบุเตบันยา ยามุ, ย่าหมู จุ่มโป ชมพู่

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Psidium guajava L.

 

ประวัติ

ฝรั่ง  เป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ในวงศ์ Myrtaceae ฝรั่งเป็นพืชที่มีจุดกำเนิดอยู่ในอเมริกากลางและหมู่เกาะเวสต์อินดีส หลักฐานทางโบราณคดีในเปรูชี้ให้เห็นว่า มีฝรั่งมาตั้งแต่ 800 ปีก่อนคริสตกาล พ่อค้าชาวสเปนและโปรตุเกสเป็นผู้นำผลไม้ชนิดนี้ไปยังถิ่นต่าง ๆ ทั่วโลก เข้ามาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 ส่วนในประเทศไทย คาดว่าเข้ามาในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้น ขนาดเล็ก สูงประมาณ 3 – 10 เมตร เปลือกลำต้นเรียบเกลี้ยง สีเหลืองอ่อนออกสีเทา กิ่งอ่อนเป็นสี่เหลี่ยม มีขนสีขาวสั้นๆ และเปลือกต้นจะหลุดลอกออกเป็นแผ่นเมื่อกิ่งแก่
• ใบ เป็นใบเดี่ยว ออกตรงข้ามเป็นคู่ ลักษณะใบรูปไข่หรือรูปรีแกมขอบขนาน ปลายใบมน ขอบใบเรียบ โคนใบมน แผ่นใบสีเขียว หนา หยาบ มีเส้นแขนงใบ 7 – 11 คู่ สีเขียวอ่อนปนขาว ท้องใบหรือใต้ใบมีขนสีขาวอ่อนนุ่ม และเห็นเส้นใบชัดเจน
• ดอก ออกดอกเป็นช่อๆ ละ 2 – 4 ดอก หรือเป็นดอกเดี่ยว ตามซอกใบ ดอกขนาดเล็ก มีกลีบเลี้ยง 4 กลีบ สีเขียว ส่วนกลีบดอกมีสีขาวอมเขียวอ่อน หลุดร่วงง่าย
• ผล เป็นผลเดี่ยวแบบมีหลายเมล็ด รูปทรงเกือบกลม ผิวเรียบเกลี้ยง ผลอ่อนสีเขียวอ่อนหรือเขียวแก่ ผลสุกจะเป็นสีเหลือง เนื้อผลส่วนมากมีสีเหลือง ขาว ชมพู
• เมล็ด มีขนาดกลมเล็ก และแข็ง สีเหลือง จำนวนมาก

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2 – 4  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• แสงแดด: ตลอดวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• มาก

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ใบ รสฝาด ใช้ใบสดย่างไฟให้เกรียม ต้มน้ำหรือชงน้ำดื่มแก้โรคท้องเดิน โรคบิด แก้ปวดเบ่ง หรือโขลกคั้นเอาน้ำล้างแผล หรือใช้กากพอกแผล ช่วยถอนพิษบาดแผล, ใช้เคี้ยวใบสด 2 – 3 ใบ แล้วคายทิ้งระงับกลิ่นปาก แก้ปวดฟัน อมแก้เหงือกบวมได้, ใบแก่ใช้เผาแล้วต้มน้ำดื่มแก้ท้องร่วง ใบแก่มีฤทธิ์แก้ท้องเสีย มีฤทธิ์ฝาดสมาน และระงับกลิ่นปาก
• ยอด รสฝาด ใช้ปิ้งไฟชงน้ำดื่มแก้ท้องร่วง แก้เสมหะพิการ แก้บิด ปวดเบ่ง กินแก้พิษ และดับกลิ่นเหล้า
• ผลอ่อน รสฝาด ใช้ผลอ่อน 1 ลูก ฝนกับน้ำปูนใสดื่มเป็นยาแก้อาการท้องเดิน แก้ท้องเสีย แก้ท้องร่วง และบิดเรื้อรัง
• ผลสุก รสหวาน ดับกลิ่นเหม็น ระบายท้อง
• ราก รสฝาดเฝื่อน ต้มเอาน้ำดื่มแก้น้ำเหลืองเสีย ช่วยดูดน้ำเหลือง ทำให้น้ำเหลืองแห้ง บดเป็นยาสมานแผลในกระเพาะ หรือต้มรวมกับสะเดา เพื่อใช้รสขมลดลง
• ทั้งห้า รสฝาดเย็น โขลกพอกดูดน้ำเหลืองน้ำหนอง ถอนพิษบาดแผล ดูดกลิ่น

 

การขยายพันธุ์

• โดยเมล็ด หรือตอนกิ่ง

 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ตะขบป่า

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Flacourtia indica (Burm.f.) Merr.

 

ประวัติ

        สำหรับถิ่นกำเนิดของตะขบป่านั้นมีข้อมูลบางฉบับเชื่อกันว่ามีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมในภูมิภาคเอเชียใต้ อาทิเช่น อินเดีย เนปาล ศรีลังกา ปากีสถาน แต่อีกบางข้อมูลระบุว่าอยู่ในทวีปแอฟริกา แต่สำหรับในปัจจุบันพบว่ามีการแพร่กระจายพันธุ์ไปยังเขตร้อนในหลายๆ ทวีป เช่น เอเชีย แอฟริกา และพบได้บางที่ในอเมริกาใต้ ส่วนในประเทศไทยสามารถพบได้ทั่วทุกภาคของประเทศบริเวณ ป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ ป่าดิบแล้ง ป่าผสมผลัดใบ ป่าชายหาด รวมถึงบริเวณริมน้ำ

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

        ไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็ก ผลัดใบ สูง 2-15 เมตร ลำต้น และกิ่งใหญ่ๆมีหนามแหลม กิ่งแก่ๆมักจะไม่มีหนาม กิ่งอ่อนมีหนามแหลมตามซอกใบ หนามยาว 2-4 เซนติเมตร เรือนยอดแผ่กว้าง ปลายกิ่งโค้งลง เปลือกสีเหลืองอมเทาแตกเป็นร่องลึก มีช่องอากาศรูปรีกระจายห่างๆ ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับ ขนาดค่อนข้างเล็ก มักเรียงชิดกันเป็นกระจุกที่ปลายกิ่ง รูปร่าง ขนาด เนื้อใบ และขนที่ปกคลุมแตกต่างกัน ส่วนใหญ่แผ่นใบรูปไข่กลับ กว้าง 1.5-3 เซนติเมตร ยาว 2-4 เซนติเมตร ปลายกลม โคนสอบแคบ ขอบใบค่อนข้างเรียบ หรือจัก มักจักใกล้ปลายใบ แผ่นใบบางคล้ายกระดาษถึงหนาคล้ายแผ่นหนัง เกลี้ยงถึงมีขนสั้นหนานุ่มทั้งสองด้าน ใบอ่อนและเส้นกลางใบสีแดงอมส้ม เส้นแขนงใบมี 4-6 คู่ เส้นใบย่อยสานกันเป็นร่างแห พอเห็นได้ลางๆ ก้านใบยาว 3-5 มิลลิเมตร ก้านใบสีเขียวหรือแดง มีขน ก้านใบยาว 3-8 มิลลิเมตร ดอกแบบช่อกระจะ ออกเป็นช่อสั้นๆ ตามซอกใบ และปลายกิ่ง มีขน ดอกย่อยจำนวนน้อย ดอกขนาดเล็ก สีขาว แยกเพศอยู่คนละต้น ที่โคนช่อมีใบประดับ บางทีมีหนาม ก้านดอกยาว 3-5 เซนติเมตร มีขน กลีบดอก 5-6 กลีบ รูปไข่ ปลายมน ยาว 1.5 มิลลิเมตร ด้านนอกค่อนข้างเกลี้ยง ด้านในและที่ขอบกลีบมีขนแน่น ดอกแยกเพศ ดอกเพศผู้ จานฐานดอกแยกเป็นแฉกเล็กน้อย หรือหยักมน มีเกสรตัวผู้จำนวนมาก ก้านเกสรยาว 2-2.5 มิลลิเมตร มีขนเฉพาะที่โคน ดอกเพศเมีย จานฐานดอกเรียบ รังไข่อยู่เหนือวงกลีบ มีรังไข่กลม ปลายสอบแคบ มี 1 ช่อง ก้านเกสรเพศเมียมี 5-6 อัน ยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร แต่ละก้านปลายแยกเป็นสองแฉก และม้วนออก กลีบเลี้ยง 5-6 กลีบ รูปไข่ กว้างประมาณ 1 มิลลิเมตร ยาวประมาณ 1.5 มิลลิเมตร ปลายมน ผิวด้านนอกเกลี้ยง ด้านในและขอบมีขนหนาแน่น ผลกลม หรือรี เส้นผ่าศูนย์กลาง 0.8-1 เซนติเมตร ออกเดี่ยว หรือเป็นกลุ่ม เป็นพวงเล็กๆ ตามกิ่ง เมื่ออ่อนสีเขียว สุกสีแดงคล้ำ ลักษณะชุ่มน้ำ มี 5-8 เมล็ด มีก้านเกสรเพศเมียติดอยู่ที่ปลายผล ผลจะสุกประมาณเดือนกรกฎาคม ถึงสิงหาคม รับประทานได้ รสหวานอมฝาด พบตามป่าเต็งรัง ป่าชายหาด ป่าเบญจพรรณ ป่าดิบแล้ง และป่าผสมผลัดใบ ตลอดจนตามริมแม่น้ำ

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• ไม้พุ่มหรือไม้ต้นขนาดเล็ก ผลัดใบ สูง 2-15 เมตร ลำต้น และกิ่งใหญ่ๆมีหนามแหลม

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ขนาดทรงพุ่ม 2-15 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

 ยาสมุนไพรพื้นบ้านจังหวัดอุบลราชธานี  ใช้  แก่น ต้มน้ำดื่ม แก้ผิดสำแดง หรือเข้ายากับแก่นมะสัง เบนน้ำ และหนามแท่ง ต้มน้ำดื่ม แก้ปวดเมื่อย แก้คัน
            ยาพื้นบ้านอีสาน  ใช้  แก่นหรือราก 1 กำมือ ต้มน้ำพอท่วมยา ดื่มวันละ 3-5 ครั้ง แก้โรคไตพิการ
            ตำรายาไทย  ใช้  แก่น รสฝาดขื่นต้มน้ำดื่ม แก้ท้องร่วง บิดมูกเลือด ขับเหงื่อ ขับพยาธิไส้เดือน แก้ตานขโมย แก้โรคผิวหนัง ประดง ผื่นคัน ราก รสหวานฝาดร้อน กินแก้ไตอักเสบ แก้ตานขโมย ขับพยาธิไส้เดือน บำรุงน้ำนม แก้โรคปอดบวม ทั้งต้นหรือราก แก้โรคผิวหนัง ประดง ผื่นคันตามตัว ลำต้น ผสมหัวเอื้องหมายนา ผักแว่นทั้งต้น หอยขมเป็นๆ 3-4 ตัว แช่น้ำให้เด็กอาบ แก้อีสุกอีใส อีดำอีแดง น้ำยางจากต้น ใช้แก้อหิวาตกโรค เปลือก แก้เสียงแห้ง อมกลั้วคอแก้เจ็บคอ น้ำยางจากต้นและใบสด กินเป็นยาลดไข้สำหรับเด็ก แก้โรคปอดอักเสบ แก้ไอ แก้บิดและท้องเสีย ช่วยย่อย เปลือก ตำรวมกับน้ำมัน ใช้ทาถูนวด แก้ปวดท้อง แก้คัน นำเปลือกมาแช่หรือชงเป็นยากลั้วคอ น้ำต้มใบแห้ง กินเป็นยาฝาดสมาน ขับเสมหะ แก้หืดหอบ หลอดลมอักเสบ แก้ไข้ แก้ไอ แก้ท้องร่วง ขับลม และบำรุงร่างกาย ใบที่ย่างไฟจนแห้งใช้ชงกินหลังคลอดบุตร เมล็ด ตำพอกแก้ปวดข้อ ผล กินได้มีวิตามินซีสูง แก้อ่อนเพลีย บรรเทาอาการโรคดีซ่าน ม้ามโต แก้คลื่นไส้อาเจียน และเป็นยาระบาย

 

การขยายพันธุ์

• ตะขบป่าสามารถขยายพันธ์ได้โดยการเพาะเมล็ดและการตอนกิ่งแต่วิธีที่เป็นที่นิยม คือ การเพาะเมล็กมากกว่าเนื่องจากกิ่งของตะขบป่ามักจะมีหนามแหลม และมีลำต้นที่มีหนามจึงทำให้การตอนกิ่งค่อนข้างลำบาก สำหรับวิธีการเพาะเมล็ดตะขบป่านั้นสามารถทำได้เช่นเดียวกันกับการเพาะเมล็ดมะเขือหรือมะขามป้อม ซึ่งได้กล่าวมาแล้วใบบทความทั้งสองเรื่องก่อนหน้านี้

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

หว้ายักษ์ 

 

ชื่อวิทยาศา

 Syzygium cumini (L.) Skeels

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดจากประเทศอินโดนีเซีย เป็นต้นไม้ที่ได้ถูกกล่าวขานมาช้านานตั้งแต่เมื่อครั้งสมัยพระพุทธเจ้า เนื่องจากต้นหว้ามีความเชื่อที่นำไปประกอบพิธีกรรมความเชื่ออันเนื่องจากผีบรรพชนอย่างมีนัยยะสำคัญ ถือว่าเป็นอัตลักษณ์สำคัญของคนมอญที่ประสมประสานความเชื่อในทางพุทธศาสนาเข้ากับความเชื่อในผีบรรพชน

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้นหว้ามีความสูงประมาณ 10-35 เมตร ซึ่งจัดเป็นต้นไม้ที่ใหญ่ให้ร่มเงา เปลือกไม้เรียบสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลอมเทาถึงเทาคล้ำ ค่อนข้างเรียบมีรอยแตกเป็นสะเก็ดเล็ก ๆ ทั่วไป
• ใบต้นหว้าจะจัดอยู่ในประเภทของใบเดี่ยว ซึ่งใบอ่อนจะมีสีแดงระเรื่อแต่ใบบาง ส่วนใบแก่ที่มีความหนา มีลักษณะคล้ายกับไข่ที่กลับหัว เส้นของใบจะแตกแขนงเรียงขนานกัน บนใบจะมันวาว
• จะออกดอกเป็นช่อ ซึ่งดอกจะกระจุกรวมกันอยู่ที่ซอกใบและปลายยอด กลีบดอกมีจำนวน 4 กลีบและกลีบดอกของต้นหว้าจะมีสีขาวหรือสีเหลืองอ่อน มีกลีบเลี้ยงจำนวน 4 กลีบ ฐานรองดอกสีเขียว ลักษณะเป็นรูปกรวย ดอกดอกประมาณเดือนธันวาคมถึงมิถุนายน
• ผลต้นหว้ามีสีเขียวอ่อน แล้วจะไล่สีไปตามอายุ คือ สีชมพู สีม่วงแดง และก่อนตายจะเป็นสีม่วงดำ ผลจะมีลักษณะเป็นรูปทรงรี มีความฉ่ำน้ำ ผิวมีความเรียบมันวาว ใช้ในการรับประทาน ซึ่งจะมีรสชาติเปรี้ยว มีเมล็ด 1 เมล็ด ลักษณะเป็นรูปทรงไข่ ออกผลเดินธันวาคมถึงมิถุนายน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 10 – 35 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    6 – 8 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสงปานกลางหรือมาก

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรรดน้ำวันละ 5-7 ครั้งต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• สภาพดินร่วนที่อุดมสมบูรณ์

 

ประโยชน์การใช้สอย

• สามารถนำผลไปรับประทานแบบสดได้
• ผลของต้นหว้าสามารถนำไปแปรรูปเป็นเครื่องดื่มเพื่อความสดชื่นได้ เช่น น้ำผลไม้ ไวน์ เป็นต้น
• ผลของต้นหว้าสามารถนำไปแปรรูปเป็นแยมได้ เนื่องจากมีรสชาติที่เปรี้ยวอมหวาน
• ผลของต้นหว้า มีสารแอนโทไซยานิน เป็นสารที่ต้านอนุมูลอิสระ หรือสารค้านโรคมะเร็งนั่นเอง, มีธาตุเหล็กที่จะช่วยบำรุงเลือด ฟัน และกระดูก
• คนในภาคใต้มักนิยมนำต้นหว้ามารับประทานแบบสดๆ คู่กับขนมจีนน้ำยา
• ต้นหว้าเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ผู้คนนิยมปลูกไว้ในบริเวณบ้าน เพราะจะช่วยให้ร่มเงา ให้ความร่มรื่นแก่บ้านเรือน
• เปลือกไม้สามารถนำมาเป็นส่วนประกอบของการทำอาคารบ้านเรือนได้

 

การขยายพันธุ์

• 1.การเพาะเมล็ด 
• 2.การตอนกิ่ง
• 3.การที่ค้างคาวกินผลแล้วถ่ายมูล วิธีที่เพาะเมล็ดนั้น ให้นำทิชชู่มาวางไว้ในภาชนะที่มีฝาปิด แล้วเติมน้ำในชุ่ม จากนั้นนำเมล็ดมาวางไว้แล้วปิดด้วยทิชชู่อีกชั้นหนึ่ง แล้วปิดฝา รอให้ต้นอ่อนเจริญเติบโตภายในเวลา 15 วัน แล้วจึงค่อยย้ายต้นหว้าไปลงในกระถางต้นไม้

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

หมากเม่า หรือ มะเม่า,ต้นเม่า,เม่า,หมากเม่าหลวง,มะเม่าหลวง,หมากเม้า,มัดเซ,เม่าเสี้ยน,มะเม่าขน,หมากเม่า,เม่าหลวง,มะเม่าไฟ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Antidesma Thwaitesianum

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย ทวีปแอฟริกา ทวีปออสเตรเลีย พบตามท้องถิ่นในประเทศไทย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง เป็นผลไม้พื้นบ้านของไทย มีทรงพุ่มขยายแตกกิ่งก้าน ลำต้นมีลักษณะกลม เป็นไม้เนื้อแข็งเหนียว เปลือกต้น มีสีน้ำตาล
• ราก เป็นระบบรากแก้ว มีลักษณะทรงกลม แทงลึกลงในดิน มีรากแขนงและรากฝอยเล็กๆ ออกรอบๆ มีสีน้ำตาล
• ใบ เป็นใบเดี่ยว มีก้านยาว ออกเรียงสลับบนกิ่ง ใบมีลักษณะทรงรียาว ขอบใบเรียบ ใบมีสีเขียว
• ดอก ออกเป็นช่อ อยู่เป็นพวง ออกตามซอกใบและปลายกิ่ง ก้านช่อดอกยาว มีดอกย่อยอยู่ มีลักษณะรูปทรงกลม เป็นตุ่มเล็กๆ กลีบดอกมีสีเหลืองนวล มีกลีบเลี้ยงสีเขียว มีเกสรเส้นเล็กๆ มีก้านช่อดอกสั้น
• ผล อยู่เป็นพวง มีลักษณะทรงกลมเล็กๆ ผิวเปลือกเรียบ ผลอ่อนสีเขียว ผลแก่สีแดง ผลสุกจัดมีสีดำ มีเนื้อสีม่วง เนื้อนุ่มฉ่ำน้ำ มีเมล็ดแข็ง อยู่ข้างในเนื้อ มีรสชาติเปรี้ยว
• เมล็ด อยู่ข้างในเนื้อ เมล็ดแข็ง มีลักษณะทรงกลมเล็กๆ มีสีน้ำตาลเข้ม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงประมาณ 5-10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ทรงพุ่มกว้าง 3 – 4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ปลูกช่วงแรกต้องรดน้ำทุกวัน เมื่อเติบโตขึ้นก็ให้น้ำได้ตลอดไป 2 -3 วัน/ครั้ง ปลูกในฤดูฝนจะดี

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลมะเม่าสุกจะมีสารแอนโทไซยานิน (Anthocyanin) ที่ช่วยต่อต้านอนุมูลอิสระ ป้องกันมะเร็ง ช่วยขจัดสารพิษออกจากร่างกาย และยังช่วยชะลอความแก่ชราได้อีกด้วย
• รสฝาดของผลมะเม่าสุก จะมีสารฟลาโวนอยด์ (Flavonoid) ซึ่งมีคุณสมบัติในการช่วยยับยั้งไม่ให้ผนังหลอดเลือดเสื่อมหรือเปราะง่าย
• รสขมของมะเม่าจะมีสารแทนนิน (Tannin) ซึ่งมีคุณสมบัติช่วยทำให้เกล็ดเลือดจับตัวกันน้อยลง จึงมีส่วนช่วยป้องกันโรคหัวใจล้มเหลวได้
• ทั้งห้าส่วนของมะเม่าใช้ต้มดื่มเป็นประจำเป็นยาอายุวัฒนะได้ (ผล, ราก, ต้น, ใบ, ดอก)
• น้ำมะเม่าสกัดเข้มข้นใช้เป็นอาหารบำรุงสุขภาพได้ดีเหมือนน้ำลูกพรุนสกัดเข้มข้น มีประโยชน์ต่อร่างกายอย่างมาก ช่วยต่อต้านอนุมูลอิสระ
• ผลสุกช่วยบำรุงสายตา
• ต้น, รากช่วยขับโลหิต
• ผลสุกมะเม่ามีสรรพคุณช่วยฟอกโลหิต 
• ผลสุกมีสรรพคุณทางยาช่วยขับเสมหะ
• ผลมีสรรพคุณเป็นยาระบาย
• ต้น, รากช่วยขับปัสสาวะ
• ต้น, รากช่วยแก้มดลูกพิการ
• ต้น, รากช่วยแก้มดลูกอักเสบช้ำบวม 
• ต้น, รากช่วยแก้อาการตกขาวของสตรี
• ต้น, รากช่วยขับน้ำคาวปลา 
• ต้น, รากช่วยบำรุงไต 
• ต้น, รากช่วยแก้เส้นเอ็นพิการ

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกปีละ1ครั้ง ในเดือนมีนาคม-พฤษภาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะตูมนิ่ม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์ 

Aegle marmelos

 

ประวัติ

เป็นไม้ยืนต้นสูง 10-15 เมตร ใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ รูปรี หรือรูปใบหอกปลายแหลม โคนมน ขอบหยัก ใบมีกลิ่นหอม ยอดอ่อนกินเป็นผักสดกับน้ำพริกได้ ในทางไสยศาสตร์ถือว่า ใบของมะตูมทุกชนิด ใช้ป้องกันเสนียดจัญไร ขับภูตผีปีศาจได้ ดอกเป็นสีขาวมีกลิ่นหอมแรงและหอมไกล ออกเป็นช่อตามซอกใบและปลายยอด “ผล” รูปกลมรีคล้ายไข่ ผลอ่อนสีเขียว เปลือกแข็ง เมื่อผลสุกเป็นสีเหลือง และเปลือกผลจะอ่อนและนิ่มใช้นิ้วกดจะบุ๋มทันที ไม่เหมือนเปลือกผลมะตูมทั่วไป จึงถูกเรียกว่า “มะตูมนิ่ม” เนื้อในเป็นสีเหลือง มีเมล็ดจำนวนมาก รสชาติหวานหอมปนฝาดเล็กน้อย ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดและตอนกิ่ง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น เป็นไม้ยืนต้นทรงพุ่มต้นสูง 10-15 เมตร มีทั้งชนิดที่ต้นมีหนามและไม่มีหนาม หนามของต้นมะตูมแหลมคมยาวประมาณ 1-1.5 นิ้ว มะตูมเป็นไม้ยืนต้นที่มีอายุยืนนานมาก
• ใบ ใบออกเรียงกันสลับสีเขียวสด ใบย่อยรูปรี หรือที่เรยีกกันว่าใบรูปหอก ตรงโคนใบจะมน ส่วนปลายใบจะแหลม มีกลิ่นหอม
• ดอก สีขาว ขาวออกดอกเป็นช่อตามซอกในและปลายกิ่ง
• ผล รูปกลมรีเหมือนไข่ผิวเรียบ ติดลูกเดี่ยวหรือติดเป็นคู่ ผลอ่อนเปลือกสีเขียว เมื่อแก่เปลือกจะเป็นสีเหลือง เปลือกนิ่มผลแก่จัดสุกแล้วเอานิ้วกดเปลือกจะยุบปุ่มได้ซึ่งแสดงให้เห้นว่าเปลือกนิ่ม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    2-4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำ 70% ถ้าดินยังชื้นอยู่ก็ไม่จำเป็นต้องรดน้ำ

 

ชอบดินประเภท

• ปลูกได้ทุกสภาพดิน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยบำรุงกำลัง บำรุงธาตุ ขับลม ทำให้เจริญอาหารทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลไม่เหี่ยวย่น เป็นสมุนไพรอายุวัฒนะ
• ใบอ่อน กินได้ มีกลิ่นหอม จะกินสดหรือย่างไฟเพื่อเพิ่มความหอม กินกับลาบกับน้ำพริก ใบมะตูมถือเป็นใบไม้มงคล ใช้ทัดหูในพิธีพรามหมณ์ ใช้ประพรมน้ำมนต์ ตามความเชื่อที่เล่าสืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษจากรุ่นสู่รุ่น ใช้ขับไล่เสนียดจัญไร และขับไล่ภูตผีปีศาจ

 

การขยายพันธุ์

• โดยการเพาะเมล็ด แบบนี้จะทำให้มีระบบที่แข็งแรงหากินเก่งอายุยืน แต่ต้นจะสูงใหญ่มาก ติดผลช้าใช้เวลาเป็นสิบปีถึงจะติดผล
• โดยการเสียบยอด แบบนี้ระบบจะแข็งเพราะต้นตอที่นำมาทำการต่อยอดหรือเสียบยอดได้มาจากการเพาะเมล็ด จะทำให้ติดผลเร็วปลูกประมาณ 3 ปี เริ่มติดผล และต้นไม้สูงใหญ่แบบเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยเล็บมือนาง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa (AA group) “Kluai Leb Mu Nang”

 

ประวัติ

กล้วยเล็บมือนาง (Lebmuernang Banana) เป็นพืชตระกูลกล้วย เกิดจากกล้วยป่ากลายพันธุ์ เป็นผลไม้ล้มลุก มีลำต้นเดี่ยวตั้งตรง มีลักษณะกลมๆ ใบแบบขนาน มีลักษณะแบนสั้น จะมีเครือมีหวีอยู่ และมีหัวปลีออกที่ปลายยอด มีผลกลมทรงรี มีขนาดเล็ก มีปลายผลเรียวแหลม เรียงอยู่ในหวีคล้ายนิ้วมือ มีเนื้อสีเหลืองแน่นนุ่มๆ มีรสชาติหวานอร่อย มีกลิ่นหอม มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และต่อมาได้ปลูกในหลายประเทศทั่วโลก ในส่วนประเทศไทยนั้นจะปลูก ได้ทั่วทุกภาคและปลูกได้ทุกฤดู จะนิยมปลูกกันมากในภาคใต้ มีประโยชน์และมีสรรพคุณ ใช้นำมารักษาโรคต่างๆ ได้หลายอย่าง ใช้นำมารับประทาน ประกอบอาหารต่างๆ ได้หลายเมนู

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น มีลำต้นเดี่ยว ตั้งตรง ลำต้นมีลักษณะกลมๆ มีกาบเปลือกหุ้มล้อมรอบ มีผิวลื่นเรียบ มีสีชมพูอมแดง มีหน่อเหง้างอกโผล่ออกมาจากดิน
• ใบ เป็นใบเลี้ยงเดี่ยว ใบแบบขนาน มีลักษณะแบนสั้น เรียกว่าใบตอง มีสีเขียวอ่อน มีก้านใบใหญ่ตรงกลาง ก้านตั้งชูขึ้น มีใบแบนสั้นล้อมรอบ ปลายใบปลายมน ขอบใบเรียบ แผ่นใบเรียบมัน มีสีเขียว
• ดอก มีดอกเป็นช่อ ห้อยลงมาเป็นเครือ จะมีปลีออกที่ปลายยอด รูปไข่ยาวรี มีใบประดับหุ้มอยู่ มีลักษณะโคนกลมปลายรี มีสีแดงอมม่วง ข้างบนเครือจะมีหวีเรียงซ้อนกันอยู่ และจะมีดอกยาวรีเล็กๆ โคนดอกมีสีขาว ปลายดอกมีสีเหลือง เรียงอยู่ในหวีคล้ายนิ้วมือ และต่อมาจะกลายเป็นผล
• ผล มีลักษณะกลมทรงรี มีขนาดเล็ก มีปลายผลเรียวแหลม เรียงอยู่ในหวีคล้ายนิ้วมือ มีผิวลื่นเรียบ ผลอ่อนเปลือกจะมีสีเขียว ผลสุกแก่เปลือกจะมีสีเหลือง มีเปลือกหนา ข้างในจะมีเนื้อสีเหลือง เนื้อแน่นนุ่มๆ จะมีรสชาติหวานอร่อย มีกลิ่นหอม

 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2-3  เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ชอบแสงแดดจัด

 

 

ความต้องการน้ำ  

กล้วยเล็บมือนางเป็นพืชที่ชอบน้ำ ต้องการระบายน้ำดี น้ำไม่ขัง ระยะแรกโดยให้รดน้ำทุกวัน ให้โดนแดดตลอดได้ จะเจริญเติบโตได้ดี เมื่อเริ่มเติบโตขึ้นให้ลดการรดน้ำลง เป็นพืชที่ทนทานต่อความแห้งแล้งได้ดี ให้ตัดแต่งใบออก เพื่อให้แสงแดดส่องทั่วถึง ให้ตัดหน่อให้เหลือ 3-4 หน่อต่อกอ แล้วให้ตัดหัวปลีออก ให้ในเครือมีกล้วยอยู่ ประมาณ 7-8 หวี เพื่อให้ผลผลิตที่สมบูรณ์

 

ชอบดินประเภท

ดินร่วน ดินที่มีความชุ่มชื้นพอเหมาะ น้ำไม่ขัง สามารถเจริญเติบโตในดินทุกชนิด

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลดิบหั่นทั้งเปลือกใส่แกงแทนผัก ผลอ่อนใช้แกงส้มแกงคั่ว แกงกะทิ ผลสุกมีเนื้อละเอียดรสหวานจัดกว่ากล้วยหอมทอง กลิ่นหอมแรง รับประทานเป็นผลไม้ และทำกล้วยตาก
• ช่วยชะลอความแก่ ช่วยบำรุงผิวพรรณ ช่วยรักษาโรคเลือดจาง ช่วยบำรุงสมอง ช่วยให้รู้สึกดีผ่อนคลาย ช่วยลดอาการซึมเศร้า ช่วยป้องกันโรคความดันโลหิตสูง ช่วยระบายท้อง แก้ท้องผูก ช่วยรักษาการจุกเสียดท้อง ช่วยรักษาแผลในกระเพาะ ช่วยลดน้ำตาลในเลือด ให้พลังงานแก่ร่างกาย
• มีฟอสฟอรัส มีวิตามินเอ มีวิตามินซี มีวิตามินบี1 มีวิตามินบี2 มีวิตามินบี3 มีวิตามินบี5 มีวิตามินบี6 มีวิตามินบี9 มีแคลเซียม มีเหล็ก มีแมกนีเซียม มีคาร์โบไฮเดรต มีสังกะสี มีไขมัน มีโปรตีน มีโพแทสเซียม มีสังกะสี มีเส้นใย มีพลังงาน มีไฟเบอร์ มีเบต้าแคโรทีน มีน้ำตาลซูโครส ฟรุทโทส กลูโคส

 

การขยายพันธุ์

• กล้วยเล็บมือนางสามารถขยายพันธุ์ได้โดยการใช้เมล็ด
• กล้วยเล็บมือนางสามารถขยายพันธุ์ได้โดยการใช้หน่อ
• กล้วยเล็บมือนางสามารถขยายพันธุ์ได้โดยการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อ (Tissue culture)

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยหอมทอง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa acuminata

 

ประวัติ

กล้วยหอมทอง เป็นสายพันธุ์ที่มาจากกล้วยป่า ความสูงของล าต้นมีประมาณ 2.5-3.5 เมตร ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของลำต้นจะมีมากกว่า 15 ซม. ขึ้นไป ล าต้นภายนอกจะมีกาบเป็นรอยประสีด า เล็กน้อย ส่วนภายในจะเป็นสีเขียว ลักษณะใบยาว มีเส้นกลางใบเป็นสีเขียว มีร่องก้านใบกว้าง มีก้านช่อดอกที่ยาว และมีขนอ่อนๆ ปกคลุมอยู่ มีใบประดับรูปไข่ค่อนข้างยาว ด้านบนเป็นสีม่วงอมเทา บริเวณโคนมีสีซีดลง ส่วน ปลายเป็นสีแดงอมส้ม ใบประดับส่วนปลายจะมีลักษณะแหลมและม้วนขึ้น มีลักษณะเป็นเครือยาวแยกออกเป็น หวีๆ ในเครือหนึ่งจะมีอยู่ประมาณ 4-6 หวี และในหวีหนึ่งๆ จะมีผลอยู่ประมาณ 12-16 ผล        เปลือกผลหนา เมื่อ ยังอ่อนอยู่จะมีเปลือกสีเขียว และจะกลายเป็นสีเหลืองทองเมื่อสุก ภายในผลจะมีเนื้อที่ละเอียดเป็นสีครีม สีเหลือง หรือสีส้มอ่อนๆ มีกลิ่นหอม รสหวาน ไม่มีเมล็ด ความกว้างของผลมีประมาณ 3-4 ซม. ยาวประมาณ 18-25 ซม.

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ลำต้นเทียมสูง 2.5-3.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กกลางลำต้นเทียมมากกว่า 15 เซนติเมตร สีของกาบลำต้นเทียม มีประดำเล็กน้อย ด้านในสีเขียวอ่อน และมีเส้นสีชมพู
• ใบ ก้านใบมีร่องค่อนข้างกว้างและมีปีก เส้นกลางใบสีเขียว
• ปลี หรือดอก ก้านช่อดอกมีขนอ่อนๆ ลักษณะของใบประดับ รูปไข่ค่อนข้างยาว สีด้านบนม่วงอมเทา มีนวล สีด้านล่างตรงโคนซีดส่วนปลายสีแดงอมส้ม ปลายใบประดับปลายแหลมม้วนขึ้น การเรียงของใบประดับไม่ค่อยซ้อนกันมากนัก  ดอกมีก้านยาว ผลใหญ่และยาว มีความกว้างประมาณ 3-4 เซนติเมตร ยาว 18-25 เซนติเมตร
•  ผล ผลรูปร่างยาว ปลายผลมีจุก หวีหนึ่งมี 12-16 ผล เครือหนึ่งมี 4-6 หวี เมื่อสุกเปลือกจะเปลี่ยนสีเหลืองทอง เนื้อมีสีครีม-ส้มอ่อนๆ รสหวาน และมีกลิ่นหอม ไม่มีเมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 5 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 2-3  เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ชอบแสงแดดจัด

 

ความต้องการน้ำ  

การให้น้ำกล้วยหอมทองจะให้แค่พอชุ่ม  ในช่วงที่ปลูกใหม่ ๆ  และขณะที่กล้วยหอมตั้งตัวและกำลังติดปลี  ติดผลดีแล้วไม่จำเป็นต้องให้น้ำเป็นประจำทุกวันเหมือนพืชอื่น

 

ชอบดินประเภท

การเตรียมดินให้ขุดไถพรวนดินให้ละเอียดแล้วตากทิ้งไว้ ประมาณ 7-10 วัน เพื่อก าจัดวัชพืชและศัตรูพืช ปรับพื้นที่ปลูกให้เสมอกัน หากมีวัชพืชขึ้นมาอีกก็ให้ไถพรวนซ้ า อีกครั้ง ควรปลูกกล้วยหอมทองในช่วงเดือนกันยายน-พฤศจิกายน หรือถ้ามีแหล่งน้ าเพียงพอก็สามารถปลูกได้ ตลอดทั้งปี

 

ควรเป็นดินที่มีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) อยู่ระหว่าง 4.5-7 ที่เหมาะสมที่สุดคือ (pH) = 6 เป็นดินร่วนซุย มีความอุดมสมบูรณ์สูง ระบายน้ำดี ความชื้น พื้นที่ที่เหมาะสมในการปลูกกล้วย ควรมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย ระหว่าง 50-100 นิ้ว ต่อปี จำนวนวันที่ฝนตกควรยาวนาน หากมีฝนตกในช่วงสั้น การปลูกกล้วยจะต้องให้น้ำชลประทานช่วยเพิ่มรักษาความชุ่มชื้นของดินเพิ่มขึ้น แต่ในพื้นที่มีฝนตกชุก ควรระบายน้ำให้แก่กล้วย 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลสุกใช้รับประทานเป็นผลไม้ มีรสหวาน หอม อร่อย มีวิตามินและสารอาหารที่เป็น
• ประโยชน์ต่อร่างกายอย่างมากมาย อาจน าไปแปรรูป ใช้ประกอบในการปรุงอาหารต่างๆ หรือปลูกขายเป็นอาชีพ
• เพื่อสร้างรายได้ให้แก่ครอบครัวได้

 

การขยายพันธุ์

• สามารถท าได้ด้วยวิธีการแยกหน่อ ควรเลือกหน่อ
• พันธุ์ที่อ่อน ใบแคบหรือหน่อดาบ มีใบติดอยู่ประมาณ 3-4 ใบ หน่อมักเกิดขึ้นที่โคนต้นเดิมและมีความสมบูรณ์
• จากนั้นให้ตัดรากหน่อพันธุ์กล้วยที่ได้ให้เหลือแค่ 1 นิ้ว

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ต้นลาน

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Corypha Umbraculifera L.

 

ประวัติ

มีถิ่นมีกำเนิดอยู่ในอเมริกาและในแถบเมดิเตอร์เรเนียน

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลักษณะของลำต้น แนวลำต้นตั้งตรงและแข็ง เติบโตเป็นต้นเดี่ยวโดยไม่มีการแตกกอเพิ่ม ไม่มีกิ่งก้านแต่มีกาบใบเรียงเป็นชั้นๆ เมื่อใบเหล่านี้หลุดออกจะเหลือสันเตี้ยๆ ล้อมรอบลำต้นเหมือนวงแหวนเอาไว้ ผิวไม้เป็นสีน้ำตาลเข้มปนเทา เส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นไม่รวมกาบใบอยู่ที่ประมาณ 40-60 เซนติเมตร
• ใบ รูปทรงใบคล้ายกับฝ่ามือขนาดใหญ่ แผ่นใบหยักเป็นคลื่น ปลายใบฉีกแยกออกจากกันเป็นหลายแฉก ความยาวของใบอยู่ที่ประมาณ 3-4 เมตร และกว้างได้มากถึง 6 เมตร ก้านใบเรียวยาวและมีขอบที่โค้งเข้าหากัน มีรอยหยักคล้ายฟันเลื่อยสีดำที่ขอบนั้นด้วย เนื้อใบบางสีเขียวอมเทา ผิวใบเรียบลื่นเป็นมันเงา
• ดอก ดอกลานจะออกที่ยอดบนสุดของลำต้นเพียงตำแหน่งเดียว มีลักษณะเป็นช่อที่ลดหลั่นกันคล้ายพีระมิด ก้านดอกยาวประมาณ 4-7 เมตร แต่ละก้านประกอบด้วยแขนงดอกย่อยมากกว่า 40 แขนง ดอกย่อยเป็นสีเหลืองอ่อนหรือสีขาวครีม และมีกลิ่นหอมที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์
• ผล ผลเป็นทรงกลมสีเขียวสด ผิวนอกเรียบเกลี้ยงหรือขรุขระบ้างเล็กน้อย ลูกลานภายในมีเมล็ดเดี่ยวสีดำ เนื้อในขาวขุ่นคล้ายลูกชิด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงได้ถึง 25  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ทรงพุ่มกว้าง 6-10 เมตร 

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ช่วงต้นอ่อนและต้นกล้าระยะแรกให้รดน้ำเป็นประจำทุกวัน หลังจากนั้นสามารถลดให้เหลือสัปดาห์ละ 3-5 ครั้งได้

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้น มีสรรพคุณในการแก้พิษ แต่นิยมนำมาทำฟืนหุงต้มในครัวเรือน ทำเฟอร์นิเจอร์ และดัดแปลงเป็นข้าวของเครื่องใช้มากกว่า ในบางพื้นที่จะนำแก่นลานมาทำครกไม้และสากไม้ นอกจากนี้ยังใช้ในการเพาะเลี้ยงตัวด้วงได้ด้วย
• ใบ นำใบแก่มาเผาไฟช่วยดับพิษอักเสบและลดอาการบวมช้ำได้ดี ทั้งยังใช้เพื่อประกอบเป็นที่พักอาศัยได้ด้วย ส่วนใบอ่อนหรือยอดลานจะถูกดัดแปลงเป็นสมุดใบลานสำหรับจดบันทึก ผลิตภัณฑ์จักรสาน และประดิษฐ์เป็นของเล่นเด็ก
• ผล เนื้อในช่วยรักษาโรคกระเพาะ ฆ่าเชื้อในลำไส้ และใช้เป็นยาระบายได้ ส่วนเปลือกนอกก็มีสรรพคุณช่วยในการระบายเช่นเดียวกัน
• ราก นำรากมาฝนกับน้ำแล้วทานเป็นยา ช่วยบรรเทาอาการไข้หวัด แก้ร้อนใน และช่วยขับเหงื่อได้ดี

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกเพียงครั้งเดียว เมื่ออายุ 20-30 ปี

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ