ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไทรย้อยใบแหลม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Ficus benjamina

 

ประวัติ

มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชีย อินเดีย และภูมิภาคมาเลเซีย จัดเป็นไม้ยืนต้นหรือพุ่มไม้ผลัดใบขนาดกลาง

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น: สูง 5-10 เมตร ทุกส่วนมีน้ำยางสีขาว มีทรงพุ่มแผ่กว้าง 
• ใบ: ใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ รูปไข่ ปลายใบเรียวแหลม โคนใบสอบ แผ่นใบหนาเป็นมัน   
• ดอก: ช่อดอกออกตามซอกใบ ดอกแยกเพศ ขนาดเล็ก
• ผล: ผลกลม เมื่อแก่เป็นสีแดงเข้ม 

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

•  สูง 5-10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 8-10  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ชอบแสงแดด 75%

 

ความต้องการน้ำ  

• ปานกลาง ทนน้ำท่วม ทุกๆ 1-2 สัปดาห์

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน ระบายน้ำดี

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ปลูกเป็นไม้ประธานในสวน ริมทางเดิน ในสวนสาธารณะ หรือปลูกลงกระถางก็ได้ ทนทานต่อสภาพแวดล้อมต่างๆ ได้ดี แต่ถ้าปลูกในที่แห้งแล้ง ใบจะร่วงมาก ต้นที่ได้จากการปักชำกิ่งหรือเสียบยอดจะแตกพุ่มใหม่ได้แน่น ไทรย้อยใบแหลมมีประสิทธิภาพสูงในการดูดซับมลพิษในอากาศ โดยเฉพาะสารพิษประเภทฟอร์มาลดีไฮด์

 

สรรพคุณของไทรย้อย

• รากไทรย้อยมีสรรพคุณเป็นยาแก้กาฬโลหิต (รากอากาศ)
• รากอากาศมีสรรพคุณบำรุงโลหิต แก้ตกโลหิต (รากอากาศ)
• รากใช้เป็นยาแก้กระษัย (อาการป่วยที่เกิดจากหลายสาเหตุ ทำให้ร่างกายเสื่อมโทรม ซูบผอม ปวดเมื่อย โลหิตจาง) (รากอากาศ)
• รากนำมาต้มกับน้ำกินเป็นยาบำรุงน้ำนมให้สมบูรณ์ (รากอากาศ)
• ช่วยแก้อาการท้องเสีย (รากอากาศ)
• ใช้เป็นยาขับพยาธิ (รากอากาศ)
• ใช้เป็นยาขับปัสสาวะ แก้ขัดเบา ขับปัสสาวะให้คล่อง แก้นิ่ว แก้ปัสสาวะมีสีต่าง ๆ (รากอากาศ)
• ช่วยแก้ไตพิการ (โรคเกี่ยวกับทางเดินปัสสาวะที่มีปัสสาวะขุ่นข้นเป็นสีเหลืองหรือแดง และมักมีอาการแน่นท้อง รับประทานไม่ได้ร่วมด้วย) (รากอากาศ)
• ช่วยแก้อาการอักเสบหรือลดการติดเชื้อ เช่น ฝีหรือรอยฟกช้ำ (รากอากาศ)
• ตำรายาไทยจะใช้รากไทรย้อยใน “พิกัดตรีธารทิพย์” (ประกอบไปด้วยรากไทรย้อย รากราชพฤกษ์ และรากมะขามเทศ) มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงน้ำนม แก้กษัย แก้ท้องร่วง ช่วยฆ่าเชื้อคุดทะราด (รากอากาศ)

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยเพาะเมล็ด ตอนกิ่ง หรือปักช้า

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ประดู่แดง

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Phyllocarpus septentrionalis Donn. Smith

 

ประวัติ

        เป็นพรรณไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูงประมาณ 10-12 เมตร ผิวเปลือกลำต้นมีสีน้ำตาลอ่อน เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ ใบเป็นรูปมนรีออกเป็นคู่ สลับกันตามลำต้นลักษณะของใบปลายแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบ มีสีเขียว ออกดอกเป็นช่อ ช่อดอกสีแดงสดดอกจะบานไม่พร้อมกัน จะทยอยกันบานไล่ขึ้นไปตั้งแต่โคนก้านช่อจนถึงปลายช่อ เวลาบานจะแดงสพรั่ง ทั้งต้น เกสรยาวยื่นออกมากลางดอก ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมกราคม-มีนาคม ผลเป็นฝักแบนรูปขอบขนาน โค้งเล็กน้อยเมล็ดแบนมีถิ่นกำเนิดในประเทศกัวเตมาลา ทวีปอเมริกาใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

         ไม้ต้น สูง 10-20 เมตร เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ เปลือกสีน้ำตาลอ่อน เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง มีเรือน ยอดแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปกว้าง ออกดอกราวๆ เดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม แต่ดอกจะอยู่ไม่ทนนัก

• ใบ ประกอบแบบขนนกปลายคู่เรียงสลับ ใบคู่ที่อยู่ตรงปลายกิ่งขนาดใหญ่ที่สุด แผ่นใบรูปหอก ขอบเรียบผิวเกลี้ยงทั้งสองด้านสีเขียว ใบย่อย 3-5 ใบ รูปใบหอก รูปไข่รี กว้าง 2 ซม. ยาว 6 ซม.

• ดอก  ออกเป็นช่อตามกิ่งเป็นกระจุก 3-5 ช่อ กลีบเลี้ยงสีแดง ดอกสีแดงเข้ม ออกดอกเดือน มกราคม- กุมภาพันธุ์
• ผล เป็นฝักแบนรูปขอบขนานโค้งเล็กน้อย เมล็ดแบน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงประมาณ 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

กลม แผ่กว้าง 6 – 10 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ประดู่แดงชอบน้ำปานกลาง หากปลูกไว้ตามที่พักอาศัยควรรดน้ำ เพียงสัปดาห์ละ 2 ครั้ง หรือ ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ ซึ่ง ประดู่จัดเป็นไม้ที่ทนแล้งได้ดี

 

ชอบดินประเภท

•  ชอบดินร่วนซุยระบายน้ำได้ดี

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เปลือกต้นมีรสฝาดจัด มีสรรพคุณเป็นยาบำรุงร่างกาย
• แก่นเนื้อไม้ใช้ต้มกับน้ำกินเป็นยาแก้เสมหะ
• รากใช้เป็นยาแก้ไข้ แก้พิษไข้
• ใบนำมาตากแห้งใช้ชงกับน้ำร้อนเป็นชาใบประดู่ นำมาดื่มจะช่วยบรรเทาอาการระคายคอได้
• ผลมีสรรพคุณเป็นยาแก้ท้องร่วง
• ยางไม้ประดู่มีสารชนิดหนึ่งที่เรียกว่า “Gum Kino” สามารถนำมาใช้เป็นยาแก้โรคท้องเสียได้
• ไม้ประดู่เป็นไม้ที่เหมาะสมสำหรับใช้ในงานก่อสร้างทั่วไป 

 

การเก็บเกี่ยว

• ออกดอกเดือนมกราคม-มีนาคม

 

การขยายพันธุ์

• เพาะเมล็ด 

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 พฤกษ์ ชื่ออื่น มะขามโคก มะรุมป่า ซึก

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

 Albizia lebbeck (L.) Benth.

 

ประวัติ

ต้นพฤกษ์ หรือต้นซึก มีชื่อเรียกอื่นว่า มะขามโคก มะรุมป่า เป็นต้นไม้ในพุทธประวัติ โพธิญาณพฤกษา พันธุ์ไม้ที่พระพุทธเจ้า 28 พระองค์ ประทับตรัสรู้ในภาษาบาลีเรียกว่า “ต้นสิรีสะ” ชาวอินเดียเรียกต้นซึก ว่า “สิริสะ (Siris หรือ Sirisha)” เป็นพืชผักสมุนไพร มีสรรพคุณทางยา ปัจจุบัน ต้นซึกหรือต้นพฤกษ์เป็นไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดมหาสารคาม

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ไม้ต้น  ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ผลัดใบ สูง 10 – 25 เมตร เรือนยอดรูปร่มแผ่กว้าง 
• เปลือก  สีเทาเข้มหรือน้ำตาลอม เหลืองขรุขระ และแตกเป็นร่องตามยาว เปลือกในสีแสด 
• ใบ  ประกอบรูปขนนกสองชั้น เรียงสลับมีก้านแขนงออกตรงข้ามกัน  2 – 4  คู่   แผ่นใบย่อยเล็ก  2 – 5 คู่   รูปขอบขนานเบี้ยว  หรือรูปรี   กว้าง 1.5 – 2.5  เซนติเมตร  ยาว 3 – 5   เซนติเมตร ปลายใบมน โคนสอบและเบี้ยว 
• ดอก  ดอกเล็กสีขาว กลิ่นหอม ออกเป็นช่อแบบกระจุกรูปร่มค่อนข้างกลม บริเวณซอกใบ และที่ปลายกิ่ง 
• ผล  เป็นฝักรูปขอบขนาน แบนและบาง กว้าง 3 – 4 เซนติเมตร ยาว 20 – 35 เซนติเมตร ปลาย และโคนมน สีน้ำตาลอ่อนหรือน้ำตาลแกมเหลือง ผิวเกลี้ยงเป็นมัน เมื่อแห้งสีฟางข้าว มีเมล็ดแบนรี 4 – 12 เมล็ด

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูง 10 – 25 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 10 – 15  เมตร

 

ความต้องการแสง  

• แสงแดด: ตลอดวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ปานกลาง

 

ชอบดินประเภท

ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ยอดอ่อนและช่อดอกอ่อนรับประทานได้ มีรสมัน เนื้อไม้แข็ง ลายไม้สวย ใช้ทำสิ่งปลูกสร้าง เครื่องมือทาง การเกษตร เปลือกให้น้ำฝาดใช้ฟอกหนัง เปลือกมีรสฝาดใช้รักษาแผลในปาก ลำคอ เหงือก เมล็ดรักษาโรคผิวหนัง ใบใช้ดับพิษร้อนทำให้เย็น

 

การขยายพันธุ์

• โดยเมล็ด หรือตอนกิ่ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

บาก หรือ กระบาก,ตะบาก,กระบากขาว,กระบากโคก,กระบากช่อ,กระบากด้าง,กระบากดำ,กระบากแดง,ชอวาตาผ่อ,ประดิก,พนอง,หมีดังว่า

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Anisoptera Costata

 

ประวัติ

ขึ้นอยู่ตามป่าดิบชื้น ป่าดิบแล้ง และป่าเบญจพรรณชื้นที่มีการถ่ายเทน้ำได้ดีทั่วไป ที่สูงจากยกระดับน้ำทะเล 10 – 400 เมตร มีมากทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือภาคตะวันออกเฉียงใต้ และภาคใต้

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น  ราก ใบ ดอก ผล )

• ลำต้น ไม้ต้นขนาดใหญ่ ผลัดใบระยะสั้น ลำต้นเปลาตรง มีพูพอนต่ำๆเปลือกสีน้ำตาลอมเทา แตกเป็นร่องเป็นสะเก็ดหนา
• ใบ เดี่ยวเรียงสลับ ใบรูปรี รูปไข่กลับถึงรูปขอบขนาน กว้าง 6-8 ซม. ยาว 6-16 ซม. ปลายใบมนหรือแหลมเป็นติ่งสั้นๆ โคนใบมนหรือเว้าเล็กน้อย ผิวใบด้านบนเกลี้ยง ด้านล่างมีขนสีน้ำตาลอมเหลือง แผ่นใบหนา เส้นแขนงใบข้างละ 12-19 เส้น ก้านใบยาว 1.3-1.6 ซม.
• ดอก ออกเป็นช่อแบบช่อกระจะสั้นๆ ตามซอกใบและปลายกิ่งช่อยาว 10 ซม. สีขาวหรือเหลืองอ่อน กลีบเลี้ยง 5 กลีบ เรียงซ้อนเวียนกัน ก้านดอกและกลีบเลี้ยงมีขนนุ่ม  มีกลิ่นหอม ดอกบานเต็มที่กว้าง 1-2.5 ซม.
• ผล แห้งแบบมีปีก รูปกลม เรียบ ขนาด 1 ซม. มีปีกยาว 2 ปีกและปีกสั้น 3 ปีก โคนปีกติดเป็นเนื้อเดียวกันกับตัวผล  เมล็ด มี 1 เมล็ดต่อผล

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 20 – 30  เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

   ทรงพุ่มทรงกระบอก

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแดด 100 %

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำปานกลาง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วนปนทราย

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เนื้อไม้สีน้ำตาลปนเหลือง เนื้อหยาบ ใช้ทำไม้แบบ ลังใส่ของ เสา ฝา พื้น ตง รอด ชันใช้ผสมน้ำมันทาไม้ น้ำมันชักเงา ยาแนวไม้และเรือ

 

การเก็บเกี่ยว

• เริ่มติดดอก ธันวาคม-กุมภาพันธ์
• เริ่มติดผล มีนาคม-เมษายน

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ยมหอม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Toona ciliata M. Roem

 

ประวัติ

ไม้ยมหอม (Toona ciliata) อยู่ในวงศ์ Meliaceae ซึ่งเป็นวงศ์เดียวกับไม้ยมหิน และมะฮอกกานี พบในป่าเบญจพรรณ เป็นไม้โตเร็วชนิดหนึ่ง ที่มีรูปทรงสวยงาม ลำต้นสูงเปลาเนื้อไม้มีสีสันสวยงาม สามารถใช้ประโยชน์ได้มากมาย โดยเฉพาะในงานตกแต่งและใช้ในงานก่อสร้างขนาดเล็กได้ดี จึงเหมาะแก่การปลูกสร้างเป็นสวนป่าเศรษฐกิจ

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ต้น  ไม้ต้นสูงได้ถึง 35 เมตร โตเร็ว ลำต้นเปลาตรง เรือนยอดเป็นพุ่มกลมทึบ เปลือกหนา สีเทาปนดำ แตกเป็นร่องลึก
• ใบ  ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก ช่อใบยาว 25-70 เซนติเมตร ใบรูปขอบขนานแกมรูปหอก กว้าง 3-5 เซนติเมตร ยาว 9-13 เซนติเมตร โคนใบเบี้ยว ปลายใบแหลม
• ดอก  ดอกสีขาวมีกลิ่นหอม ออกเป็นช่อห้อยลง ยาว 40-50 เซนติเมตร ดอกบานขนาด 3.5-5 มิลลิเมตร มีทั้งดอกสมบูรณ์เพศและดอกแยกเพศอยู่บนช่อเดียวกัน กลีบดอก 5 กลีบ ขนาด 3.5-5 มิลลิเมตร ในดอกแยกเพศจะยาวเพียง 1-3 มิลลิเมตร ผลสีน้ำตาลแดง รูปกระสวย กว้าง 1 เซนติเมตร ยาว 1.5-2 เซนติเมตร ออกดอกและติดผลช่วงเดือนเมษายน-กรกฎาคม
• ผล  ผลแห้งแตกตามยาว ผิวมีแผลระบายอากาศกระจายทั่วไป เมล็ดรูปยาวรี มีปีกสองข้างขนาดไม่เท่ากัน

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• มากกว่า 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 6-8 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ทนต่อภาวะแห้งแล้งได้

 

ความต้องการน้ำ  

• ความชื้นพอประมาณ

 

ชอบดินประเภท

• ทุกสภาพดิน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ไม้ใช้สร้างบ้านเรือนและเฟอร์นิเจอร์
• ดอกเป็นสีย้อมให้สีเหลืองหรือแดงใช้ย้อมผ้าฝ้าย ผ้าไหม

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด

เมล็ดที่เก็บควรเป็นเมล็ดที่ร่วงจากต้นแม่หรือเป็นเมล็ดแก่ที่ยังติดอยู่กับช่อดอก พร้อมนำมาตากแห้งประมาณ 2-3 วัน ก่อนนำมาเพาะในกระบะเพาะชำหรือเพาะในถุงพลาสติกโดยตรง ซึ่งควรใช้ดินร่วนผสมกับวัสดุอินทรีย์ เช่น มูลสัตว์ ขุ๋ยมะพร้าว แกลบ ขี้เถ้า เป็นต้น ในอัตราส่วนดินกับอินทรีย์วัตถุ 1:1 หรือ 2:1 และรดน้ำให้ชุ่มเป็นประจำทุกวัน วันละ 1-2 ครั้ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

 ต้นมะริด – ไม้มะริด

 

ชื่อวิทยาศา

 Diospyros blancoi

 

ประวัติ

มะริดเป็นไม้ในวงศ์มะพลับ ขึ้นอยู่ในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย ไทย และพม่า ในไทยขึ้นชื่อเรื่องการนำมาทำเป็นเครื่องดนตรี อาทิ ระนาด ขลุ่ย เพราะเป็นไม้เนื้อแข็งให้เสียงที่ดี แต่ภายหลังในไทยหายากมากขึ้นจนแทบจะถูกลืมและสูญพันธุ์ไป กระทั่งเมื่อไม่กี่ปีมานี้มีสวนที่เพาะพันธุ์มะริดขายอย่างจริงจัง คือ สวนอาดาว จังหวัดพิษณุโลก และสวนตั้งสิน จังหวัดนครปฐม

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้นมะริดที่โตเต็มที่จะสูงได้ถึง 20 เมตร เนื้อไม้เหนียวมาก แต่มีลวดลายสวยมาก เปลือกไม้เป็นสีน้ำตาลปนดำ แต่ส่วนของเนื้อด้านในจะดำผสมชมพู
• ผิวหน้าใบมีความมันเงา เป็นสีเขียวอมเหลืองเล็กน้อย รูปร่างใบเรียวยาวคล้ายทรงหอกและมีขนสั้นๆ ปกคลุมอยู่
• ดอกมะริดจะเป็นสีขาว มีกลีบดอกประมาณ 4-5 กลีบ ส่งกลิ่นหอมชื่นใจ ก้านดอกสั้นและออกดอกเป็นดอกเดี่ยวตามปลายกิ่ง
• ลักษณะของผลจะเป็นทรงกลม มีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ และมีขนสั้นๆ ปกคลุมอยู่ทั่วทั้งผล

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• สูงได้ถึง 20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    4-6 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสงมากเพราะมีพุ่มใบหนา ควรปลูกกลางแจ้งที่ได้รับแดดทั้งวัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้มะริดองการน้ำปริมาณมาก แต่ไม่ท่วมขัง ระบบสปริงเกลอร์ถือเป็นทางเลือกที่เหมาะสมกับการปลูกมะริดมากที่สุด แต่ถ้าไม่สะดวกก็ต้องหมั่นรดน้ำทุกวัน ช่วงไหนร้อนมากให้เพิ่มเป็นรดน้ำทั้งเช้าและเย็น

 

ชอบดินประเภท

• ดินร่วนซุยจะช่วยให้ต้นมะริดเติบโตได้ดีที่สุด

 

ประโยชน์การใช้สอย

• เนื้อไม้ ไม้มะริดมีลวดลายสวยงามเฉพาะตัว จึงนิยมนำมาทำเฟอร์นิเจอร์ ของใช้ และที่โดดเด่นที่สุดก็คือการทำเครื่องดนตรี นอกจากได้ลายสวยแล้วก็ยังให้เสียงที่ไพเราะอีกด้วย
• เมล็ด ใช้เป็นยาแก้ไอ บรรเทาอาการท้องร่วง
• เปลือกไม้ นำมาฝนกับน้ำจนได้เป็นเนื้อครีม แล้วทาบริเวณที่เป็นฝีเพื่อบรรเทาอาการปวดได้

 

การขยายพันธุ์

• ใช้เมล็ดเพาะปลูก

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

เทพทาโร  ชื่ออื่นๆ/ชื่อท้องถิ่น ข่าต้น (ภาคกลาง), จะไคต้น, จะไคหอม (ภาคเหนือ), จวง, จวงหอม (ภาคใต้) ,มะแดกกะมางิง (มลายู), หวางจาง (จีน)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Cinnamomum porrectum (Roxb.) Kostern

 

ประวัติ

เทพทาโรเป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียเขตร้อนโดยพบว่า มีเขตการกระจายพันธุ์ ตั้งแต่ทิเบต มณฑลยูนานในจีน อินเดีย เทือกเขาตะนาวศรีในพม่า เวียดนาม คาบสมุทรอินโดจีน จนถึงแหลมมลายู ไทย มาเลเซีย สิงคโปร์ เกาะสุมาตรา รวมถึงเกาะอื่นๆ ในอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยสามารถพบเทพทาโรได้ทั่วทุกภาคในประเทศ โดยจะพบขึ้นกระจัดกระจายเป็นกลุ่มบนเขาในป่าดงดิบที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 0-800 เมตร แต่จะพบมากในภาคใต้ ทั้งนี้เทพทาโรยังเป็นไม้พื้นเมืองที่เก่าแก่ของไทยโดยพบหลักฐานอ้างอิงครั้งแรกในสมัยสุโขทัยดังปรากฏ ในไตรภูมิพระร่วง ซึ่งได้กล่าวถึงพรรณพืชหอมในอุตตรภูรูทวีปที่ประกอบด้วย จาง จันทร์ กฤษณา คันธา เป็นต้น

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

• ใบ เป็นใบเดี่ยว ออกตรงกันข้าม เรียงเวียนสลับ รูปรีแกมรูปไข่หรือรูปไข่แกมรูปขอบขนาน เนื้อใบค่อนข้างหนา ผิวใบเกลี้ยง ท้องใบมีนวลขาวอมเทา ใบแก่อายุมากมีสีแดง เส้นใบหลัก  1 เส้น เส้นใบข้างโค้ง 3-7 คู่ นูนขึ้นทั้งสองด้าน ปลายใบแหลม โคนใบสอบถึงมน กว้างประมาณ 2.5-6 เซนติเมตร  ยาวประมาณ 5-20 เซนติเมตร  ก้านใบเรียวเล็ก สีเขียวอ่อน เขียวอมเหลืองหรือแดง ยาวประมาณ 1.2-3.5  เซนติเมตร
• ดอก สีขาวหรือเหลืองอ่อน มีกลิ่นหอม ออกเป็นช่อตามปลายกิ่งเป็นกระจุกยาวประมาณ 2.5-10.0 เซนติเมตร 1 ช่อ มีประมาณ 13-14 ดอก  ก้านช่อดอกเรียวยาวประมาณ 5.0–6.0 เซนติเมตร และเล็กมาก
• ผล มีขนาดเล็ก เกลี้ยง ทรงกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 7-8 มิลลิเมตรมักลิ่นหอม ผลอ่อนมีเขียว เมื่อแก่มีสีม่วงดำ ก้านนผลเรียวยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร ที่ขั้วมีกลีบเลี้ยงรูปถ้วย ไม่มีซี่หยักติดอยู่ก้านผลส่วนบนพองออก
• เนื้อไม้ ทั้งจากส่วนลำต้นและราก มีสีเทาแกมน้ำตาล เป็นมันเลื่อม เสี้ยนตรงหรือเสี้ยนสนเล็กน้อย เนื้อเหนียว แข็งพอประมาณเลื่อยไสกบตกแต่งง่าย มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว เทพทาโร ที่พบในภาคใต้ทุกส่วนของลำต้นมีกลิ่นหอมตั้งแต่ใบ เนื้อไม้ เปลือกต้น ผล
• ดอก ราก และเปลือกราก

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

ความสูงประมาณ 10-30 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

• 10 เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงปานกลาง ควรปลูกใต้ร่มไม้ของต้นไม้ต้นอื่น

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมาก เพราะต้น เทพทาโร เจริญเติบโตได้ดีในพื้นที่ชุ่มชื้นสูง

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ส่วนการใช้ประโยชน์นอกจากเนื้อไม้ที่แข็งปานกลางใช้ในการก่อสร้างเป็นเครื่องเรือนแล้ว งานพัฒนาเคมีผลิตผลป่าไม้ และกลุ่มงานพัฒนาผลผลิตป่าไม้ ยังได้ศึกษาทดลองสารกลั่นน้ำมันหอมระเหยจากเนื้อไม้ ใบ ราก และผล พบว่า น้ำมันที่กลั่นได้ประกอบด้วยสารแซฟรอล (safrol) มากกว่าร้อยละ 80 มีคุณสมบัติและองค์ประกอบทางเคมีใกล้เคียงกับน้ำมันแซฟซาฟรัสที่กลั่นจากราก ของต้นแซฟซาฟรัส ที่ใช้ในการแต่งกลิ่นอาหาร รูทเบียร์ หมากฝรั่ง ใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอม สบู่ ยารักษาโรค น้ำยาขัดพื้น สารซักล้าง สารทำความสะอาด ใช้ในน้ำมันนวดตัวอโรมา และสปา ใช้ในการแก้ปวดข้อ ปวดกล้ามเนื้อ ปวดท้อง ปวดฟัน แก้เจ็บคอ รักษาโรคคางทูม ใช้รักษาโรคข้ออักเสบ โรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ และโรคโกโนเรีย นอกจากนี้ยังมีรายงานการวิจัยเนื้อในเมล็ดเทพทาโรมีโปรตีน 2 ชนิดคือ พอเร็ตติน (porrectin) และซินนาโมมิน (cinnamomin) ซึ่งเป็นพิษต่อเซลล์ ออกฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของไรโบโซม ในการสร้างโปรตีนเช่นเดียวกับไรซีน และอะบริน อาจจะพัฒนาไปสู่สารยับยั้งโรคพืช หรือยารักษาโรคมะเร็ง และโรคเอดส์ได้ในอนาคต

 

การขยายพันธุ์

•  การขยายพันธุ์ไม้เทพทาโรที่นิยมปฏิบัติกันคือ การขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดและการปักชำ  เมื่อได้ต้นกล้าของเทพทาโรมาแล้ว ควรปลูกระยะห่างต้นละ 5 เมตร อาจปลูกแซมสวนป่า หรือปลูกพืชจำพวกกล้วยน้ำว้า เป็นพืชพี่เลี้ยงแซมลงไปเพื่อให้มีรายได้ในช่วง 2 – 3 ปีแรก การใส่ปุ๋ยทำเช่นเดียวกับไม้ยืนต้นทั่วไป อาจจะปลูกใต้ร่มไม้อื่นหรือปลูกเป็นไม้แซมสวนป่า น่าจะเจริญเติบโตดีกว่าปลูกเป็นไม้เบิกนำในที่โล่งแจ้ง

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ส้มป่อย ส้มพอดี (ภาคอีสาน), ส้มคอน (ไทใหญ่), ส้มขอน (เงี้ยว-แม่ฮ่องสอน), พิจือสะ พิฉี่สะ (กะเหรี่ยงแม่ฮ่องสอน), ผ่อชิละ ผ่อชิบูทู (กะเหรี่ยง-เชียงใหม่), แผละป่อย เมี่ยงโกร๊ะ ไม้ส้มป่อย (ลั้วะ), เบล่หม่าฮั้น (ปะหล่อง) เป็นต้น

 

ชื่อวิทยาศาสตร์ 

Acacia concinna (Willd.) DC.

 

ประวัติ

“ส้มป่อย” เป็นพืชยืนต้นขนาดเล็กหรือเป็นไม้พุ่ม ลักษณะลำต้นเลื้อยหาที่ยึดเกาะขึ้นไปตามกิ่งไม้ แต่ไม่มีมือจับ เถาของส้มป่อยจะแข็งแรงมาก สามารถเลื้อยไปตามต้นไม้อื่นได้สูงถึง 6-7 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาล เถาอ่อนสีน้ำตาลแดงมีขนกำมะหยี่หรือขนสั้นหนานุ่มอยู่ทั่วต้นกิ่งก้านมีหนามแหลมสั้นๆ อยู่ทั่วไป ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกคล้ายใบกระถิน ใบชะอม ดอกออกเป็นช่อกระจุกทรงกลมออกตามปลายกิ่งหรือตามซอกใบข้างลำต้น มีขนนุ่มหนาแน่น มีขนาดเล็กอัดแน่นเป็นแกน กลีบดอกสีขาวนวลเป็นหลอด ออกดอกช่วงหน้าแล้ง มกราคมถึงพฤษภาคม ผลส้มป่อยเป็นฝักแบนยาว เป็นลอนคลื่น เป็นข้อๆ ตามเมล็ด ปลายฝักมีหนามแหลม สันฝักหนา ผิวขรุขระย่นเมื่อแห้ง ฝักอ่อนเปลือกสีเขียวอมแดง ฝักแก่สีน้ำตาลเข้มหรือน้ำตาลดำ แต่ละฝักมี 5-12 เมล็ด เมล็ดแบนรี สีดำผิวมัน จะติดฝักช่วงหน้าฝนประมาณพฤษภาคมถึงตุลาคม

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น   ใบ ดอก ผล )

• ต้นส้มป่อย จัดเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กหรือไม้พุ่มรอเลื้อยทอดลำต้นเกาะเกี่ยวขึ้นไป สูงได้ประมาณ 3-6 เมตร แต่ไม่มีมือสำหรับเกาะเลื้อยพาดพันต้นไม้อื่น เถามีเนื้อแข็ง ขนาดใหญ่ เปลือกลำต้นเป็นสีน้ำตาล เถาอ่อนเป็นสีน้ำตาลแดง มีขนกำมะหยี่หรือขนสั้นหนานุ่ม ตามลำต้นและกิ่งก้านมีหนามแหลมสั้นอยู่ทั่วไปและมีขนหูใบรูปหัวใจ ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการเพาะเมล็ด ตอนกิ่ง และการปักชำกิ่ง เจริญเติบโตได้ดีในดินทุกประเภทที่ระบายน้ำได้ดี ชอบความชื้นปานกลางถึงน้อย และชอบแสงแดดมาก ขึ้นทั่วไปในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ เป็นไม้ที่มีความทนทานต่อสภาพแห้งแล้งได้ดี มักพบขึ้นตามป่าคืนสภาพ ป่าดิบแล้ง ป่าเบญจพรรณ ที่ราบเชิงเขา และที่รกร้างทั่วไป
• ใบส้มป่อย ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกสองชั้น ออกเรียงสลับ ช่อใบย่อยมีประมาณ 5-10 คู่ ส่วนช่อย่อยมีประมาณ 10-35 คู่ ต่อช่อ ใบย่อยเรียงตรงข้าม ไม่มีก้านใบย่อย ลักษณะของใบย่อยเป็นรูปขอบขนานขนาดเล็ก ปลายใบมนหรือแหลม ที่ปลายเป็นติ่งหนามแหลมอ่อนโค้ง โคนใบมนหรือตัด ส่วนขอบใบหนาเรียบ ใบมีขนาดกว้างประมาณ 0.8-3 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 3.5-11.5 มิลลิเมตร แผ่นใบเรียบ ก้านใบยาวประมาณ 3.6-5 เซนติเมตร มีขนสั้นนุ่มและหนาแน่น พบก้อนนูนสีน้ำตาลคล้ายต่อม 1 อัน อยู่ที่โคนของก้านใบ แกนกลางยาวประมาณ 6.6-8.5 เซนติเมตร ส่วนก้านใบย่อยสั้นมาก ยาวได้ประมาณ 0.5 มิลลิเมตร หรือน้อยกว่านั้น เกลี้ยงและมีขนนุ่มหนาแน่น
• ดอกส้มป่อย ออกดอกเป็นช่อกระจุกรูปทรงกลม โดยจะออกที่ปลายกิ่งหรืออกตามซอกใบข้างลำต้นประมาณ 1-3 ช่อดอกต่อข้อ มีขนาดประมาณ 0.7-1.3 เซนติเมตร มีดอกประมาณ 35-45 ดอก ก้านช่อดอกยาวประมาณ 2.5-3.2 มิลลิเมตร มีขนนุ่มหนาแน่น มีใบประดับดอก 1 อัน ลักษณะเป็นรูปแถบ ความยาวไม่เกิน 1 มิลลิเมตร โคนสอบเรียว สีแดง มีขนกระจายอยู่ทั่วไป ดอกย่อยมีขนาดเล็กอัดกันแน่นอยู่เป็นแกนดอก กลีบดอกเป็นหลอดสีขาวนวล กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีอย่างละ 5 กลีบ หลอดกลีบกว้างประมาณ 1-1.5 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 2.5-3 เซนติเมตร ปลายแหลมเป็นสีแดง หรืออาจมีสีขาวปนบ้างเล็กน้อย ส่วนกลีบดอก หลอดกลีบมีขนาดกว้างประมาณ 1-1.5 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 3.5-4 มิลลิเมตร มีขนบ้างเล็กน้อยที่ปลายกลีบ ดอกมีเกสรเพศผู้ประมาณ 200-250 อัน โดยยาวประมาณ 4-6 มิลลิเมตร ส่วนเกสรเพศเมีย รังไข่ยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร มีออวุลประมาณ 10-12 ออวุล ก้านรังไข่ยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร ก้านและยอดเกสรเพศเมียยาวประมาณ 2.5-3.5 มิลลิเมตร เป็นสีขาวอมเหลืองหรือสีเขียวอมเหลือง โดยจะออกดอกในช่วงเดือนมกราคมถึงเดือนพฤษภาคม
• ผลส้มป่อย ออกผลเป็นฝัก ลักษณะของฝักเป็นรูปขอบขนาน แบนยาว ผิวฝักเป็นลอนคลื่นเป็นข้อ ๆ ตามเมล็ด ปลายฝักมีหางแหลม สันฝักหนา ผิวฝักขรุขระหรือย่นมากเมื่อแห้ง ฝักมีขนาดกว้างประมาณ 1.3-1.4 เซนติเมตร และยาวประมาณ 7-9.3 เซนติเมตร ฝักอ่อนเปลือกเป็นสีเขียวอมแดง เมื่อแก่แล้วฝักจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มหรือสีน้ำตาลดำ ก้านฝักยาวประมาณ 2.8-3 เซนติเมตร ในแต่ละฝักจะมีเมล็ดประมาณ 5-12 เมล็ด เมล็ดส้มป่อยมีลักษณะเป็นรูปทรงแบนรี สีดำผิวมัน มีขนาดกว้างประมาณ 4-5 มิลลิเมตร และยาวประมาณ 7-8 มิลลิเมตร โดยจะติดผลในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ฝักมีสารในกลุ่มซาโปนินสูงถึง 20% เมื่อนำมาตีกับน้ำจะเกิดฟอง

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

• 3-6 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

•    3-4 เมตร

 

ความต้องการแสง 

• ต้องการแสง 100%

 

ความต้องการน้ำ  

• ต้องการน้ำมากิควรรดน้ำทุกวัน

 

ชอบดินประเภท

• ชอบดินร่วน

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ยอดอ่อนและใบอ่อนมีรสเปรี้ยว ใช้รับประทานเป็นผักสดร่วมกับลาบ แจ่ว หรือนำมาปรุงรส เช่น ต้มปลา เนื้อเปื่อย หรือนำมาปรุงเป็นอาหาร เช่น ทำแกงส้ม ต้มส้มไก่ ต้มข่าไก่ ต้มส้มป่อย ข้าวผัดดอกส้มป่อยหรือข้าวผัดปลาส้มแม่ม่าย แกงเขียดน้อยใส่ยอดส้มป่อย ยอดส้มป่อยอ่อง ใช้ใส่แกงปลาหรือเนื้อ ใส่แกงอื่น ๆ เพื่อเพิ่มรสเปรี้ยว เป็นต้น ส่วนชาวปะหล่องจะใช้ยอดอ่อนนำไปผสมกับน้ำพริกห่อใบตองแล้วนำไปหมกรับประทานหรือนำไปทำแกง ส่วนชาวกะเหรี่ยงจะใช้ทั้งยอดอ่อนและดอก เพื่อนำมาประกอบอาหาร เช่น ทำแกง
• ใบของส้มป่อยถือเป็นผักที่มีวิตามินเอและเบต้าแคโรทีนสูงมากเป็นอันดับต้น ๆ ผลจากการทดสอบฤทธิ์การต้านอนุมูลอิสระของยอดส้มป่อยพบว่ามีสูงมาก และยังมีสารซาโปนินในฝักส้มป่อยที่ทำให้ทีเซลล์ทำงานได้ดีขึ้น ช่วยทำให้ภูมิคุ้มกันของร่างกายดีขึ้นด้วย
• ยอดอ่อนและใบอ่อนสามารถใช้เพื่อดับกลิ่นคาวปลาได้

 

การขยายพันธุ์

• การเพาะเมล็ด
• ตัดกิ่งกึ่งอ่อนกึ่งแก่ไปชำ
• ตอนกิ่งก็ได้ เจริญเติบโตได้ในดินทุกชนิด

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ไม้จันทน์หอม

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Mansonia gagei J.R. Drummond

 

ประวัติ

พบพื้นที่กระจายพันธุ์ตามธรรมชาติและพบไม้จันทน์หอมตามป่าธรรมชาติเพียง 3 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดเพชรบุรี (อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน) จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (อุทยานแห่งชาติกุยบุรี อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด และ อุทยานแห่งชาติน้ำตกห้วยยาง) และจังหวัดนครศรีธรรมราช

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

เนื้อไม้สีน้ำตาลอ่อน แก่นสีน้ำตาลเข้ม เสี้ยนตรง เนื้อละเอียด เลื่อย ไสกบ ตบแต่งง่าย มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว แม้จะเป็นไม้สด เมื่อนำไปเลื่อยมีกลิ่นหอมชัดเจน การใช้ประโยชน์เนื้อไม้ใช้ทำหีบใส่เสื้อผ้า เครื่องกลึงและแกะสลัก หวี ธูป รวมถึงการนำมาใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพเจ้านายชั้นสูง และทำดอกไม้จันทน์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ส่วนขี้เลื่อยใช้ทำธูปหอม

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 10-20 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 10-20 เมตร

 

ความต้องการแสง  

ต้องการแสงค่อนข้างมาก ควรปลูกในที่โล่งแจ้ง 

 

ความต้องการน้ำ  

•  มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,000 – 2,500 มิลลิเมตร
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ปลูกได้ในสภาพดินแทบทุกชนิด แสงแดดจัด แต่โดยธรรมชาติชอบขึ้นตามดินแถบเขาหินปูน ขึ้นในป่าดิบ. แล้ง 

 

ประโยชน์การใช้สอย

• ใช้ประโยชน์เนื้อไม้ใช้ทำหีบใส่เสื้อผ้า เครื่องกลึงและแกะสลัก หวี ธูป รวมถึงการนำมาใช้ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพเจ้านายชั้นสูง และทำดอกไม้จันทน์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ส่วนขี้เลื่อยใช้ทำธูปหอม
• ใบสามารถนำมาฟอกสีเพื่อทำดอกไม้จันทน์ ใช้ประโยชน์เชิงสัญลักษณ์จากที่มาของไม้จันทน์หอม
• สามารถนำมาตกแต่งเป็นส่วนประกอบของดอกไม้จันทน์ โดยใช้การเหลาเป็นเกลียวหรืออื่นๆ ตามเทคโนโลยีที่มี

 

การเก็บเกี่ยว

เก็บเกี่ยวเมื่อไม้มีอายุมากกว่า10ปี

 

การขยายพันธุ์

• ขยายพันธุ์โดยการใช้เมล็ดเพาะ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ

ชื่อ – ชนิด พันธุ์

ทองหลาง  ปาริชาติ, ปาริฉัตร, ทองบ้าน, ทางเผือก (ภาคเหนือ), ทองหลางด่าง (กรุงเทพ)

 

ชื่อวิทยาศาสตร์

Erythrina variegata Linn.

 

ประวัติ

เขตเอเชียเขตอบอุ่น และเขตร้อน เช่น อินเดีย

 

รูปร่าง รูปทรง ( ต้น ใบ ดอก ผล )

ต้น เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูง 5–10 เมตร กิ่งอ่อนมีหนามเรือนยอดเป็นพุ่มกลมโปร่ง

ใบ เป็นใบประกอบแบบรูปขนนก มี 3 ใบย่อย ใบกลางจะโตกว่า 2 ใบข้าง เส้นกลางใบและเส้นแขนงใบสีเหลือง

ดอก ออกดอกเป็นช่อยาวประมาณ 30–40 ซ.ม. รูปดอกถั่ว สีแดงเข้ม สีแสดแดงหรือสีขาว ออกดอกระหว่างเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์

ผล ผลเป็นฝักยาว 15 – 30 เซนติเมตร

 

ความสูงเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่

สูง 5–10 เมตร

 

ความกว้างทรงพุ่มเมื่อโตเต็มที่

ขนาดทรงพุ่ม 5-10เมตร

 

ความต้องการแสง  

• ต้องการแสงแดดสม่ำเสมอประมาณ 2,000 ชั่วโมงต่อปีหรือไม่น้อยกว่า 5 ชั่วโมงต่อวัน หากได้รับแสงแดดน้อยมะพร้าวจะไม่ค่อยออกดอกติดผล หรือติดผลแต่เนื้อบาง อุณหภูมิมะพร้าวเจริญได้ดี ในอุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส จะสูงหรือต่้ากว่าก็ไม่ควรเกิน 7 – 8 องศา และอุณหภูมิไม่ควร เปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน

 

ความต้องการน้ำ  

• ควรมีฝนตกกระจายสม่ำเสมอไม่น้อยกว่า 1,500 มิลลิเมตรต่อปี และไม่ควรมีฝนตกน้อยกว่า 50 มิลลิเมตร เกิน 3 เดือน อุณหภูมิเฉลี่ย 27 องศาเซลเซียส
• หรือต้องการน้ำประมาณ 14 ลิตรต่อต้น ต่อวัน

 

ชอบดินประเภท

• ดินไม่เปรี้ยวหรือเค็มจัด
• เป็นดินร่วน หรือดินร่วนปนทราย อุ้มน้ำได้ดี ถ้าเป็นดินเหนียวต้องมีการระบายน้ำดี 
• สภาพดินเป็นกลาง หรือเป็นกรดเพียงเล็กน้อย pH ระหว่าง 6-7 
• หน้าดินมีความลึกไม่น้อยกว่า 1 เมตร 
• ระดับน้ำใต้ดินไม่ควรตื้นกว่า 2 เมตร

 

ประโยชน์การใช้สอย

• มีสรรพคุณเช่นเดียวกับมะพร้าวทั่วไป 
• ในทางสมุนไพรไทยระบุว่า ผู้ที่ป่วยติดเชื้อไวรัสตับอักเสบ ถ้าดื่มน้ำมะพร้าวไฟแล้วจะดี เพราะช่วยขับไขมันในร่างกายในเส้นเลือด แปลูกเป็นไม้ประดับ ใบสดรับประทานได้ แต่ไม่นิยมเท่าใบทองหลางใบมน
• ต้นทองหลาง” คนไทยโบราณเชื่อว่า บ้านใดปลูกต้นทองหลางไว้ จะทำให้มีทองมาก มีความร่ำรวย เพราะทองหลางเป็นไม้มงคลนาม คือมีทองมากมายหลากหลาย หากนำใบทองหลางไปใช้เป็นเครื่องประกอบในพิธีสำคัญทางศาสนา จะทำให้เกิดสิริมงคลยิ่งขึ้น เช่น พิธีปลูกบ้าน พิธีแต่งงาน เป็นต้น นอกจากนี้แล้ว ยังมีความเชื่ออีกว่า ต้นทองหลางเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ปลูกบนสวรรค์ในสมัยพุทธกาล จึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ต้นประวาลพฤกษ์ หรือ ต้นปาริชาต เพื่อความเป็นสิริมงคล ควรปลูกต้นทองหลางไว้ทาง ทิศเหนือ ผู้ปลูกควรเป็นผู้ที่เกิดใน ปีมะแม เพราะต้นทองหลางเป็นต้นไม้ประจำปีมะแม ถ้าหากผู้อาศัยในบ้านเกิดปีมะแมด้วยแล้วก็จะเป็นมงคลมากยิ่งขึ้น
• ต้นไม้ประจำจังหวัดปทุมธานี เป็น พันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัด ที่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถได้พระราชทานให้กับผู้ว่าราชการจังหวัดของแต่ละจังหวัด เพื่อให้นำไปปลูกเป็นสิริมงคลแก่จังหวัดและเพื่อเป็นการรณรงค์ให้ประชาชนปลูกต้นไม้ใน “โครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ” เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ 9 ทรงครบรอบปีที่ 50 ในการครองราชสมบัติ ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ วันที่ 9 พฤษภาคม 2537
• ทนตับที่บกพร่องในขณะที่ป่วย และในตำรายาโบราณของไทยในบางฉบับระบุว่า สามารถช่วยแก้บิด แก้ท้องเสีย รักษาโรคผิวหนัง… เปลือกราก กระตุ้นหัวใจ
• เปลือกต้น ลดไข้ แก้ปวดข้อ แก้ปวดฟัน
• ใบ แก้ปวดฟัน แก้ปวดท้อง แก้อาเจียน ช่วยเจริญอาหาร
• ดอก ขับระดู
• เมล็ด ขับระดู แก้ฝี
• จีนใช้เปลือกต้น  เป็นยาแก้ไอและแก้ไข้
• โมรอคโค ใช้เปลือกต้นเคี้ยวรักษาบิด

 

การขยายพันธุ์

ใช้กิ่ง/ลำต้น/ใช้เมล็ดเพาะ/ปักชำ

คลิกเพิ่มเพื่อน! แจ้งเตือนบทความใหม่ก่อนใคร ฟรี!!

ดูข้อมูลเพิ่มเติม

• สารบัญ