ป่าไม้ในประเทศไทย

ประเทศไทยเราสามารถแบ่งประเภทของป่าออกได้เป็น 2 ประเภทได้แก่

       1.ป่าไม่ผลัดใบ (Evergreen Forest)  ประกอบไปด้วย  ป่าดงดิบชื้น (Tropical  Rain  Forest)  ป่าดิบแล้ง (Dry Evergreen Forest)   ป่าดิบเขา (Hill Evergreen Forest)  ป่าสน (Coniferous Forest)  ป่าพรุ (Swamp Forest)  ป่าชายเลน (Mangrove Swamp Forest)  ป่าชายหาด (Beach Forest)

 

 

       2.ป่าผลัดใบ (Deciduous Forest) ประกอบไปด้วย  ป่าเบญจพรรณ (Mixed Deciduous Forest)    ป่าเต็งรัง (Dry Deciduous Dipterocarp Forest) ป่าหญ้า (Grassland Forest)

 

ป่าไม่ผลัดใบ (Evergreen Forest)  

    1.ป่าดิบชื้น (Tropical Rain Forest) มีอยู่ทั่วไปในทุกภาคของประเทศ และมากที่สุดแถบชายฝั่งภาคตะวันออก เช่น ระยอง จันทบุรี และที่ภาคใต้ กระจัดกระจาย ตามความสูงตั้งแต่ 0 – 100 เมตรจากระดับน้ำทะเลซึ่งมีปริมาณน้ำฝนตกมากกว่าภาคอื่น ๆ ลักษณะทั่วไปมักเป็นป่ารกทึบ ประกอบด้วยพันธุ์ไม้มากมายหลายร้อยชนิด ต้นไม้ส่วนใหญ่เป็นวงศ์ยาง ไม้ตะเคียน กะบาก อบเชย จำปาป่า ส่วนที่เป็นพืชชั้นล่างจะเป็นพวกปาล์ม ไผ่ ระกำ หวาย บุกขอน เฟิร์น มอส กล้วยไม้ป่าและ เถาวัลย์ชนิดต่างๆ

 

    

 

    2.ป่าดิบแล้ง (Dry Evergreen Forest) มีอยู่ทั่วไปตามภาคต่าง ๆ ของประเทศ ตามที่ราบเรียบหรือตามหุบเขา มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 500 เมตร และมีปริมาณน้ำฝนระหว่าง 1,000-1,500 ม.ม. พันธุ์ไม้ที่สำคัญ เช่น ยางแดง มะค่าโมง เป็นต้น พื้นที่ป่าชั้นล่างจะไม่หนาแน่นและค่อนข้างโล่งเตียน

 

      

    3.ป่าดิบเขา (Hill Evergreen Forest) เป็นป่าที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล ตั้งแต่ 1,000 เมตรขึ้นไป ส่วนใหญ่อยู่บนเทือกเขาสูงทางภาคเหนือ และบางแห่งในภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่นที่ อช.ทุ่งแสลงหลวง และ อช.น้ำหนาว เป็นต้น มีปริมาณน้ำฝนระหว่าง 1,000 ถึง2,000 ม. พืชที่สำคัญได้แก่ไม้วงศ์ก่อ เช่น ก่อสีเสียด ก่อตาหมูน้อย อบเชย มีป่าเบญจพรรณด้วย เป็นต้น บางทีก็มีสนเขาขึ้นปะปนอยู่ด้วย ส่วนไม้พื้นล่างเป็นพวกเฟิร์น กล้วยไม้ดิน มอสต่าง ๆ ป่าชนิดนี้มักอยู่บริเวณต้นน้ำลำธาร

 

      

    4.ป่าสน (Coniferous Forest) มีกระจายอยู่เป็นหย่อม ๆ ตามภาคเหนือ เช่น จังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ลำปาง เพชรบูรณ์ และที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่จังหวัดเลย ศรีสะเกษ สุรินทร์ และอุบลราชธานี มีอยู่ตามที่เขาและที่ราบบางแห่งที่มีระดับสูงจากน้ำทะเลตั้งแต่ 200 เมตรขึ้นไป บางครั้งพบขึ้นปนอยู่กับป่าแดงและป่าดิบเขา ป่าสนมักขึ้นในที่ดินไม่อุดมสมบูรณ์ เช่น สันเขาที่ค่อนข้างแห้งแล้ง ประเทศไทยมีสนเขาเพียง 2 ชนิดเท่านั้น คือสนสองใบและสนสามใบ และพวกก่อต่าง ๆ ขึ้นปะปนอยู่ พืชชั้นล่างมีพวกหญ้าต่าง ๆ

 

 

    5.ป่าพรุ (Swamp Forest, Peat Swamp Forest) เป็นสังคมป่าที่อยู่ถัดจากบริเวณสังคมป่าชายเลน โดยอาจจะเป็นพื้นที่ลุ่มที่มีการทับถมของซากพืชและอินทรียวัตถุที่ไม่สลายตัว และมีน้ำท่วมขังหรือชื้นแฉะตลอดปี จากรายงานของกองสำรวจดิน กรมพัฒนาที่ดิน (2525) พื้นที่ที่เป็นพรุพบในจังหวัดต่าง ๆ ดังนี้ นราธิวาส 283,350 ไร่ นครศรีธรรมราช 76,875 ไร่ ชุมพร 16,900 ไร่ สงขลา 5,545 ไร่ พัทลุง 2,786 ไร่ ปัตตานี 1,127 ไร่ และตราด 11,980 ไร่ ส่วนจังหวัดที่พบเล็กน้อย ได้แก่ สุราษฎร์ธานี ตรังกระบี่ สตูล ระยอง จันทบุรี เชียงใหม่ (อ.พร้าว) และจังหวัดชายทะเลอื่น ๆ รวมเป็นพื้นที่ 400,000 ไร่ อย่างไรก็ตาม พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกบุกรุกทำลายระบายน้ำออกเปลี่ยนแปลงสภาพเป็นสวนมะพร้าว นาข้าว และบ่อเลี้ยงกุ้งเลี้ยงปลา คงเหลือเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ในจังหวัดนราธิวาสเท่านั้น คือ พรุโต๊ะแดง ซึ่งยังคงเป็นป่าพรุสมบูรณ์ และพรุบาเจาะ ซึ่งเป็นพรุเสื่อมสภาพแล้ว 

 

         

    6.ป่าชายเลน (Mangrove Swamp Forest) ป่าชนิดนี้จะขึ้นอยู่ตามชายฝั่งทะเลที่มีดินโคลนและน้ำทะเลท่วมถึง เช่น ตามชายฝั่งตะวันตก ตั้งแต่ระนองถึงสตูลแถบอ่าวไทยตั้งแต่สมุทรสงครามถึงตราด และจากประจวบคีรีขันธ์ลงไปถึงนราธิวาส ไม้ที่สำคัญเช่น ไม้โกงกางใบเล็ก โกงกางใบใหญ่ แสมลำพู โพทะเล 

 

ป่าผลัดใบ (Deciduous Forest)

    1.ป่าเบญจพรรณ (Mixed Deciduous Forest) พบทั่วประเทศตามที่ราบและเนินเขา ฝนตกไม่มากนัก มีฤดูแล้งยาวนาน พรรณไม้ที่  พบมีวงปีเด่นชัด ที่พบมาก ได้แก่ สัก แดง ประดู่ มะค่าโมง พยุง ชิงชัน พี้จั่น ฯลฯ พืชชั้นล่าง คือ ไผ่หลายชนิด

 

        

    2.ป่าเต็งรัง (Dry Deciduous Dipterocarp Forest) พบทั่วไปเช่นเดียวกับป่าเบญจพรรณ แต่แห้งแล้งกว่าเนื่องจากดินอุ้มน้ำน้อย พรรณไม้มักทนแล้ง และทนไฟ เช่น เต็ง รัง เหียง พลวง กราด มะขามป้อม มะกอก ผักหวาน พืชชั้นล่างเป็นหญ้า ไผ่เพ็ก ปรง กระเจียว เปราะ

 

        

    3.ป่าหญ้า ( Grassland Forest) ในประเทศไทย ป่าหญ้าเกิดภายหลังเมื่อป่าธรรมชาติอื่นๆถูกทำลาย ดินมีสภาพเสื่อมโทรม หญ้าที่พบมีหญ้าคา แฝก อ้อ แขม มีไม้ต้นบ้าง เช่น ติ้ว แต้ สีเสียดแก่น ซึ่งทนแล้งและทนไฟ

 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะคำดีควาย หรือ ประคำดีควาย

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Sapindus rarak DC.

 

ประวัติ

มะคำดีควาย  มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อยของภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ในประเทศ อินเดีย(โดยเฉพาะแคว้นอัสลัม),เนปาล,บังคลาเทศ,พม่า,ไทย,ลาว,กัมพูชา,มาเลเซีย อินโดนีเซีย ต่อมาได้มีการกระจายพันธุ์ไปในประเทศในทวีปเอเชียอื่นๆ เช่น ไต้หวัน,จีน,ปากีสถาน ฯลฯ สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ทั่วทุกภูมิภาคของประเทศโดยพบมากในป่าเบญจพรรณ และป่าดิบแล้งที่มีความสูงตั้งแต่ 150-1600 เมตรจากระดับน้ำทะเล 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ความสูงประมาณ 5-10 เมตร มีลักษณะเปลือกเป็นสีน้ำตาลอมเทา ค่อนข้างเรียบ มีเรือนยอดเป็นทรงพุ่มหนาทึบ 
•  ใบ ออกเป็นช่อ เรียงสลับกัน ช่อใบมีใบย่อยประมาณ 5-9 คู่ ใบย่อยมีลักษณะรูปหอก โคนใบสอบเข้าหากัน ปลายใบเรียวแหลม ใบกว้างประมาณ 0.6 -1.2 นิ้ว ยาวประมาณ 2.5- 4 นิ้ว ใบมีสีเขียวเข้มเหมือนใบทองหลาง
•  ดอก ออกเป็นช่อ ตามปลายกิ่ง มีลักษณะดอกขนาดเล็ก สีขาวนวล หรือสีเหลืองอ่อน ดอกมีกลีบรองกลีบดอกขนาดเล็ก ประมาณ 4 กลีบ โคนกลีบเชื่อมติดกัน มีกลีบดอกประมาณ 5 กลีบ กลีบด้านนอกมีขนสั้น สีน้ำตาลปนแดง ขึ้นประปราย มีเกสรตัวผู้ตรงกลางดอก ประมาณ 10 อัน
• ผล มีลักษณะค่อนข้างกลม สีเขียวเมื่ออ่อน สีเหลืองฉ่ำเมื่อสุก และมีสีน้ำตาล จนถึงดำตามลำดับเมื่อแก่และแห้ง เปลือกหุ้มมีลักษณะแข็ง ข้างในประกอบด้วยเมล็ด ผลหนึ่งมี 1 เมล็ดเท่านั้น ออกผลหลาบผลเป็นพวง ขนาดผลเส้นผ่าศูนย์กลาง ประมาณ 0.6 นิ้ว

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงประมาณ 10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ทรงพุ่มขนาดประมาณ 4-6  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมาก จำเป็นต้องรดน้ำทุกวัน

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนระบายน้ำได้ดี

 

สรรพคุณ

• ผลแก่ ดับพิษทั้งปวง ดับพิษร้อนภายใน แก้พิษตานซาง แก้ไข้ แก้กาฬ แก้ไข้เซื่องซึม แก้หอบหืด แก้ไข้หวัดในเด็ก แก้ร้อนใน แก้ฝี แก้เลือดและเสลด แก้บวม แก้โรคผิวหนัง แก้รังแค แก้สิว ส่วนผลทำยาสระผม แก้เหา โดยต้มเอาน้ำชโลมผมหรือแผล แก้ชันนะตุ (โรคผิวหนังพุพองบนศรีษะเด็ก) แก้เชื้อรา แก้รังแค แต่ไม่ควรทิ้งไว้นานเกินไป ระวังอย่าให้เข้าตา จะทำให้แสบตา ตาอักเสบได้ ผลใช้ซักผ้าแทนสบู่ ผลต้มเอาฟองสุมหัวเด็กแก้หวัด คัดจมูก แช่น้ำล้างหน้า รักษาผิว ผลรสขม ดับพิษต่างๆ บำรุงน้ำดี แก้กาฬภายใน สุมเป็นถ่าน ทำยากินแก้ร้อนในกระหายน้ำ ปรุงยาแก้พิษร้อน พิษไข้ แก้ไข้เซื่องซึม พิษตานซาง ใช้ร่วมกับเมล็ดมะกอกสุมไฟ กินแก้หอบเนื่องจากปอดชื้นปอดบวม แก้ไข้ แก้เสลด สุมฝีอันเปื่อยพัง แก้จุดกาฬ น้ำต้มจากเนื้อผลเป็นยาฆ่าแมลง เบื่อปลาและไล่ปลิง น้ำชงจากผลเป็นยาแก้ตุ่มสิว ตุ่มหนอง น้ำชงจากเนื้อผลเป็นยาแก้โรคหิด

 

การเก็บเกี่ยว

• ฤดูกาลการเก็บเกี่ยว มะคำดีควายจะออกดอกออกผลเมื่ออายุ 7 – 10 ปีขึ้นไป และจะออกผลในช่วงฤดูฝน ผลจะแก่ในช่วงเดือนธันวาคม – มีนาคม
• วิธีการเก็บเกี่ยว จะเก็บเกี่ยวโดยใช้ไม้สอย ผลที่แก่จัดใน 1 พวง จะสุก 1 – 2 ผล สอยได้หมด โดยใช้ผ้าใบรองโคนต้น แล้วใช้ไม้สอยให้ร่วงหล่นลงมาผ้าใบที่เตรียมไว้จะเก็บได้สะดวกขึ้น
• การแปรรูปหลังการเก็บเกี่ยว เมื่อได้มะคำดีควายมาแล้วนำมาล้างน้ำให้สะอาด แล้วนำไปตากแดดทันทีประมาณ 7 – 10 วัน จนแห้ง แล้วนำไปอบอีกครั้งจนแห้งสนิท
• การบรรจุและการเก็บรักษา เมื่อได้มะคำดีควายแห้งมาแล้ว นำมาบรรจุใส่กระสอบเพื่อส่งจำหน่าย ต่อไป หรือจะเก็บใส่กระสอบโปร่ง ๆ หรือถุงปุ๋ยใหม่ควรเก็บไว้ในห้องที่มีอุณหภูมิปกติ

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด เมื่อมะคำดีควายแก่ผลจะมีสีดำ และมีเนื้อเยื่อสีดำ เอาเมล็ดไปแช่น้ำ 2-3 คืน แล้วนำมาล้างน้ำเอาเนื้อเยื่อออก และเอาเมล็ดไปตากแดด จึงนำไปเพาะในถุงเพาะชำถุงละ 1 -2 เมล็ด ประมาณ 45 วันจะงอกออกมาเป็นต้นกล้าต่อไป

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ภูพานเฮ

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Bactris gasipaes

 

ประวัติ

เป็นพันธุ์ปาล์มที่มีถิ่นกำเนิดในป่าเขตร้อนของอเมริกากลางและอเมริกาใต้ มีการแพร่กระจายอย่างดีในภูมิภาคเหล่านี้ ซึ่งมักได้รับการปลูกฝังโดยเกษตรกรรายย่อยในระบบ วนเกษตรหรือในการปลูกแบบเชิงเดี่ยว ชื่อสามัญ ได้แก่ พีชปาล์มในภาษาอังกฤษ pijiguao หรือ chontaduro ในภาษาสเปน และ pupunha ในภาษาโปรตุเกส นำมาปลูกและเผยแพร่ในประเทศไทยใช้ชื่อว่า”ภูพานเฮ”โดย ดร.กฤษดา จักรเสน นำมาวิจัยและเผยแพร่เป็นเจ้าแรกๆของประเทศไทย..ผลทานได้ดีมีโภชนาการสูง หน่อยอดอ่อนทานได้มีประโยชน์ประกอบอาหารได้หลายชนิดที่สำคัญแปรรูปได้ง่ายและเก็บไว้ได้นาน..จึงถือได้ว่า”ต้นภูพานเฮ”เป็นพืชเศรษฐกิจชนืดใหม่ที่น่าจับตามองเป็นอย่างมากในนาทีนี้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น มีลำต้นเดียว หนาประมาณ 30 เซ็นติเมตร
• ก้านใบ มีหนาม ยาวประมาณ 2 เมตร
• ผล เป็นรูปไข่สีแดงอมส้มเมื่อสุก มีความยาวประมาณ 2 เซ็นติเมตร

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงประมาณ 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ทรงพุ่มขนาดประมาณ 4-6  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำปานกลาง ควรรดน้ำสามครั้งต่อสัปดาห์

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนระบายน้ำได้ดี

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะพร้านาฬิเกร์

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Cocos Nufiera ( L.)

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนแถบเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ 

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น มีลำต้นเดียว ไม่แตกแขนง มีรอยแผลจากการหลุดร่วงของใบตลอดลำต้น สามารถคำนวณอายุของต้นมะพร้าวได้จากรอยแผลนี้ คือ ในปีหนึ่งมะพร้าวจะสร้างใบประมาณ 12- 14 ใบ ดังนั้นใน 1 ปี จะมีรอยแผลที่ลำต้น 12 – 14 รอยแผล
• ใบ เป็นใบประกอบ ออกอยู่ตามส่วนของลำต้น ประกอบด้วยก้านทาง ( rechis ) มีขนาดใหญ่และยาว และมีใบย่อย (leaflet) บนก้านทางประมาณ 200 – 250 ใบ
• ดอก ออกเป็นช่อชนิดพานิเคิล มีทั้งดอกตัวผู้และดอกตัวเมีย อยู่ในช่อเดียวกัน ดอกมีกลีบดอก 6 กลีบ สีครีมหรือสีเหลืองนวล ไม่มีก้านดอกย่อยดอกตัวเมียจะมีกลีบดอกหนาและแข็งกว่ากลีบดอกตัวผู้
• ผล มะพร้าวเป็นชนิดไฟบรัสดรุป (fibrous drupe) เรียกว่า นัท (nut) มีเปลือก 3 ชั้นคือ

1.เปลือกชั้นนอก (exocarp) เป็นเส้นใยที่เหนียวและแข็ง เมื่อแก่อาจมีสีเขียว แดง เหลืองหรือน้ำตาล

    2.เปลือกชั้นกลาง (mesocarp) มีลักษณะเป็นเส้นใย มีความหนาพอประมาณ

    3.เปลือกชั้นใน (endocarp) มีลักษณะแข็งหรือที่เรียกกันว่า กะลา (shell)

• เมล็ด (seed of kernel) คือ เนื้อมะพร้าว ภายในเมล็ดเป็นช่อกลวงขณะผลอ่อนจะมีน้ำอยู่เต็ม ผลแก่น้ำมะพร้าวจะแห้งไปบางส่วน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงประมาณ 18 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ทรงพุ่มขนาดประมาณ 4-6  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• มะพร้าวมีความต้องการสูงมาก รดน้ำวันละ 2 ครั้ง เช้า – เย็น

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยให้ผิวพรรณเปร่งปรั่ง ชะลอการเกิดริ้วรอยแห่งวัย
• แก้กระหายน้ำ ทำให้ร่างกายรู้สึกสดชื่น
• ช่วยป้องกันการสูญเสียมวลกระดูก ทำให้กระดูกแข็งแรง
• ดีท็อกซ์ ขับสารพิษออกจากร่างกาย
• ช่วยป้องกันการเกิดโรคหัวใจ และช่วยรักษาผู้ป่วยโรคหัวใจ
• ปรับสมดุลของน้ำตาลในเลือด
• รักษาอาการผดผื่น ด้วยการใช้น้ำมันมะพร้าวชโลมลงไปบนผิวหนัง
• มารดาที่เพิ่งคลอดบุตรแต่ไม่มีน้ำนมเพียงพอ ก็สามารถให้บุตรกินน้ำมะพร้าวแทนน้ำนมแม่ได้ชั่วคราวได้ เพราะน้ำมะพร้าวมีกรดลอริกที่มีอยู่มากในน้ำนมแม่นั่นเอง แถมยังมีความบริสุทธิ์ไม่มีสารเคมีเจือปน จึงไม่เป็นอันตรายต่อเด็กทารก

 

การเก็บเกี่ยว

• มะพร้าวให้ผลผลิตน้อยระหว่างเดือนธันวาคมถึงมีนาคม ต่อจากนั้นจะเก็บมะพร้าวได้มากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงที่เก็บผลได้มากที่สุดช่วงเดือนสิงหาคมถึงกันยายน

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

พญาไม้

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Podocarpus neriifolius D.Don

 

ประวัติ

ถิ่นกำเนิด เนปาลและจีนตอนใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ใบ ใบเดี่ยว เรียงเวียนสลับหรือเป็นกลุ่ม รูปแถบหรือรูปหอกเรียว กว้าง 1-2 ซม. ยาว 7-15 ซม. ปลายใบและโคนใบแหลม ขอบใบเรียบ โค้งเป็นรูปดาบ แผ่นใบหนาและแข็ง สีเขียวเข้ม เส้นกลางใบนูนเด่น ทั้งสองด้าน ก้านใบยาว 0.2-0.5 ซม.
• ดอก สีเหลืองอ่อน ดอกแยกเพศแยกต้น ดอกเพศผู้ออกเป็นช่อแบบหางกระรอกแคบๆ กว้าง 0.5-1 ซม. ยาว 2-5 ซม. ช่อดอกห้อยลง มักจะออกช่อเดียวแต่บางครั้งออก 2-3 ช่ออยู่ด้วยกัน ดอกเพศเมียออกเดี่ยวๆ บนฐานที่มีเนื้อหนารูปถ้วย กว้าง 0.5-1 ซม. ยาว 1-1.6 ซม.มีกาบหุ้มบริเวณโคนก้านออกดอกเดือนมี.ค.- เม.ย.
• ผล ผลสดแบบมีเนื้อเมล็ดเดียว รูปมนรีถึงรูปไข่ สีม่วงอมดำ มีนวลสีขาว ก้านผลสีเขียวมีเนื้อหนารูปถ้วย เมล็ดแข็งมีเนื้อบางๆ ห่อหุ้ม เมล็ดสีน้ำตาลอมดำ ติดผลเดือน ก.ย.-ต.ค. ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด และตอนกิ่ง

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

•  สูง 20  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 4-6  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ปานกลาง 

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน ระบายน้ำดี

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เนื้อไม้ มีสีเหลืองอ่อน ใช้ทำอุปกรณ์ตกแต่ง ภายในอาคาร

 

สรรพคุณและประโยฃน์

• ราก ฝนผสมมะนาว ดื่มและทารอบๆ แผล แก้พิษงูและพิษแมลงสัตว์กัดต่อย เปลือกต้น แก้วิงเวียน ใจสั่น แก้ไข้หวัด แก้กำเดา ขับลมในลำใส้ แก้ธาตุพิการ
• ใบ ต้มน้ำดื่มรักษาโรคปวดตามข้อ ตามกระดูก
• ผล รับประทานได้

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยเพาะเมล็ด ตอนกิ่ง หรือปักช้า

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

มะพร้าว หรือ มะพร้าวแกง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Cocos Nufiera ( L.)

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในเขตร้อนแถบเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมาแพร่หลายไปอเมริกา อินเดีย มาดากัสการ์ และอาฟริกา ชาวสเปนเป็นผู้นำไปปลูกยังหมู่เกาะเวสท์อินดีส และทะเลแคริเบียนตอนใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น มีลำต้นเดียว ไม่แตกแขนง มีรอยแผลจากการหลุดร่วงของใบตลอดลำต้น สามารถคำนวณอายุของต้นมะพร้าวได้จากรอยแผลนี้ คือ ในปีหนึ่งมะพร้าวจะสร้างใบประมาณ 12- 14 ใบ ดังนั้นใน 1 ปี จะมีรอยแผลที่ลำต้น 12 – 14 รอยแผล
• ใบ เป็นใบประกอบ ออกอยู่ตามส่วนของลำต้น ประกอบด้วยก้านทาง ( rechis ) มีขนาดใหญ่และยาว และมีใบย่อย (leaflet) บนก้านทางประมาณ 200 – 250 ใบ
• ดอก ออกเป็นช่อชนิดพานิเคิล มีทั้งดอกตัวผู้และดอกตัวเมีย อยู่ในช่อเดียวกัน ดอกมีกลีบดอก 6 กลีบ สีครีมหรือสีเหลืองนวล ไม่มีก้านดอกย่อยดอกตัวเมียจะมีกลีบดอกหนาและแข็งกว่ากลีบดอกตัวผู้
• ผล มะพร้าวเป็นชนิดไฟบรัสดรุป (fibrous drupe) เรียกว่า นัท (nut) มีเปลือก 3 ชั้นคือ

          1.เปลือกชั้นนอก (exocarp) เป็นเส้นใยที่เหนียวและแข็ง เมื่อแก่อาจมีสีเขียว แดง เหลืองหรือน้ำตาล

          2.เปลือกชั้นกลาง (mesocarp) มีลักษณะเป็นเส้นใย มีความหนาพอประมาณ

          3.เปลือกชั้นใน (endocarp) มีลักษณะแข็งหรือที่เรียกกันว่า กะลา (shell)

• เมล็ด (seed of kernel) คือ เนื้อมะพร้าว ภายในเมล็ดเป็นช่อกลวงขณะผลอ่อนจะมีน้ำอยู่เต็ม ผลแก่น้ำมะพร้าวจะแห้งไปบางส่วน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงประมาณ 18 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• ทรงพุ่มขนาดประมาณ 4-6  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• มะพร้าวมีความต้องการสูงมาก รดน้ำวันละ 2 ครั้ง เช้า – เย็น

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ช่วยให้ผิวพรรณเปร่งปรั่ง ชะลอการเกิดริ้วรอยแห่งวัย
• แก้กระหายน้ำ ทำให้ร่างกายรู้สึกสดชื่น
• ช่วยป้องกันการสูญเสียมวลกระดูก ทำให้กระดูกแข็งแรง
• ดีท็อกซ์ ขับสารพิษออกจากร่างกาย
• ช่วยป้องกันการเกิดโรคหัวใจ และช่วยรักษาผู้ป่วยโรคหัวใจ
• ปรับสมดุลของน้ำตาลในเลือด
• รักษาอาการผดผื่น ด้วยการใช้น้ำมันมะพร้าวชโลมลงไปบนผิวหนัง
• มารดาที่เพิ่งคลอดบุตรแต่ไม่มีน้ำนมเพียงพอ ก็สามารถให้บุตรกินน้ำมะพร้าวแทนน้ำนมแม่ได้ชั่วคราวได้ เพราะน้ำมะพร้าวมีกรดลอริกที่มีอยู่มากในน้ำนมแม่นั่นเอง แถมยังมีความบริสุทธิ์ไม่มีสารเคมีเจือปน จึงไม่เป็นอันตรายต่อเด็กทารก

 

การเก็บเกี่ยว

• มะพร้าวให้ผลผลิตน้อยระหว่างเดือนธันวาคมถึงมีนาคม ต่อจากนั้นจะเก็บมะพร้าวได้มากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงที่เก็บผลได้มากที่สุดช่วงเดือนสิงหาคมถึงกันยายน

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไทรย้อยใบแหลม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Ficus benjamina

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย อินเดีย และภูมิภาคมาเลเซีย จัดเป็นไม้ยืนต้นหรือพุ่มไม้ผลัดใบขนาดกลาง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น: สูง 5-10 เมตร ทุกส่วนมีน้ำยางสีขาว มีทรงพุ่มแผ่กว้าง 
• ใบ: ใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ รูปไข่ ปลายใบเรียวแหลม โคนใบสอบ แผ่นใบหนาเป็นมัน   
• ดอก: ช่อดอกออกตามซอกใบ ดอกแยกเพศ ขนาดเล็ก
• ผล: ผลกลม เมื่อแก่เป็นสีแดงเข้ม 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

•  สูง 5-10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 8-10  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 75%

 

ความต้องการน้ำ  

• ปานกลาง ทนน้ำท่วม ทุกๆ 1-2 สัปดาห์

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน ระบายน้ำดี

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ปลูกเป็นไม้ประธานในสวน ริมทางเดิน ในสวนสาธารณะ หรือปลูกลงกระถางก็ได้ ทนทานต่อสภาพแวดล้อมต่างๆ ได้ดี แต่ถ้าปลูกในที่แห้งแล้ง ใบจะร่วงมาก ต้นที่ได้จากการปักชำกิ่งหรือเสียบยอดจะแตกพุ่มใหม่ได้แน่น ไทรย้อยใบแหลมมีประสิทธิภาพสูงในการดูดซับมลพิษในอากาศ โดยเฉพาะสารพิษประเภทฟอร์มาลดีไฮด์

 

สรรพคุณของไทรย้อย

• รากไทรย้อยมีสรรพคุณเป็นยาแก้กาฬโลหิต (รากอากาศ)
• รากอากาศมีสรรพคุณบำรุงโลหิต แก้ตกโลหิต (รากอากาศ)
• รากใช้เป็นยาแก้กระษัย (อาการป่วยที่เกิดจากหลายสาเหตุ ทำให้ร่างกายเสื่อมโทรม ซูบผอม ปวดเมื่อย โลหิตจาง) (รากอากาศ)
• รากนำมาต้มกับน้ำกินเป็นยาบำรุงน้ำนมให้สมบูรณ์ (รากอากาศ)
• ช่วยแก้อาการท้องเสีย (รากอากาศ)
• ใช้เป็นยาขับพยาธิ (รากอากาศ)
• ใช้เป็นยาขับปัสสาวะ แก้ขัดเบา ขับปัสสาวะให้คล่อง แก้นิ่ว แก้ปัสสาวะมีสีต่าง ๆ (รากอากาศ)
• ช่วยแก้ไตพิการ (โรคเกี่ยวกับทางเดินปัสสาวะที่มีปัสสาวะขุ่นข้นเป็นสีเหลืองหรือแดง และมักมีอาการแน่นท้อง รับประทานไม่ได้ร่วมด้วย) (รากอากาศ)
• ช่วยแก้อาการอักเสบหรือลดการติดเชื้อ เช่น ฝีหรือรอยฟกช้ำ (รากอากาศ)
• ตำรายาไทยจะใช้รากไทรย้อยใน “พิกัดตรีธารทิพย์” (ประกอบไปด้วยรากไทรย้อย รากราชพฤกษ์ และรากมะขามเทศ) มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงน้ำนม แก้กษัย แก้ท้องร่วง ช่วยฆ่าเชื้อคุดทะราด (รากอากาศ)

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยเพาะเมล็ด ตอนกิ่ง หรือปักช้า

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

วิธีการปลูกไม้ป่าและการดูแลหลังการปลูก

 

1. กำหนดวัตถุประสงค์ที่จะปลูก

ข้อคำนึงถึงเบื้องต้นในกรณีที่พื้นที่เตรียมการปลูกเป็นดินเหนียวจัดควรเอาน้ำรดให้ชุ่มเสียก่อนเพื่อให้ขุดง่ายเบาแรงขึ้นดินที่ขุดขึ้นควรใช้ปูนขาวหรือสารเคมีปรับปรุงดินบางชนิด เช่น โดโรไมค์ (โดโลไมท์ (dolomite)เป็นปูนชนิดหนึ่งที่มีส่วนประกอบของธาตุแคลเซียม(Ca)และแมกนีเซียม(Mg)โดโลไมท์มีลักษณะทางเคมีเป็นด่างจึงใช้ในการปรับสภาพดินที่เป็นกรดให้มีความเป็นด่างเพิ่มขึ้น) ผสมกับทรายและปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักคลุกเคล้ากับเนื้อดินตากแดดทิ้งไว้นานประมาณ 1-2 สัปดาห์รดน้ำเป็นระยะพร้อมกับพรวนดินตามสมควรจะทำให้ดินร่วนและดีขึ้นสำหรับพื้นที่ที่ดินเป็นดินปนทรายมากการปรับปรุงดินจำเป็นต้องใส่ปูนขาวและปุ๋ยคอกเพื่อทำให้ดินจับเป็นก้อนแน่นอุ้มน้ำและมีอาหารพืชมากขึ้น

2. สำรวจพื้นที่เพื่อกำหนดเป็นที่ปลูก และคัดเลือกชนิดพันธุ์ไม้ที่จะปลูก รวมทั้งจัดหากล้าไม้

การกำหนดพื้นที่ปลูกเมื่อผู้ปลูกได้ตัดสินใจกำหนดวัตถุประสงค์ของการปลูกต้นไม้ไว้เรียบร้อยแล้;สิ่งที่จำเป็นต้องกระทำต่อไปคือการกำหนดพื้นที่เพื่อให้มีความเหมาะสมกับชนิดพันธุ์ไม้ที่เลือกปลูกหากเลือกพื้นที่ปลูกไม่สอดคล้องกับชนิดพันธุ์ไม้ที่ปลูกจะทำให้ได้ประโยชน์ไม่ตรงตามวัตถุประสงค์โดยทั่วไปแล้วมีปัจจัยที่เกี่ยวข้องนำมาประกอบการพิจารณาดังนี้ ปัจจัยแรกเกี่ยวกับลักษณะของดินผู้ปลูกควรพิจารณาสภาพของดินว่ามีความอุดมสมบูรณ์หรือลักษณะดินเป็นดินประเภทใดมีสภาพความเป็นกรดหรือเป็นด่างอย่างไรเป็นดินเหนียวดินร่วนหรือดินร่วนปนทรายมีการระบายน้ำได้ดีหรือไม่เพียงใดพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มหรือมีความลาดเอียงใกล้ไกลแหล่งน้ำเหมาะสมกับพันธุ์ไม้ชนิดใดนอกจากนี้ยังต้องคำนึงถึงสภาพดินฟ้าอากาศประกอบอีกด้วยประการต่อมาต้องคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมพื้นที่ที่จะกำหนดปลูกว่ามีสภาพเป็นอย่างไรต้องให้มีความปลอดภัยกับต้นไม้และปัจจัยสุดท้ายคือการกำหนดระยะปลูก

ผู้ปลูกจะต้องกำหนดระยะปลูกระหว่างต้นไม้ให้มีความเหมาะสมกับชนิดและขนาดของต้นไม้ที่จะปลูก

การจัดหากล้าไม้ประสานงานกับกรมป่าไม้หรือหน่วยงานในสังกัดกรมป่าไม้เพื่อขอรับกล้าไม้หรือจัดหาด้วยวิธีการเพาะต้นกล้า

3. การเตรียมพื้นที่ปลูก

การเตรียมดินเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งของการปลูกต้นไม้และจะให้ได้ผลดีจะต้องมีการเตรียมการล่วงหน้าพอสมควรปรับระดับพื้นที่ให้ได้ตามต้องการเสียก่อนและเพื่อความสวยงามเป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้ปลูกควรได้กำหนดแผนผังการปลูกต้นไม้ไว้ก่อนขั้นตอนต่อไปเป็นเรื่องปกติไม่ว่าดินจะเป็นดินชนิดใดหรือมีทำเลเป็นอย่างไรจะต้องทำการขุดหลุมดังนี้

4. จัดหาอุปกรณ์และเตรียมวัสดุสำหรับใช้ปลูกต้นไม้

1. อุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ในการปลูกต้นไม้ควรจัดหาและเตรียมให้พร้อมเพื่อความสะดวกในการปลูกต้นไม้มีจอบเสียมพลั่วตักดินบุ้งกี๋ตลอดจนยานพาหนะลำเลียงขนส่งกล้าไม้ไปยังจุดที่เตรียม        หลุมปลูก

2. หน้าดินผสมสำหรับกลบหลุมปลูกปุ๋ยคอกปุ๋ยหมักสำหรับรองก้นหลุมตลอดจนสารอุ้มน้ำ(ถ้ามี)และใช้ในกรณีปลูกก่อนหรือหลังฤดูฝน

3. หลักค้ำยันยึดต้นไม้กันลมพัดโยกและช่วยในการทรงตัวของต้นไม้ให้ตั้งตรงเชือกสำหรับผูกยึดต้นไม้กับหลัก

 

5. การปลูก

ต้นไม้ที่นำมาปลูกส่วนใหญ่มักจะบรรจุในถุงพลาสติกให้ใช้มีดกรีดถุงออกควรระวังคืออย่าให้รากของต้นไม้ได้รับความกระทบกระเทือนมากนักเสร็จแล้ววางต้นไม้ลงในหลุมที่ขุดให้ระดับรอยต่อระหว่างลำต้นกับรากอยู่เสมอกับระดับขอบหลุมแล้วกลบหลุมด้วยดินผสมที่เตรียมไว้สำหรับปลูกหรือใช้ดินที่ขุดขึ้นจากหลุมที่เป็นดินร่วนปนทรายหรือดินที่มีความร่วนซุยดีอย่าใช้ดินเหนียวที่แน่นหรือดินที่มีกรวดหินมากๆกลบหลุมเพราะจะเป็นปัญหาทำให้รากต้นไม้เจริญเติบโตได้ไม่ดีเมื่อกลบหลุมเสร็จแล้วใช้เท้าเหยียบดินให้แน่นพอประมาณนำเศษใบไม้หญ้าหรือฟางมาคลุมรอบโคนต้นเพื่อรักษาความชื้นและป้องกันการกัดเซาะของน้ำในขณะรดน้ำต้นไม้หาไม้หลักซึ่งมีความสูงมากกว่าต้นไม้พอประมาณมาปักข้างๆผูกเชือกยึดกับต้นไม้อย่างหลวมๆเพื่อช่วยในการทรงตัวของต้นไม้และป้องกันลมพัดโยกเมื่อปลูกเสร็จรดน้ำให้ชุ่มและถ้าเป็นไปได้ควรรดน้ำวันละครั้งจนต้นไม้ตั้งตัวได้กรณีที่ปลูกเป็นพื้นที่มากๆควรปลูกในช่วงฤดูฝนขณะฝนตกหรือหลังฝนตกใหม่ๆเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในการรดน้ำต้นไม้ภายหลังการปลูกต้นไม้โดยปกติควรรดน้ำติดต่อกันทุกวันในเวลาเย็นอย่างน้อยวันละ 1 ครั้งตลอด 1 สัปดาห์การรดน้ำควรรดน้ำให้ชุ่มถ้าต้องการทราบว่าได้รดน้ำเพียงพอแล้วหรือไม่ให้ทดลองขุดดินดูว่าน้ำซึมลง ไปถึงบริเวณรากต้นไม้หรือยังถ้ารดน้ำน้อยไปน้ำจะซึมลงไปไม่ถึงบริเวณรากต้นไม้การพรวนดินใส่ปุ๋ยและการกำจัดวัชพืชวัชพืชเป็นตัวการที่ทำให้ต้นไม้เจริญเติบโตช้าควรมีการกำจัดวัชพืชโดยการถากถางและพรวนดินรอบโคนต้นไม้ในรัศมี 1 เมตรปีละ 2 ครั้งในขณะพรวนดินถ้ามีปุ๋ยวิทยาศาสตร์จะโรยรอบๆโคนต้นประมาณ 1-2 ช้อนโต๊ะแล้วรดน้ำหรือใส่ปุ๋ยคอกเพิ่มเติมก็ได้

6.ช่วงเวลาที่เหมาะสมในการปลูกป่า

ช่วงเวลาที่เหมาะสมในการปลูกต้นไม้ขึ้นอยู่กับปริมาณน้ำในดิน ณ ช่วงเวลานั้นในพื้นที่ที่มีฤดูกาลชัดเจนช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการปลูกต้นไม้มากที่สุดคือต้นฤดูฝนเมื่อฝนตกอย่างสม่ำเสมอและเพียงพอ การปลูกต้นไม้ในช่วงฤดูฝนเปิดโอกาสให้กล้าไม้มีเวลาในการพัฒนาระบบรากที่ลึกพอสำหรับนำน้ำมาใช้ในช่วงฤดูแล้งแรกหลังปลูกและไม่แห้งตายเมื่อฤดูแล้งมาถึงในภาคเหนือขอ’ประเทศไทยช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการปลูกคือกลางเดือนมิถุนายนจนถึงกลางเดือนกรกฎาคม

 

7.  การดูแลบำรุงรักษา

หลังจากได้ปลูกต้นไม้แล้วผู้ปลูกควรคำนึงถึงอันตรายที่อาจจะเกิดกับต้นไม้ในระยะเริ่มแรกที่มีขนาดเล็กยังตั้งตัวไม่ได้ เช่น อันตรายจากสัตว์เลี้ยง ยานพาหนะต่าง ๆ หากปลูกจำนวนน้อยอาจทำคอกป้องกันหรืออาจทำรั้วกั้นเป็นแนวไว้ได้ สำหรับต้นไม้บางชนิดที่ต้องการความเอาใจใส่มากตั้งตัวได้ยากควรจะมีการบังแดดให้ในระยะที่ตั้งตัวไม่ได้ อย่างไรก็ตามการปลูกต้นไม้ให้สามารถเจริญเติบโตได้ดีจำเป็นต้องได้รับการเอาใจใส่ดูแลบำรุงรักษาที่ดีจากผู้ปลูกมากพอสมควร 

***ภายหลังการปลูกต้นไม้โดยปกติควรรดน้ำติดต่อกันทุกวันในเวลาเย็นอย่างน้อยวันละ 1 ครั้ง ตลอด 1 สัปดาห์ หลังจากนั้นอาจให้ลดลงเป็นวันเว้นวัน หรือ 2 วัน ครั้งจนสังเกตเห็นต้นไม้ตั้งตัวได้ ***

การพรวนดินใส่ปุ๋ยและการกำจัดวัชพืช วัชพืชเป็นตัวการที่ทำให้ต้นไม้เจริญเติบโตช้าควรมีการกำจัดวัชพืชโดยการ ถากถาง และพรวนดินรอบโคนต้นไม้ในรัศมี 1 เมตร ปีละ 2 ครั้ง ในขณะพรวนดินถ้ามีปุ๋ยวิทยาศาสตร์จะโรยรอบ ๆ โคนต้นประมาณ 1-2 ช้อนโต๊ะ แล้วรดน้ำหรือใส่ปุ๋ยคอกเพิ่มเติมก็ได้

การตรวจดูแลต้นไม้และฉีดยาป้องกันกำจัดโรคและแมลง ตลอดจนระวังไฟ โดยปกติต้นไม้เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกับมนุษย์ย่อมถูกแมลง โรค เห็ด รา รบกวนเป็นธรรมดา การเจริญเติบโตของต้นไม้โดยธรรมชาติมีความแข็งแรงอยู่ในตัวพอสามารถสู้ต้านทานกับโรค แมลงและเห็ดราต่าง ๆ ได้ดีพอสมควร หากผู้ปลูกช่วยบำรุงรักษาต้นไม้ให้ถูกวิธี ต้นไม้จะเจริญเติบโตได้รวดเร็วมีความสมบูรณ์เพียงพอที่จะต่อต้านอันตรายจากสิ่งเหล่านี้ได้ในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะการหมั่นตรวจตราดูแลโรค แมลงที่เกิดกับต้นไม้ และใช้ยาฉีดกำจัดได้ทันเหตุการณ์ในกรณีที่ปลูกเป็นแปลงใหญ่ ๆ จะต้องมีการระวังไฟ ควรมีการแผ้วถางวัชพืชปีละ 2 ครั้งเป็นอย่างน้อย และทำแนวป้องกันไฟล้อมรอบ ถ้าหากปลูกเป็นแนวยาว เช่น ตามแนวถนนต้องกำจัดวัชพืชที่จะเป็นเชื้อเพลิงในช่วงปลายฤดูฝน หรือก่อนเข้าฤดูแล้งตลอดแนวทาง การดูแลบำรุงรักษาต้นไม้อย่างเอาใจใส่ และการปลูกต้นไม้จะสำเร็จหรือไม่ก็อยู่ที่การป้องกันให้ต้นไม้พ้นจากอันตรายจากไฟและอันตรายจากสิ่งแวดล้อมทั้งปวง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ประดู่แดง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Phyllocarpus septentrionalis Donn. Smith

 

ประวัติ

        เป็นพรรณไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูงประมาณ 10-12 เมตร ผิวเปลือกลำต้นมีสีน้ำตาลอ่อน เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ ใบเป็นรูปมนรีออกเป็นคู่ สลับกันตามลำต้นลักษณะของใบปลายแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบ มีสีเขียว ออกดอกเป็นช่อ ช่อดอกสีแดงสดดอกจะบานไม่พร้อมกัน จะทยอยกันบานไล่ขึ้นไปตั้งแต่โคนก้านช่อจนถึงปลายช่อ เวลาบานจะแดงสพรั่ง ทั้งต้น เกสรยาวยื่นออกมากลางดอก ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมกราคม-มีนาคม ผลเป็นฝักแบนรูปขอบขนาน โค้งเล็กน้อยเมล็ดแบนมีถิ่นกำเนิดในประเทศกัวเตมาลา ทวีปอเมริกาใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

         ไม้ต้น สูง 10-20 เมตร เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ เปลือกสีน้ำตาลอ่อน เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง มีเรือน ยอดแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปกว้าง ออกดอกราวๆ เดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม แต่ดอกจะอยู่ไม่ทนนัก

• ใบ ประกอบแบบขนนกปลายคู่เรียงสลับ ใบคู่ที่อยู่ตรงปลายกิ่งขนาดใหญ่ที่สุด แผ่นใบรูปหอก ขอบเรียบผิวเกลี้ยงทั้งสองด้านสีเขียว ใบย่อย 3-5 ใบ รูปใบหอก รูปไข่รี กว้าง 2 ซม. ยาว 6 ซม.

• ดอก  ออกเป็นช่อตามกิ่งเป็นกระจุก 3-5 ช่อ กลีบเลี้ยงสีแดง ดอกสีแดงเข้ม ออกดอกเดือน มกราคม- กุมภาพันธุ์
• ผล เป็นฝักแบนรูปขอบขนานโค้งเล็กน้อย เมล็ดแบน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงประมาณ 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

กลม แผ่กว้าง 6 – 10 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ประดู่แดงชอบน้ำปานกลาง หากปลูกไว้ตามที่พักอาศัยควรรดน้ำ เพียงสัปดาห์ละ 2 ครั้ง หรือ ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ซึ่ง ประดู่จัดเป็นไม้ที่ทนแล้งได้ดี

 

ชอบดินประเภท

•  ชอบดินร่วนซุยระบายน้ำได้ดี

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เปลือกต้นมีรสฝาดจัด มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงร่างกาย
• แก่นเนื้อไม้ใช้ต้มกับน้ำกินเป็นยาแก้เสมหะ
• รากใช้เป็นยาแก้ไข้ แก้พิษไข้
• ใบนำมาตากแห้งใช้ชงกับน้ำร้อนเป็นชาใบประดู่ นำมาดื่มจะช่วยบรรเทาอาการระคายคอได้
• ผลมีสรรพคุณเป็นยาแก้ท้องร่วง
• ยางไม้ประดู่มีสารชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “Gum Kino” สามารถนำมาใช้เป็นยาแก้โรคท้องเสียได้
• ไม้ประดู่เป็นไม้ที่เหมาะสมสำหรับใช้ในงานก่อสร้างทั่วไป 

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกเดือนมกราคม-มีนาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

กล้วยน้ำไท, กล้วยน้ำไทย, กล้วยหอมเล็ก

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Musa (AA Group) ‘Kluai Nam Thai’

 

ประวัติ

        กล้วยน้ำไทย อยู่ในวงศ์ MUSACEAE เป็นพันธุ์ที่ได้กลายพันธุ์จากกล้วยป่ามาแล้ว ลักษณะผลคล้ายกับผลกล้วยหอมจันทร์ทั่วไป แต่รูปทรงของผลจะโค้งงอกว่าอย่างชัดเจน เนื้อสุกเป็นสีเหลืองอมส้ม ไส้กลางเป็นสีส้ม รสชาติหวานหอมคล้ายกลิ่นดอกไม้ รับประทานอร่อยมาก ขยายพันธุ์ด้วยหน่อ กล้วยน้ำไท เป้นกล้วยโบราณที่หมอแผนโบราณ นำกล้วยน้ำไทมาทำยา เนื้อสุกสีเหลืองอมส้ม ใส้กลางสีส้ม รสชาติหวานหอมคล้ายกลิ่นดอกไม้ รับประทานอร่อย และเป็นยาอายุวัฒนะ

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้น  ลำต้นเทียมสูงไม่เกิน 2.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นเทียม 15 ซม. กาบลำต้นเทียมด้านนอก มีประดำหนา ที่โคนมีสีชมพูอมแดง ด้านในสีชมพูอมแดง 
• ใบ ก้านใบตั้ง มีร่องกว้าง มีปีกสีชมพู เส้นกลางใบสีชมพูอมแดง ก้านช่อดอกสีขน
• ดอก  หรือปลี ใบประดับรูปไข่ค่อนข้างยาว สีด้านบนสีม่วงอมแดง สีด้านล่างสีซีดปลายใบประดับแหลม ม้วนขึ้น การเรียงของใบประดับไม่ซ้อนกันนัก ดอกก้านสั้น
• ผล ขนาดผลใกล้เคียงกับกล้วยหอมจันทน์ กว้างประมาณ 2 ซม. ยาว 10-11 ซม. รูปร่างผลไม่งอโค้งเหมือนกล้วยหอมจันทน์ ปลายผลมีจุกและมักมีก้านเกสรตัวเมียติด เปลือกหนา กลิ่นหอม เมื่อสุกมีสีเหลืองเข้ม และมีจุดดำเล็ก ๆ คล้ายกล้วยไข่ เนื้อเหลืองอมส้ม รสหวาน ไม่มีเมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• ต้น  ลำต้นเทียมสูงไม่เกิน 2.5 เมตร 

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• เมื่อเจริญเติบโตเต็มที่จะแตกหน่อขยายไปเรื่อยๆ

   

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ถ้าฝนแล้งหรือฝนทิ้งช่วง ควรรดน้ำให้ชุ่ม 2-3 วันต่อครั้ง และเมื่อต้นกล้วยตั้งตัวได้ ควรรดน้ำตามความเหมาะสม อย่าปล่อยให้ดินแห้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน, ดินร่วนเหนียว หรือดินร่วนปนทรายมี ความอุดมสมบูรณ์สูง ระบายน้ำดี 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ผลสุกรับประทานเป็นผลไม้
• เปลือกดิบสดยังใช้ทาลิ้นเด็กแก้ละอองขาวได้

 

การขยายพันธุ์

• การแยกหน่อ

 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม