วิธีการปลูกไม้ป่าและการดูแลหลังการปลูก

 

1. กำหนดวัตถุประสงค์ที่จะปลูก

ข้อคำนึงถึงเบื้องต้นในกรณีที่พื้นที่เตรียมการปลูกเป็นดินเหนียวจัดควรเอาน้ำรดให้ชุ่มเสียก่อนเพื่อให้ขุดง่ายเบาแรงขึ้นดินที่ขุดขึ้นควรใช้ปูนขาวหรือสารเคมีปรับปรุงดินบางชนิด เช่น โดโรไมค์ (โดโลไมท์ (dolomite)เป็นปูนชนิดหนึ่งที่มีส่วนประกอบของธาตุแคลเซียม(Ca)และแมกนีเซียม(Mg)โดโลไมท์มีลักษณะทางเคมีเป็นด่างจึงใช้ในการปรับสภาพดินที่เป็นกรดให้มีความเป็นด่างเพิ่มขึ้น) ผสมกับทรายและปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักคลุกเคล้ากับเนื้อดินตากแดดทิ้งไว้นานประมาณ 1-2 สัปดาห์รดน้ำเป็นระยะพร้อมกับพรวนดินตามสมควรจะทำให้ดินร่วนและดีขึ้นสำหรับพื้นที่ที่ดินเป็นดินปนทรายมากการปรับปรุงดินจำเป็นต้องใส่ปูนขาวและปุ๋ยคอกเพื่อทำให้ดินจับเป็นก้อนแน่นอุ้มน้ำและมีอาหารพืชมากขึ้น

2. สำรวจพื้นที่เพื่อกำหนดเป็นที่ปลูก และคัดเลือกชนิดพันธุ์ไม้ที่จะปลูก รวมทั้งจัดหากล้าไม้

การกำหนดพื้นที่ปลูกเมื่อผู้ปลูกได้ตัดสินใจกำหนดวัตถุประสงค์ของการปลูกต้นไม้ไว้เรียบร้อยแล้;สิ่งที่จำเป็นต้องกระทำต่อไปคือการกำหนดพื้นที่เพื่อให้มีความเหมาะสมกับชนิดพันธุ์ไม้ที่เลือกปลูกหากเลือกพื้นที่ปลูกไม่สอดคล้องกับชนิดพันธุ์ไม้ที่ปลูกจะทำให้ได้ประโยชน์ไม่ตรงตามวัตถุประสงค์โดยทั่วไปแล้วมีปัจจัยที่เกี่ยวข้องนำมาประกอบการพิจารณาดังนี้ ปัจจัยแรกเกี่ยวกับลักษณะของดินผู้ปลูกควรพิจารณาสภาพของดินว่ามีความอุดมสมบูรณ์หรือลักษณะดินเป็นดินประเภทใดมีสภาพความเป็นกรดหรือเป็นด่างอย่างไรเป็นดินเหนียวดินร่วนหรือดินร่วนปนทรายมีการระบายน้ำได้ดีหรือไม่เพียงใดพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มหรือมีความลาดเอียงใกล้ไกลแหล่งน้ำเหมาะสมกับพันธุ์ไม้ชนิดใดนอกจากนี้ยังต้องคำนึงถึงสภาพดินฟ้าอากาศประกอบอีกด้วยประการต่อมาต้องคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมพื้นที่ที่จะกำหนดปลูกว่ามีสภาพเป็นอย่างไรต้องให้มีความปลอดภัยกับต้นไม้และปัจจัยสุดท้ายคือการกำหนดระยะปลูก

ผู้ปลูกจะต้องกำหนดระยะปลูกระหว่างต้นไม้ให้มีความเหมาะสมกับชนิดและขนาดของต้นไม้ที่จะปลูก

การจัดหากล้าไม้ประสานงานกับกรมป่าไม้หรือหน่วยงานในสังกัดกรมป่าไม้เพื่อขอรับกล้าไม้หรือจัดหาด้วยวิธีการเพาะต้นกล้า

3. การเตรียมพื้นที่ปลูก

การเตรียมดินเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งของการปลูกต้นไม้และจะให้ได้ผลดีจะต้องมีการเตรียมการล่วงหน้าพอสมควรปรับระดับพื้นที่ให้ได้ตามต้องการเสียก่อนและเพื่อความสวยงามเป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้ปลูกควรได้กำหนดแผนผังการปลูกต้นไม้ไว้ก่อนขั้นตอนต่อไปเป็นเรื่องปกติไม่ว่าดินจะเป็นดินชนิดใดหรือมีทำเลเป็นอย่างไรจะต้องทำการขุดหลุมดังนี้

4. จัดหาอุปกรณ์และเตรียมวัสดุสำหรับใช้ปลูกต้นไม้

1. อุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ในการปลูกต้นไม้ควรจัดหาและเตรียมให้พร้อมเพื่อความสะดวกในการปลูกต้นไม้มีจอบเสียมพลั่วตักดินบุ้งกี๋ตลอดจนยานพาหนะลำเลียงขนส่งกล้าไม้ไปยังจุดที่เตรียม        หลุมปลูก

2. หน้าดินผสมสำหรับกลบหลุมปลูกปุ๋ยคอกปุ๋ยหมักสำหรับรองก้นหลุมตลอดจนสารอุ้มน้ำ(ถ้ามี)และใช้ในกรณีปลูกก่อนหรือหลังฤดูฝน

3. หลักค้ำยันยึดต้นไม้กันลมพัดโยกและช่วยในการทรงตัวของต้นไม้ให้ตั้งตรงเชือกสำหรับผูกยึดต้นไม้กับหลัก

 

5. การปลูก

ต้นไม้ที่นำมาปลูกส่วนใหญ่มักจะบรรจุในถุงพลาสติกให้ใช้มีดกรีดถุงออกควรระวังคืออย่าให้รากของต้นไม้ได้รับความกระทบกระเทือนมากนักเสร็จแล้ววางต้นไม้ลงในหลุมที่ขุดให้ระดับรอยต่อระหว่างลำต้นกับรากอยู่เสมอกับระดับขอบหลุมแล้วกลบหลุมด้วยดินผสมที่เตรียมไว้สำหรับปลูกหรือใช้ดินที่ขุดขึ้นจากหลุมที่เป็นดินร่วนปนทรายหรือดินที่มีความร่วนซุยดีอย่าใช้ดินเหนียวที่แน่นหรือดินที่มีกรวดหินมากๆกลบหลุมเพราะจะเป็นปัญหาทำให้รากต้นไม้เจริญเติบโตได้ไม่ดีเมื่อกลบหลุมเสร็จแล้วใช้เท้าเหยียบดินให้แน่นพอประมาณนำเศษใบไม้หญ้าหรือฟางมาคลุมรอบโคนต้นเพื่อรักษาความชื้นและป้องกันการกัดเซาะของน้ำในขณะรดน้ำต้นไม้หาไม้หลักซึ่งมีความสูงมากกว่าต้นไม้พอประมาณมาปักข้างๆผูกเชือกยึดกับต้นไม้อย่างหลวมๆเพื่อช่วยในการทรงตัวของต้นไม้และป้องกันลมพัดโยกเมื่อปลูกเสร็จรดน้ำให้ชุ่มและถ้าเป็นไปได้ควรรดน้ำวันละครั้งจนต้นไม้ตั้งตัวได้กรณีที่ปลูกเป็นพื้นที่มากๆควรปลูกในช่วงฤดูฝนขณะฝนตกหรือหลังฝนตกใหม่ๆเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในการรดน้ำต้นไม้ภายหลังการปลูกต้นไม้โดยปกติควรรดน้ำติดต่อกันทุกวันในเวลาเย็นอย่างน้อยวันละ 1 ครั้งตลอด 1 สัปดาห์การรดน้ำควรรดน้ำให้ชุ่มถ้าต้องการทราบว่าได้รดน้ำเพียงพอแล้วหรือไม่ให้ทดลองขุดดินดูว่าน้ำซึมลง ไปถึงบริเวณรากต้นไม้หรือยังถ้ารดน้ำน้อยไปน้ำจะซึมลงไปไม่ถึงบริเวณรากต้นไม้การพรวนดินใส่ปุ๋ยและการกำจัดวัชพืชวัชพืชเป็นตัวการที่ทำให้ต้นไม้เจริญเติบโตช้าควรมีการกำจัดวัชพืชโดยการถากถางและพรวนดินรอบโคนต้นไม้ในรัศมี 1 เมตรปีละ 2 ครั้งในขณะพรวนดินถ้ามีปุ๋ยวิทยาศาสตร์จะโรยรอบๆโคนต้นประมาณ 1-2 ช้อนโต๊ะแล้วรดน้ำหรือใส่ปุ๋ยคอกเพิ่มเติมก็ได้

6.ช่วงเวลาที่เหมาะสมในการปลูกป่า

ช่วงเวลาที่เหมาะสมในการปลูกต้นไม้ขึ้นอยู่กับปริมาณน้ำในดิน ณ ช่วงเวลานั้นในพื้นที่ที่มีฤดูกาลชัดเจนช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการปลูกต้นไม้มากที่สุดคือต้นฤดูฝนเมื่อฝนตกอย่างสม่ำเสมอและเพียงพอ การปลูกต้นไม้ในช่วงฤดูฝนเปิดโอกาสให้กล้าไม้มีเวลาในการพัฒนาระบบรากที่ลึกพอสำหรับนำน้ำมาใช้ในช่วงฤดูแล้งแรกหลังปลูกและไม่แห้งตายเมื่อฤดูแล้งมาถึงในภาคเหนือขอ’ประเทศไทยช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการปลูกคือกลางเดือนมิถุนายนจนถึงกลางเดือนกรกฎาคม

 

7.  การดูแลบำรุงรักษา

หลังจากได้ปลูกต้นไม้แล้วผู้ปลูกควรคำนึงถึงอันตรายที่อาจจะเกิดกับต้นไม้ในระยะเริ่มแรกที่มีขนาดเล็กยังตั้งตัวไม่ได้ เช่น อันตรายจากสัตว์เลี้ยง ยานพาหนะต่าง ๆ หากปลูกจำนวนน้อยอาจทำคอกป้องกันหรืออาจทำรั้วกั้นเป็นแนวไว้ได้ สำหรับต้นไม้บางชนิดที่ต้องการความเอาใจใส่มากตั้งตัวได้ยากควรจะมีการบังแดดให้ในระยะที่ตั้งตัวไม่ได้ อย่างไรก็ตามการปลูกต้นไม้ให้สามารถเจริญเติบโตได้ดีจำเป็นต้องได้รับการเอาใจใส่ดูแลบำรุงรักษาที่ดีจากผู้ปลูกมากพอสมควร 

***ภายหลังการปลูกต้นไม้โดยปกติควรรดน้ำติดต่อกันทุกวันในเวลาเย็นอย่างน้อยวันละ 1 ครั้ง ตลอด 1 สัปดาห์ หลังจากนั้นอาจให้ลดลงเป็นวันเว้นวัน หรือ 2 วัน ครั้งจนสังเกตเห็นต้นไม้ตั้งตัวได้ ***

การพรวนดินใส่ปุ๋ยและการกำจัดวัชพืช วัชพืชเป็นตัวการที่ทำให้ต้นไม้เจริญเติบโตช้าควรมีการกำจัดวัชพืชโดยการ ถากถาง และพรวนดินรอบโคนต้นไม้ในรัศมี 1 เมตร ปีละ 2 ครั้ง ในขณะพรวนดินถ้ามีปุ๋ยวิทยาศาสตร์จะโรยรอบ ๆ โคนต้นประมาณ 1-2 ช้อนโต๊ะ แล้วรดน้ำหรือใส่ปุ๋ยคอกเพิ่มเติมก็ได้

การตรวจดูแลต้นไม้และฉีดยาป้องกันกำจัดโรคและแมลง ตลอดจนระวังไฟ โดยปกติต้นไม้เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกับมนุษย์ย่อมถูกแมลง โรค เห็ด รา รบกวนเป็นธรรมดา การเจริญเติบโตของต้นไม้โดยธรรมชาติมีความแข็งแรงอยู่ในตัวพอสามารถสู้ต้านทานกับโรค แมลงและเห็ดราต่าง ๆ ได้ดีพอสมควร หากผู้ปลูกช่วยบำรุงรักษาต้นไม้ให้ถูกวิธี ต้นไม้จะเจริญเติบโตได้รวดเร็วมีความสมบูรณ์เพียงพอที่จะต่อต้านอันตรายจากสิ่งเหล่านี้ได้ในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะการหมั่นตรวจตราดูแลโรค แมลงที่เกิดกับต้นไม้ และใช้ยาฉีดกำจัดได้ทันเหตุการณ์ในกรณีที่ปลูกเป็นแปลงใหญ่ ๆ จะต้องมีการระวังไฟ ควรมีการแผ้วถางวัชพืชปีละ 2 ครั้งเป็นอย่างน้อย และทำแนวป้องกันไฟล้อมรอบ ถ้าหากปลูกเป็นแนวยาว เช่น ตามแนวถนนต้องกำจัดวัชพืชที่จะเป็นเชื้อเพลิงในช่วงปลายฤดูฝน หรือก่อนเข้าฤดูแล้งตลอดแนวทาง การดูแลบำรุงรักษาต้นไม้อย่างเอาใจใส่ และการปลูกต้นไม้จะสำเร็จหรือไม่ก็อยู่ที่การป้องกันให้ต้นไม้พ้นจากอันตรายจากไฟและอันตรายจากสิ่งแวดล้อมทั้งปวง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ประดู่แดง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Phyllocarpus septentrionalis Donn. Smith

 

ประวัติ

        เป็นพรรณไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูงประมาณ 10-12 เมตร ผิวเปลือกลำต้นมีสีน้ำตาลอ่อน เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ ใบเป็นรูปมนรีออกเป็นคู่ สลับกันตามลำต้นลักษณะของใบปลายแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบ มีสีเขียว ออกดอกเป็นช่อ ช่อดอกสีแดงสดดอกจะบานไม่พร้อมกัน จะทยอยกันบานไล่ขึ้นไปตั้งแต่โคนก้านช่อจนถึงปลายช่อ เวลาบานจะแดงสพรั่ง ทั้งต้น เกสรยาวยื่นออกมากลางดอก ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมกราคม-มีนาคม ผลเป็นฝักแบนรูปขอบขนาน โค้งเล็กน้อยเมล็ดแบนมีถิ่นกำเนิดในประเทศกัวเตมาลา ทวีปอเมริกาใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

         ไม้ต้น สูง 10-20 เมตร เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ เปลือกสีน้ำตาลอ่อน เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง มีเรือน ยอดแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปกว้าง ออกดอกราวๆ เดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม แต่ดอกจะอยู่ไม่ทนนัก

• ใบ ประกอบแบบขนนกปลายคู่เรียงสลับ ใบคู่ที่อยู่ตรงปลายกิ่งขนาดใหญ่ที่สุด แผ่นใบรูปหอก ขอบเรียบผิวเกลี้ยงทั้งสองด้านสีเขียว ใบย่อย 3-5 ใบ รูปใบหอก รูปไข่รี กว้าง 2 ซม. ยาว 6 ซม.

• ดอก  ออกเป็นช่อตามกิ่งเป็นกระจุก 3-5 ช่อ กลีบเลี้ยงสีแดง ดอกสีแดงเข้ม ออกดอกเดือน มกราคม- กุมภาพันธุ์
• ผล เป็นฝักแบนรูปขอบขนานโค้งเล็กน้อย เมล็ดแบน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงประมาณ 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

กลม แผ่กว้าง 6 – 10 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ประดู่แดงชอบน้ำปานกลาง หากปลูกไว้ตามที่พักอาศัยควรรดน้ำ เพียงสัปดาห์ละ 2 ครั้ง หรือ ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ซึ่ง ประดู่จัดเป็นไม้ที่ทนแล้งได้ดี

 

ชอบดินประเภท

•  ชอบดินร่วนซุยระบายน้ำได้ดี

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เปลือกต้นมีรสฝาดจัด มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงร่างกาย
• แก่นเนื้อไม้ใช้ต้มกับน้ำกินเป็นยาแก้เสมหะ
• รากใช้เป็นยาแก้ไข้ แก้พิษไข้
• ใบนำมาตากแห้งใช้ชงกับน้ำร้อนเป็นชาใบประดู่ นำมาดื่มจะช่วยบรรเทาอาการระคายคอได้
• ผลมีสรรพคุณเป็นยาแก้ท้องร่วง
• ยางไม้ประดู่มีสารชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “Gum Kino” สามารถนำมาใช้เป็นยาแก้โรคท้องเสียได้
• ไม้ประดู่เป็นไม้ที่เหมาะสมสำหรับใช้ในงานก่อสร้างทั่วไป 

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกเดือนมกราคม-มีนาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 พฤกษ์ ชื่ออื่น มะขามโคก มะรุมป่า ซึก

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Albizia lebbeck (L.) Benth.

 

ประวัติ

ต้นพฤกษ์ หรือต้นซึก มีชื่อเรียกอื่นว่า มะขามโคก มะรุมป่า เป็นต้นไม้ในพุทธประวัติ โพธิญาณพฤกษา พันธุ์ไม้ที่พระพุทธเจ้า 28 พระองค์ ประทับตรัสรู้ในภาษาบาลีเรียกว่า “ต้นสิรีสะ” ชาวอินเดียเรียกต้นซึก ว่า “สิริสะ (Siris หรือ Sirisha)” เป็นพืชผักสมุนไพร มีสรรพคุณทางยา ปัจจุบัน ต้นซึกหรือต้นพฤกษ์เป็นไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดมหาสารคาม

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้น  ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ผลัดใบ สูง 10 – 25 เมตร เรือนยอดรูปร่มแผ่กว้าง 
• เปลือก  สีเทาเข้มหรือน้ำตาลอม เหลืองขรุขระ และแตกเป็นร่องตามยาว เปลือกในสีแสด 
• ใบ  ประกอบรูปขนนกสองชั้น เรียงสลับมีก้านแขนงออกตรงข้ามกัน  2 – 4  คู่   แผ่นใบย่อยเล็ก  2 – 5 คู่   รูปขอบขนานเบี้ยว  หรือรูปรี   กว้าง 1.5 – 2.5  เซนติเมตร  ยาว 3 – 5   เซนติเมตร ปลายใบมน โคนสอบและเบี้ยว 
• ดอก  ดอกเล็กสีขาว กลิ่นหอม ออกเป็นช่อแบบกระจุกรูปร่มค่อนข้างกลม บริเวณซอกใบ และที่ปลายกิ่ง 
• ผล  เป็นฝักรูปขอบขนาน แบนและบาง กว้าง 3 – 4 เซนติเมตร ยาว 20 – 35 เซนติเมตร ปลาย และโคนมน สีน้ำตาลอ่อนหรือน้ำตาลแกมเหลือง ผิวเกลี้ยงเป็นมัน เมื่อแห้งสีฟางข้าว มีเมล็ดแบนรี 4 – 12 เมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 10 – 25 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 10 – 15  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• แสงแดด: ตลอดวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ปานกลาง

 

ชอบดินประเภท

ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ยอดอ่อนและช่อดอกอ่อนรับประทานได้ มีรสมัน เนื้อไม้แข็ง ลายไม้สวย ใช้ทำสิ่งปลูกสร้าง เครื่องมือทาง การเกษตร เปลือกให้น้ำฝาดใช้ฟอกหนัง เปลือกมีรสฝาดใช้รักษาแผลในปาก ลำคอ เหงือก เมล็ดรักษาโรคผิวหนัง ใบใช้ดับพิษร้อนทำให้เย็น

 

การขยายพันธุ์

• โดยเมล็ด หรือตอนกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

บาก หรือ กระบาก,ตะบาก,กระบากขาว,กระบากโคก,กระบากช่อ,กระบากด้าง,กระบากดำ,กระบากแดง,ชอวาตาผ่อ,ประดิก,พนอง,หมีดังว่า

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Anisoptera Costata

 

ประวัติ

ขึ้นอยู่ตามป่าดิบชื้น ป่าดิบแล้ง และป่าเบญจพรรณชื้นที่มีการถ่ายเทน้ำได้ดีทั่วไป ที่สูงจากยกระดับน้ำทะเล 10 – 400 เมตร มีมากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือภาคตะวันออกเฉียงใต้ และภาคใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ไม้ต้นขนาดใหญ่ ผลัดใบระยะสั้น ลำต้นเปลาตรง มีพูพอนต่ำๆเปลือกสีน้ำตาลอมเทา แตกเป็นร่องเป็นสะเก็ดหนา
• ใบ เดี่ยวเรียงสลับ ใบรูปรี รูปไข่กลับถึงรูปขอบขนาน กว้าง 6-8 ซม. ยาว 6-16 ซม. ปลายใบมนหรือแหลมเป็นติ่งสั้นๆ โคนใบมนหรือเว้าเล็กน้อย ผิวใบด้านบนเกลี้ยง ด้านล่างมีขนสีน้ำตาลอมเหลือง แผ่นใบหนา เส้นแขนงใบข้างละ 12-19 เส้น ก้านใบยาว 1.3-1.6 ซม.
• ดอก ออกเป็นช่อแบบช่อกระจะสั้นๆ ตามซอกใบและปลายกิ่งช่อยาว 10 ซม. สีขาวหรือเหลืองอ่อน กลีบเลี้ยง 5 กลีบ เรียงซ้อนเวียนกัน ก้านดอกและกลีบเลี้ยงมีขนนุ่ม  มีกลิ่นหอม ดอกบานเต็มที่กว้าง 1-2.5 ซม.
• ผล แห้งแบบมีปีก รูปกลม เรียบ ขนาด 1 ซม. มีปีกยาว 2 ปีกและปีกสั้น 3 ปีก โคนปีกติดเป็นเนื้อเดียวกันกับตัวผล  เมล็ด มี 1 เมล็ดต่อผล

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 20 – 30  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มทรงกระบอก

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำปานกลาง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เนื้อไม้สีน้ำตาลปนเหลือง เนื้อหยาบ ใช้ทำไม้แบบ ลังใส่ของ เสา ฝา พื้น ตง รอด ชันใช้ผสมน้ำมันทาไม้ น้ำมันชักเงา ยาแนวไม้และเรือ

 

การเก็บเกี่ยว

• เริ่มติดดอก ธันวาคม-กุมภาพันธ์
• เริ่มติดผล มีนาคม-เมษายน

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ต้นมะริด – ไม้มะริด

 

ชื่อวิทยาศา

 Diospyros blancoi

 

ประวัติ

มะริดเป็นไม้ในวงศ์มะพลับ ขึ้นอยู่ในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย ไทย และพม่า ในไทยขึ้นชื่อเรื่องการนำมาทำเป็นเครื่องดนตรี อาทิ ระนาด ขลุ่ย เพราะเป็นไม้เนื้อแข็งให้เสียงที่ดี แต่ภายหลังในไทยหายากมากขึ้นจนแทบจะถูกลืมและสูญพันธุ์ไป กระทั่งเมื่อไม่กี่ปีมานี้มีสวนที่เพาะพันธุ์มะริดขายอย่างจริงจัง คือ สวนอาดาว จังหวัดพิษณุโลก และสวนตั้งสิน จังหวัดนครปฐม

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้นมะริดที่โตเต็มที่จะสูงได้ถึง 20 เมตร เนื้อไม้เหนียวมาก แต่มีลวดลายสวยมาก เปลือกไม้เป็นสีน้ำตาลปนดำ แต่ส่วนของเนื้อด้านในจะดำผสมชมพู
• ผิวหน้าใบมีความมันเงา เป็นสีเขียวอมเหลืองเล็กน้อย รูปร่างใบเรียวยาวคล้ายทรงหอกและมีขนสั้นๆ ปกคลุมอยู่
• ดอกมะริดจะเป็นสีขาว มีกลีบดอกประมาณ 4-5 กลีบ ส่งกลิ่นหอมชื่นใจ ก้านดอกสั้นและออกดอกเป็นดอกเดี่ยวตามปลายกิ่ง
• ลักษณะของผลจะเป็นทรงกลม มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ และมีขนสั้นๆ ปกคลุมอยู่ทั่วทั้งผล

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงได้ถึง 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    4-6 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสงมากเพราะมีพุ่มใบหนา ควรปลูกกลางแจ้งที่ได้รับแดดทั้งวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้มะริดองการน้ำปริมาณมาก แต่ไม่ท่วมขัง ระบบสปริงเกลอร์ถือเป็นทางเลือกที่เหมาะสมกับการปลูกมะริดมากที่สุด แต่ถ้าไม่สะดวกก็ต้องหมั่นรดน้ำทุกวัน ช่วงไหนร้อนมากให้เพิ่มเป็นรดน้ำทั้งเช้าและเย็น

 

ชอบดินประเภท

• ดินร่วนซุยจะช่วยให้ต้นมะริดเติบโตได้ดีที่สุด

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เนื้อไม้ ไม้มะริดมีลวดลายสวยงามเฉพาะตัว จึงนิยมนำมาทำเฟอร์นิเจอร์ ของใช้ และที่โดดเด่นที่สุดก็คือการทำเครื่องดนตรี นอกจากได้ลายสวยแล้วก็ยังให้เสียงที่ไพเราะอีกด้วย
• เมล็ด ใช้เป็นยาแก้ไอ บรรเทาอาการท้องร่วง
• เปลือกไม้ นำมาฝนกับน้ำจนได้เป็นเนื้อครีม แล้วทาบริเวณที่เป็นฝีเพื่อบรรเทาอาการปวดได้

 

การขยายพันธุ์

• ใช้เมล็ดเพาะปลูก

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

เทพทาโร  ชื่ออื่นๆ/ชื่อท้องถิ่น ข่าต้น (ภาคกลาง), จะไคต้น, จะไคหอม (ภาคเหนือ), จวง, จวงหอม (ภาคใต้) ,มะแดกกะมางิง (มลายู), หวางจาง (จีน)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Cinnamomum porrectum (Roxb.) Kostern

 

ประวัติ

เทพทาโรเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียเขตร้อนโดยพบว่า มีเขตการกระจายพันธุ์ ตั้งแต่ทิเบต มณฑลยูนานในจีน อินเดีย เทือกเขาตะนาวศรีในพม่า เวียดนาม คาบสมุทรอินโดจีน จนถึงแหลมมลายู ไทย มาเลเซีย สิงคโปร์ เกาะสุมาตรา รวมถึงเกาะอื่นๆ ในอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยสามารถพบเทพทาโรได้ทั่วทุกภาคในประเทศ โดยจะพบขึ้นกระจัดกระจายเป็นกลุ่มบนเขาในป่าดงดิบที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 0-800 เมตร แต่จะพบมากในภาคใต้ ทั้งนี้เทพทาโรยังเป็นไม้พื้นเมืองที่เก่าแก่ของไทยโดยพบหลักฐานอ้างอิงครั้งแรกในสมัยสุโขทัยดังปรากฏ ในไตรภูมิพระร่วง ซึ่งได้กล่าวถึงพรรณพืชหอมในอุตตรภูรูทวีปที่ประกอบด้วย จาง จันทร์ กฤษณา คันธา เป็นต้น

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ใบ เป็นใบเดี่ยว ออกตรงกันข้าม เรียงเวียนสลับ รูปรีแกมรูปไข่หรือรูปไข่แกมรูปขอบขนาน เนื้อใบค่อนข้างหนา ผิวใบเกลี้ยง ท้องใบมีนวลขาวอมเทา ใบแก่อายุมากมีสีแดง เส้นใบหลัก  1 เส้น เส้นใบข้างโค้ง 3-7 คู่ นูนขึ้นทั้งสองด้าน ปลายใบแหลม โคนใบสอบถึงมน กว้างประมาณ 2.5-6 เซนติเมตร  ยาวประมาณ 5-20 เซนติเมตร  ก้านใบเรียวเล็ก สีเขียวอ่อน เขียวอมเหลืองหรือแดง ยาวประมาณ 1.2-3.5  เซนติเมตร
• ดอก สีขาวหรือเหลืองอ่อน มีกลิ่นหอม ออกเป็นช่อตามปลายกิ่งเป็นกระจุกยาวประมาณ 2.5-10.0 เซนติเมตร 1 ช่อ มีประมาณ 13-14 ดอก  ก้านช่อดอกเรียวยาวประมาณ 5.0–6.0 เซนติเมตร และเล็กมาก
• ผล มีขนาดเล็ก เกลี้ยง ทรงกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 7-8 มิลลิเมตรมักลิ่นหอม ผลอ่อนมีเขียว เมื่อแก่มีสีม่วงดำ ก้านนผลเรียวยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร ที่ขั้วมีกลีบเลี้ยงรูปถ้วย ไม่มีซี่หยักติดอยู่ก้านผลส่วนบนพองออก
• เนื้อไม้ ทั้งจากส่วนลำต้นและราก มีสีเทาแกมน้ำตาล เป็นมันเลื่อม เสี้ยนตรงหรือเสี้ยนสนเล็กน้อย เนื้อเหนียว แข็งพอประมาณเลื่อยไสกบตกแต่งง่าย มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว เทพทาโร ที่พบในภาคใต้ทุกส่วนของลำต้นมีกลิ่นหอมตั้งแต่ใบ เนื้อไม้ เปลือกต้น ผล
• ดอก ราก และเปลือกราก

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

ความสูงประมาณ 10-30 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 10 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงปานกลาง ควรปลูกใต้ร่มไม้ของต้นไม้ต้นอื่น

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมาก เพราะต้น เทพทาโร เจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่ชุ่มชื้นสูง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ส่วนการใช้ประโยชน์นอกจากเนื้อไม้ที่แข็งปานกลางใช้ในการก่อสร้างเป็นเครื่องเรือนแล้ว งานพัฒนาเคมีผลิตผลป่าไม้ และกลุ่มงานพัฒนาผลผลิตป่าไม้ ยังได้ศึกษาทดลองสารกลั่นน้ำมันหอมระเหยจากเนื้อไม้ ใบ ราก และผล พบว่า น้ำมันที่กลั่นได้ประกอบด้วยสารแซฟรอล (safrol) มากกว่าร้อยละ 80 มีคุณสมบัติและองค์ประกอบทางเคมีใกล้เคียงกับน้ำมันแซฟซาฟรัสที่กลั่นจากราก ของต้นแซฟซาฟรัส ที่ใช้ในการแต่งกลิ่นอาหาร รูทเบียร์ หมากฝรั่ง ใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอม สบู่ ยารักษาโรค น้ำยาขัดพื้น สารซักล้าง สารทำความสะอาด ใช้ในน้ำมันนวดตัวอโรมา และสปา ใช้ในการแก้ปวดข้อ ปวดกล้ามเนื้อ ปวดท้อง ปวดฟัน แก้เจ็บคอ รักษาโรคคางทูม ใช้รักษาโรคข้ออักเสบ โรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ และโรคโกโนเรีย นอกจากนี้ยังมีรายงานการวิจัยเนื้อในเมล็ดเทพทาโรมีโปรตีน 2 ชนิดคือ พอเร็ตติน (porrectin) และซินนาโมมิน (cinnamomin) ซึ่งเป็นพิษต่อเซลล์ ออกฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของไรโบโซม ในการสร้างโปรตีนเช่นเดียวกับไรซีน และอะบริน อาจจะพัฒนาไปสู่สารยับยั้งโรคพืช หรือยารักษาโรคมะเร็ง และโรคเอดส์ได้ในอนาคต

 

การขยายพันธุ์

•  การขยายพันธุ์ไม้เทพทาโรที่นิยมปฏิบัติกันคือ การขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดและการปักชำ  เมื่อได้ต้นกล้าของเทพทาโรมาแล้ว ควรปลูกระยะห่างต้นละ 5 เมตร อาจปลูกแซมสวนป่า หรือปลูกพืชจำพวกกล้วยน้ำว้า เป็นพืชพี่เลี้ยงแซมลงไปเพื่อให้มีรายได้ในช่วง 2 – 3 ปีแรก การใส่ปุ๋ยทำเช่นเดียวกับไม้ยืนต้นทั่วไป อาจจะปลูกใต้ร่มไม้อื่นหรือปลูกเป็นไม้แซมสวนป่า น่าจะเจริญเติบโตดีกว่าปลูกเป็นไม้เบิกนำในที่โล่งแจ้ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไม้จันทน์หอม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Mansonia gagei J.R. Drummond

 

ประวัติ

พบพื้นที่กระจายพันธุ์ตามธรรมชาติและพบไม้จันทน์หอมตามป่าธรรมชาติเพียง 3 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดเพชรบุรี (อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน) จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (อุทยานแห่งชาติกุยบุรี อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด และ อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง) และจังหวัดนครศรีธรรมราช

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

เนื้อไม้สีน้ำตาลอ่อน แก่นสีน้ำตาลเข้ม เสี้ยนตรง เนื้อละเอียด เลื่อย ไสกบ ตบแต่งง่าย มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว แม้จะเป็นไม้สด เมื่อนำไปเลื่อยมีกลิ่นหอมชัดเจน การใช้ประโยชน์เนื้อไม้ใช้ทำหีบใส่เสื้อผ้า เครื่องกลึงและแกะสลัก หวี ธูป รวมถึงการนำมาใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพเจ้านายชั้นสูง และทำดอกไม้จันทน์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ส่วนขี้เลื่อยใช้ทำธูปหอม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง  

ต้องการแสงค่อนข้างมาก ควรปลูกในที่โล่งแจ้ง 

 

ความต้องการน้ำ  

•  มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,000 – 2,500 มิลลิเมตร
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ปลูกได้ในสภาพดินแทบทุกชนิด แสงแดดจัด แต่โดยธรรมชาติชอบขึ้นตามดินแถบเขาหินปูน ขึ้นในป่าดิบ. แล้ง 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ใช้ประโยชน์เนื้อไม้ใช้ทำหีบใส่เสื้อผ้า เครื่องกลึงและแกะสลัก หวี ธูป รวมถึงการนำมาใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพเจ้านายชั้นสูง และทำดอกไม้จันทน์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ส่วนขี้เลื่อยใช้ทำธูปหอม
• ใบสามารถนำมาฟอกสีเพื่อทำดอกไม้จันทน์ ใช้ประโยชน์เชิงสัญลักษณ์จากที่มาของไม้จันทน์หอม
• สามารถนำมาตกแต่งเป็นส่วนประกอบของดอกไม้จันทน์ โดยใช้การเหลาเป็นเกลียวหรืออื่นๆ ตามเทคโนโลยีที่มี

 

การเก็บเกี่ยว

เก็บเกี่ยวเมื่อไม้มีอายุมากกว่า10ปี

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยการใช้เมล็ดเพาะ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไหหลำ หรือ พะยูงไหหลำ,พะยูงหอม,ฮวงฮวาลี

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Dalbergia Odorifera

 

ประวัติ

มีต้นกำเนิดที่เกาะไหหลำ สาธารณรัฐจีน เป็นไม้จักรพรรดิ์ในอดีตของประวัติศาสตร์จีน ทางจีนเรียก     ไม้ฮวงหัวลี่ เป็นไม้ที่ไม่ติดอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศ หรือเรียกโดยย่อว่า ไซเตส (Cites) สามารถนำเข้าปลูกได้ในประเทศไทยและตัดส่งออกต่างประเทศได้ไม่ติดข้อกฎหมาย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• เป็นไม้ที่มีขนาดเล็กหรือกลาง เป็นไม้ผลัดใบ โดยจะเริ่มผลัดใบประมาณเดือนธันวาคมของทุกปี เปลือกสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลอ่อน ผิวหยาบ
• ใบประกอบแบบขนนก ใบย่อยรูปไข่ ก้านใบขนาด 2-3 เซนติเมตร ก้านใบย่อยขาด 3-5 มิลลิเมตร 
• ดอก กลีบดอกสีขาวหรือสีเหลืองอ่อน กลีบมีความยาวไม่เท่ากัน
• เมล็ดมีรูปร่างคล้ายไต
• ผล เป็นฝักรูปไข่ ยาว 4-8 เซนติเมตร ความมกว้าง 2-3 เซนติเมตร 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-15 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

พุ่มกลมกว้าง 7 – 8 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการปริมาณน้ำปานกลาง ควรให้น้ำ 5-7 วัน/ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เปลือกนำมาต้มเอาแต่น้ำ ใช้เป็นยาอมรักษาโรคปากเปื่อย ปากแตกระแหง
• เนื้อไม้ละเอียดเหนียว มีความแข็งแรงทนทาน และชักเงาได้ดี มีน้ำมันในตัว นิยมนำมาใช้ในการทำเครื่องเรือน เครื่องใช้ ทำสิ่งประดิษฐ์ งานแกะสลัก ไม้ถือและด้ามเครื่องมือ
• การใช้งานด้านภูมิทัศน์ สามารถปลูกเป็นไม้ประดับเพื่อให้ร่มเงาที่สาธารณะหรือในบริเวณบ้านได้ เนื่องจากมีพุ่มใบละเอียดและมีดอกหอม

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายน
• ออกผลระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงเดือนธันวาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• การปักชำกิ่ง
• การปักชำราก
• การเสียบยอด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

เสลา หรือ เกรียบ,ตะเกรียบ,ตะแบกขน,อินทรชิต,เสลาใบใหญ่

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Lagerstroemia Loudonii

 

ประวัติ

ถิ่นกำเนิด เอเชียเขตร้อน

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้นขนาดใหญ่  ผลัดใบ ทรงพุ่มกลมหรือทรงกระบอก แน่นทึบ กิ่งห้อยย้อย เปลือกต้นสีเทาเข้มเกือบดำ ผิวขรุขระ มีรอยแตกเป็นทางยาว
• ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปไข่แกมรูปขอบขนาน กว้าง 6-10 ซม. ยาว 16-24 ซม. ปลายใบเรียวแหลมเป็นติ่งโคนใบมน แผ่นใบค่อนข้างหนา และเหนียว สีเขียวเข้ม ผิวใบด้านล่างมีนวลสีขาวใบมีขนนุ่มสั้นทั้งสองด้าน
• ดอก สีม่วงอมชมพูและเปลี่ยนเป็นสีซีดเกือบขาวเมื่อใกล้โรย ออกเป็นช่อ แบบช่อแยกแขนงที่กิ่งแก่และปลายกิ่ง ช่อดอกตั้งยาว 10-30 ซม. กลีบเลี้ยงโคนเชื่อมติดกันเป็นรูปถ้วย มีสันนูนตามยาวและมีขนสั้น ปลายแยกเป็น 6 แฉก กลีบดอก 6 กลีบ รูปทรงกลม ออกสลับกับ กลีบเลี้ยงโคนกลีบคอดเรียวเป็นก้านสั้น กลีบดอกบางยับย่น เกสรเพศผู้จำนวนมาก สีเหลืองสด เส้นผ่านศูนย์กลางดอก 6-8 ซม.
• ผล ผลแห้งแตกกลางพู รูปไข่ กว้าง 1-1.5 ซม. ยาว 1.5-2 ซม. เปลือกแข็ง มีกลีบเลี้ยงคงอยู่ เมื่อสุกสีน้ำตาล เมล็ดแบน สีน้ำตาลอมเหลือง มีปีกจำนวนมาก

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 15-20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

 ขนาดทรงพุ่ม 4-6 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำ 1 -2 วัน/ครั้ง เพราพืชชนิดนี้ต้องการน้ำและความชื้นมากพอสมควร

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เนื้อไม้สีเทาแกมน้ำตาล เสี้ยนตรง เนื้อหยาบ แต่สม่ำเสมอ แข็งปานกลาง ทนทานพอประมาณ เลื่อยผ่าไสกบ ตบแต่งง่าย ใช้ทำกระดานพื้น ฝา ฝ้าดาน เครื่องเรือน ตู้โต๊ะ ลังใส่ของ
• ใบ บดกับกำยานก้อนเล็กๆ ใช้ทา แก้ผดผื่นคัน
• ต้นเสนามีสรรพคุณเป็นยาสมุนไพรไทย สามารถรักษาโรคได้หลากหลายอาการ เช่น เปลือกมีสรรพคุณช่วยสมานแผล และแก้อาการท้องเสีย เป็นต้น โดยสามารถนำเปลือกไปตากแห้งนำมาต้มดื่ม หรือนำไปบดเป็นผงละเอียดนำมาโรยตรงแผล ช่วยบรรเทาอาการแผลอักเสบ

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกในช่วงประมาณเดือนธันวาคมถึงเดือนมีนาคม
• ติดผลในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนกรกฎาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

สักทอง หรือ เซบ่ายี้,ปีฮือ,ปายี้,เป้อยี

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Tectona Grandis L.f.

 

ประวัติ

 ถิ่นกำเนิด ตอนใต้ประเทศอินเดีย พม่า ไทย อินโดนีเซีย หมู่เกาะอินเดียตะวันออก

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น เป็นเปลาตรงเปลือกเรียบหรือแตกเป็นร่องเล็กๆ สีเทา โคนเป็นพูพอนต่ำๆ เปลือกหนาประมาณ 0.3-1.7 เซนติเมตร เนื้อไม้มีสีเหลืองทองถึงน้ำตาลแก่ เสี้ยนตรง เนื้อหยาบ
• ใบ เป็นใบเดี่ยวใหญ่มาก ออกตรงข้ามกันเป็นคู่ ปลายใบแหลมโคนมน ยาว 25-30 เซนติเมตร กว้างเกือบเท่ายาว ใบของต้นอ่อนจะใหญ่กว่านี้มาก ผิวใบมีขนสากคายสีเขียวเข้ม ขยี้ใบสดจะมีสีแดงเหมือนเลือด
• ดอก มีขนาดเล็ก สีขาวนวลออกเป็นช่อตามปลายกิ่ง  
• ผล เป็นผลแห้งค่อนข้างกลมเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เซนติเมตร เปลือกแข็ง ภายในมี 1-3 เมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูงประมาณ 30 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

 เรือนยอดรูปกลมหรือไข่กว้าง 10 – 15 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• รดน้ำ 2 – 3 วัน/ครั้ง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนซุย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ลำต้น เนื้อไม้ นำมาทำเครื่องเรือน เฟอร์นิเจอร์  ประตูเสา  คาน  โต๊ะ  เก้าอี้  เตียง  ปูพื้นอาคาร
• ใบ นำมาต้มดื่มลดน้ำตาลในเลือด และรักษาเบาหวาน หรือแก้ประจำเดือนมาไม่ปกติ หรือดื่มแก้การอักเสบในลำคอ    
• ใบอ่อนจะให้สีแดง จึงมักนำมาย้อมกระดาษและผ้า
• ดอก นำมาต้มดื่มขับปัสสาวะ                                                                       
• แก่น นำมารักษาโรคผิวหนัง  ขับยาพิษ  ขับพยาธิ

 

การเก็บเกี่ยว

• เวลาออกดอก เดือนมิถุนายน ถึง กรกฎาคม
• เวลาติดผล เดือนสิงหาคม ถึง ตุลาคม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• การปักชำ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ